Meira af því sama og gott betur

Þetta er ekta sumarmynd, þar sem innihaldið víkur fyrir geðveikum tæknibrellum og endalausri spennu og gríni og það er svo sem ekkert við það að athuga, enda eru allar kröfur um vitrænt innihald fáránlegar, í myndum af þessu tagi, skemmtigildið er fyrir öllu og "The Mummy Returns" klikkar ekki í þeirri deild. Myndin er vitanlega alveg í sama anda og fyrri myndin, "The Mummy", fyrir utan það auðvitað að keyrslan er hraðari, brellurnar flottari og öll umgjörð er stærri í sniðum. Það má auðvitað hnýta eitthvað í framhaldsmyndina fyrir þær sakir að söguþráðurinn sé jafnvel vitlausari en í fyrri myndinni og persónusköpunin sé grynnri. En hverjum er ekki sama?

"The Mummy Returns" tekur upp þráðinn 9 árum eftir að fyrri myndinni lauk. Þau Rick og Evelyn eru gift og búa í vellystingum í London ásamt átta ára gömlum syni sínum. Það dregur svo til tíðnda þegar endurfædd unnusta múmíunnar Imhotep grefur gamla kærastann upp og vekur hann til lífsins í London. Imhotep hyggur á heimsyfirráð, eins og venjulega, en til þess að áætlanir hans gangi upp þarf hann að öðlast vald yfir ódauðlegum undirheimaher Sporderekakonungsins sem hefur dvalið í neðra sl. 3000 ár. Evy og Rick hafa armband Spordrekakonungsins, sem er nauðsynlegt til að vekja kauða til lífsins, undir höndum og upphefst nú heilmikill eltingarleikur og kapphlaup við tímann sem berst allt frá London til Egyptalands.

Þau Brendan Fraser, Rachel Weisz og John Hannah endurtaka öll rullur sínar úr fyrri myndinni og virðast skemmta sér konunglega. Weisz er helvíti flott og kúl, en Evy hefur tekið töluverðum stakkaskiptum síðan í "The Mummy" og er nú orðin hörkukerling sem er liðtæk í byssubardögum, slagsmálum og skylmingum og önnur eins breyting á persónu hefur vart sést síðan Linda Hamilton mætti með alvæpni í "Terminator II".

Hannah er vitaskuld alger perla í hlutverki hins tækifærissinnaða Jonathans, eldri bróður Evy, og líkt og í fyrri myndinni lyftir hann húmornum á hærra plan. Það er einna helst að aðaltöffarinn, Rick (Fraser), falli svolítið í skuggann í þessari mynd. Hann kemur reglulega inn með hnyttin tilsvör og hetjutakta, en aðaltöffararnir í "The Mummy Returns" eru hins vegar Evy og Ardeth Bay (Oded Fehr) sem fer fyrir hópi riddara sem hefur það eilífa hlutverk að gæta þess að múmían liggi óhreifð í gröf sinni.

Skúrkarnir eru að sama skapi ábúðarmiklir og flottir. Arnold Vosloo er sterkur í hlutverki Imhoteps og Patricia Velazquez er þokkafull og banvæn sem kærastan Anck-su-namun, en hlutverk hennar hér er mun veigameira en í fyrri myndinni. Fjölbragðaglímutröllið The Rock sleppur fyrir horn, sem Sporðdrekakonungurinn, enda þarf hann lítið annað að gera en að garga og hnykla vöðvanna. Annars er það eiginlega bara í tilfelli Sporðdrekakonungsins sem leikstjórinn og handritshöfundurinn Stephen Sommers skýtur yfir markið, en hinn upprisni Sporðdrekakonungur verður því miður hálf hallærislegur í tölvugrafíkurskrúaðnum sínum og varpar leiðinlegum skugga á flottan heildarsvip myndarinnar.

Gallarnir á myndinni eru hins vegar smávægilegir í samanburði við allan hasarinn og brelluveisluna sem hér er boðið til og keyrslan er svo hröð að lítill tími gefst til að láta smáatriði fara í taugarnar á sér. Myndin er frábær sumarskemmtun og bægslagangurinn er svo mikill að þegar maður gengur út úr salnum, man maður eiginlega ekkert eftir því hvað myndin gekk út á, og þá er auðvitað ekkert annað að gera en skella sér bara aftur, og aftur.

| 21:56 |