Norsk perla

Félagarnir Elling og Kjell-Bjarne eru herbergisfélagar á Kleppi og líf þeirra tekur stórkostlegum breytingum þegar þeir eru látnir standa á eigin fótum og fengin íbúð til að búa í í bænum. Þetta er ekkert smámál enda þora þeir varla út í búð og það eitt að svara símanum er þeim fullkomlega ofviða. Tilraunir þeirra til að fóta sig í samfélaginu eru hreint út sagt kostulegar, auk þess sem samskipti þeirra tveggja eru drepfyndin, falleg og hlý, en það sama má einnig segja um myndina í heild sinni; hún er drepfyndin, falleg og hlý.

Persónur vitleysinganna Ellings og Kjell-Bjarne eru býsna vel gerðar af hendi höfundar og leikararnir skila þeim af svo hárfínni næmni og innsæi að þeir verða aldrei væmnir eða hallærislegir, heldur eru þeir þvert á móti svo yndilsegir að það er ekki hægt að komast hjá því að falla fyrir þeim og taka þátt í gleði þeirra og sorgum af heilum hug. Myndir af þessu tagi geta dottið í óteljandi klisupytti og tapað sér ýmist í óhóflegri væmni eða fíflagangi, en hér er þessu öllu haldið fullkomlega í skefjum þannig að eftir stendur mannlegasta, skemmtilegasta, fyndasta og hlýjasta mynd sem ratað hefur íslenskt kvikmyndahús í lengri tíma. Og hún er norsk!! Þetta er ótrúlegt en satt og það er harðbannað að missa af "Elling".

Flippgæsir í góðu stuði

Hún Freyja er að fara að giftast kærastanum sínum, sem er meðlimur í sértrúarsöfnuði. Vinkonur hennar eru hinar mestu stuðgæsir og slá upp meiriháttar gæsapartíi á Mótel Venusi, þar sem er drukkið, djammað, strippað og klámkjaftur rifinn af miklum móð. Bróðir brúðarinnar, er besti vinur gumans og jafn klikkaður í Jesúdellunni, reynir að hafa hemil á gleðskapnum en gerir auðvitað bara illt verra með heilagri vandlætingu og halelújakjaftæði. Hugmyndin að baki "Gæsapartíi" en þrælsniðug enda fátt skemmtilegra en að fylgjast með íslenskum brussum drekka sig pöddufullar, stúdera brjóstin á sér og leika sér með gervilimi. Partíið verður svo enn skemmtilegra þar sem vitleysingar úr sértrúarsöfnuði blandast í málið, en sjálfsagt liggja engir minnihlutahópar betur við höggi þegar grín er annars vegar - ráðviltar hjarðir sem elta forystusauði sína í blindni. Þessi kokkteill er ansi bragðgóður framan af og maður kemst ekki hjá því að skemmta sér ágætlega með skessunum í partíinu og brölti guðsengla sem vilja reyna að stoppa ósómann.

Partíhlutinn gengur skemmtilega upp í vitleysunni en svo fjarar hratt undan myndinni þegar innri átök persóna eiga að fá meira vægi. Brotalamir í handritinu verða þá ansi áberandi enda er ekki hægt að segja að það séu nein raunveruleg innri átök í gangi og því verður afskaplega erfitt að átta sig á hvað persónunum gengur til og hvað ræður gerðum þeirra, annað en bara tómur fíflagangur, heimska eða sjálfselska. Dramatíkin í þessum graut ristir ekkert dýpra en á hefðbundnu sukkkvöldi og manni er orðið voða mikið sama um allt í lokin, enda ekkert í framvindunni sem kemur sérstaklega á óvart.

"Gæsapatí" er þrátt fyrir augljósa galla og þunnt handrit ágætis skemmtun og það má hafa helvíti gaman af henni framan af en þegar upp er staðið skilur hún því miður ekkert meira eftir sig en sólarhringsfyllirý.

Amen.

Denzel Washington rústar Ethan Hawke

Antoine Fuqua hefur bara þroskast heilmikið, sem leikstjóri, síðan í "The Replacements Killers" og myndin er hið frambærilegasta löggudrama. Hún er rétt mátulega spennandi og dettur að vísu ofan í gamalt klisjuhjakk í restina, en Denzel Washington heldur henni uppi, enda í banastuði sem vondi kallinn og leikur aumingjann Ethan Hawke sundur og saman, en sá þrautleiðinlegi leikari fær það vandasama verkefni að leika óreynda löggu sem gefst kostur á að fá að vinna með flottasta löggutöffara borgarinnar, sem Denzel Washington leikur með meiriháttar tilþrifum, þannig að getuleysi Hawkes, sem leikara, verður sorglega áberandi í samanburðinum.

