Brad Pitt leikur Jerry frekar seinheppinn náunga sem slysaðist (bókstaflega) til að vinna fyrir glæpaforingja í nokkur ár. Honum tekst meistaralega að klúðra öllu sem fyrir hann er lagt og er á síðasta séns þegar hann er sendur til Mexíkó að sækja forláta skammbyssu sem gengur undir nafninu "Mexíkaninn". Eins og þetta sé ekki nóg, þá á Jerry í brösóttu sambandi við Sam (Julia Roberts) og sú er ekki aldeilis á þeim buxunum að sleppa honum til Mexíkó, þar sem þau höfðu áður ákveðið að hann skyldi fara með henni til Las Vegas. Það skilja því leiðir. Hún fer ein til Vegas og hann heldur til Mexíkó, þar sem ólukkan eltir hann á röndum og hann týnir byssunni o.s.frv. Vinnuveitendum hans líst því ekkert á blikuna og senda atvinnumorðingjann Leroy (Gandolfini) á eftir Sam, með þau fyrirmæli að ef Jerry skili ekki af sér byssunni eigi hann að kála Sam.

Myndin greinir svo á víxl frá hrakförum Jerrys í Mexíkó og ferðalagi Sam og morðingjans og náinni vináttu sem þróast á milli þeirra. Mexíkókaflinn er áberandi slappari, það er þó, að vísu, ekki hægt að neita því að það fer Pitt afar vel að vera lúði (þarf þá trúlega ekki að leika neitt), þó eftirminnilegustu persónur hans hingað til hafi verið magnaðir harðjaxlar ("Fight Club", "Snatch"). Julía Roberts er oftast nær arfaslöpp og þreytandi leikkona, en hér nýtur hún þess óneitanlega að persóna hennar er leiðinleg og þreytandi og svo hefur hún Gandolfini sér til halds og trausts og hann stýrir dansinum og því verður samleikur þeirra oft á tíðum ágætur og sá hluti myndarinnar sem greinir frá sambandi þeirra stendur fyrir vikið upp úr.

Gandolfini er alveg frábær og skilar morðingjanum með mannlegu veikleikana fullkomlega. Hann er hér vissulega á svipuðum slóðum og í "The Sopranos", þar sem Leroy er kaldrifjaður morðingi sem getur þó auðveldlega sýnt á sér mýkri hliðar. Hann tekur Sam í "hjónabandsráðgjöf" og gerir sitt til að hjálpa henni að láta samband hennar og Jerrys blessast, þó sá möguleiki sé þó alltaf fyrir hendi að hann þurfi jafnvel að kála parinu. Sinnaskipti morðingjans, þegar líður að lokunum, eru því nokkuð áhrifamikil og í raun það eina í myndinni sem skilur eitthvað eftir sig, enda er persóna Gandolfinis sú eina sem eitthavð er hægt að reyna að ráða í. Allt hitt liðið er marflatt og dæmigert.

Fyrir utan áhugavert samband Roberts og Gandolfinis rennur söguþráðurinn eftir hefðbundum farvegi mynda af þessu tagi, en tekur þó á sig nokkrar lykkjur á leiðinni, þannig að manni leiðist aldrei neitt átakanlega yfir myndinni. Byssan dýrmæta á sér, þar fyrir utan, áhugaverða forsögu, sem flétast inn í atburðarásina og svo ánægjulega vill til að Gene Hackman rekur inn nefið í restina. Þetta er semsagt miðlungs afþreying, eiginlega dæmigerð tveggja stjörnu mynd og þó mig dauðlangi að smella þeirri þriðju á hana bara fyrir Gandolfini, þá á restin það því miður ekki skilið.

| 21:56 |