Love Story nýrrar kynslóðar

Keanu Reeves leikur Nelson sem er rosalega klár auglýsingagerðarmaður. Hann telur sig lifa fullkomnu lífi; gott djobb, góður bíll, fín íbúð, sæt kærasta o.s.frv. Hann kynnist óvænt hinni meira en lítið líflegu Söru (Charlize Theron), sem heldur því staðfastlega fram að líf hans sé ömurlegt og innantómt og býðst til að taka hann að sér í einn mánuð, nóvember nánar tiltekið, opna augu hans fyrir því sem máli skiptir í lífinu og skila honum sem betri manni.

Þrátt fyrir að Nelson telji Söru snælduvitlausa fer þó svo að hann flyst inn til hennar og þau hefja rómantískt (ástar)ævintýri, með góðu kynlífi og öllu tilheyrandi. Þetta á þó auðvitað bara að standa í mánuð, en úbbs, þau verða ástfangin í alvörunni. Nelson kynnist sjálfum sér, lífinu og ekki síst Söru betur og þrátt fyrir þann yfirþyrmandi hlýhug sem þau bera hvort til annars virðist ekkert geta komið í veg fyrir sambandslit á miðnætti 30. nóvember.

Charlize Theron stendur upp úr klisjugrautnum

Myndin rúllar í alveg hefðbundum klisjufarvegi en þetta er allt eitthvað svo sætt og lífsglatt allt saman, ekki síst fyrir þær sakir að Theron er auðvitað gullfalleg og brosmild og er þar fyrir utan leikkona með óvenju mikla útgeislun, sem hefur sett sterkan svip á flestar myndir sem hún hefur leikið í (átti einna helst bágt í hörmulega skrifuðu hlutverki í "Men of Honor") og þessa mynd á hún hreinlega með húð og hári. Keanu Reeves er fullkomin andstæða hennar, þurr, líflaus og leiðinlegur. Hann virðist hreinlega ekki virka í myndum maðurinn, nema þær séu fullar af hasar og hann þurfi voða mikið að vera hissa, (hefur fullkomið vald á aulalegum svipbrigðum), sbr. "Matrix". Almennilegur leikari hefði getað komið mikið betur til móts við Theron, þannig að glassúrbleik ástarsagan hefði sennilega getað hitt flesta beint í hjartastað.

Góðir aukaleikarar og veruleikafirrtur boðskapur

Greg Germann (Fish úr "Ally McBeal") leikur félaga Reeves og er auðvitað sniðinn í hlutverk hrokafulls, fégráðugs, síblaðrandi framagosa. Hann endurtekur einfaldlega rulluna úr sjónvarpinu og er bara ansi skemmtilegur, enda er Fish ein af skárri persónum Allyþáttanna. Svo erum við þarna með hina dæmigerðu lífsglöðu og kátu homma, sem hressa enn frekar upp á persónugalleríið og rúsínan í þeim pylsuenda er Frank Langella ("Dracula 1979", "Bad Company") sem leikur sér að því að túlka einhvern auglýsingagúrú sem er alger skíthæll (eins og Nelson hefði orðið ef hann hefði ekki hitt Söru). Hann kemur aðeins fram í einu atriði myndarinnar, sem verður fyrir vikið eiginlega besta atriði hennar.

"Sweet November" á að kenna okkur firrta nútímaliðinu að staldra við, taka því rólega, njóta lífsins og láta ekki vinnuna og innantóma efnishyggjuna stjórna okkur. Þessi boðskapur fer auðvitað fyrir ofan garð og neðan (rétt eins og þegar hann kemur frá biskupi). Þetta er auðvitað voða sæt hugmynd, að hverfa frá amstrinu í hippafíling og allt það, en maður kveikir nú engu að síður samt á gemsanum um leið og myndin er búin. "Sweet November" er samt ágætis skemmtun og betri en margar hörmungarvasaklútamyndirnar sem Hollívúdd dælir út og svo er Charlize Theron náttúrulega frábær og bros hennar slær mann þvílíkri blindu að hið versta rusl gæti virkað allt í lagi.

| 21:56 |