Washington er svo ekki allur þar sem hann er séður og er, þrátt fyrir að vera súperlögga, vondi kallinn í myndinni, alveg gerspilltur og morkinn, þannig að helst er hægt að finna persónunni hliðstæðu í túlkun Harvey Keitels í "Bad Lieutenant". Það stormar af Washington í hlutverkinu og það fer honum svakalega vel að vera skúrkur og hann bjargar myndini fyrir horn, þar sem það fer verulega að halla undan fæti í lokin þegar frumleg og áhugaverð sagan rennur út í hefðbundið uppgjör þess góða og vonda. Þessi endalausu slagsmál eru nefnilega orðin alveg svakalega hallærisleg og þreytt.

Þá koma þriðja flokks leikarar á borð við Scott Glenn og Tom Berenger ánægjulega á óvart og setja skemmtilegan svip á þessa ágætu glæpamynd sem hefði orðið enn sterkari og eftirminnilegri ef menn hefðu lagt sig aðeins fram við að klára dæmið öðruvísi en gert hefur verið í nánast öllum hasarmyndum síðustu tuttugu ára. Þetta skiptir höfuðmáli hér, þar sem "Training Day" byrjar ekki sem dæmigerð "hasarmynd" og hefði staðið stekari eftir sem mannlegur harmleikur og dramatísk löggumynd ef hægt hefði verið að sneyða hjá klisjupakkanum í lokin.

Zzzzzzzzzzzzzzzzzzz...

Angel Eyes

Jenifer Lopez leikur lögreglukonuna Sharon Pogue sem er heilmikið hörkutól. Henni gengur illa að kynnast karlmönnum og sá eini rétti virðist ekki leynast í sjálfumglöðu og uppskrúfuðu úrvali Chigacoborgar. Dularfullur og drungalegur náungi sem kallar sig Catch eltir hana á röndum, sem kemur sér ágætlega þar sem hann bjargar lífi hennar fyrir, að því er virðist, algera tilviljun einn góðan veðurdag.Þau byrja í kjölfarið að þróa samband sín á milli en það gengur svona upp og ofan enda bæði skelfilega krepptir einstaklingar; Sharon hefur verið útskúfað úr fjölskyldu sinni vegna þess að hún reis upp gegn ofbeldisfullum föður sínum, sem var duglegur að lemja mömmu hennar í klessu, og Catch virðist vera hálfgerður svefngengill, fáviti og e.k. Forrest Gump þar sem hann vafrar um borgina þungur á svip, með skeggbrodda í ljótum frakka og reynir að vinna góðverk. Undarlega hegðun hans virðist svo einna helst mega skýra þannig að hann hafi misst minnið eftir hræðilegt bílslys.

Sagan drattast svona áfram með tilheyrandi skini og skúrum í sambandi þessa brenglaða kærustupars þar til það kemur loksins að uppgjöri Catch við fortíðina. Það gengur hratt og vel fyrir sig, sem er ólíkt alburðarás myndarinnar sem er svo hæggeng og villuráfandi að ég náði að setja tvö met í Snake II í símanum mínum á meðan J.Lo og Catch tóku til í sínum málum. Framan af gerði ég mér vonir um að myndin næði að kveikja einhvern áhuga hjá mér og jafnvel skapa spennu (Catch hefði t.d. getað verið alveg fyrirmyndar geðsjúklingur og þá hefði myndin mögulega getað tekið áhugaverða stefnu) en eftir þrjú kortér var lítið annað að gera en spila Snake og bíða eftir að ósköpin kláruðust.

Jenifer Lopez er eins og fyrr segir eini ljósi punkturinn í þessari leiðinda loðmullu. Hún er enn voðalega sæt og sexý en maður nennir ómögulega að sitja í tvo tíma yfir henni og fallegu brosinu, ef hún hefði tínt af sér spjarirnar hefði maður kannski gengið glaður út. "Angel Eyes" er að öllum líkindum leiðinlegasta mynd latíngellunnar til þessa og er þá töluvert sagt þar sem síðustu tvær myndir hennar voru steypuhræringurinn "The Cell" og bleika glassúrklígjan "The Wedding Planner". Þetta er auðvitað grátlegt þar sem Lopez var frábær í myndunum "U Turn" og "Out of Sight" og allt benti til þess að metnaðarfull leikkona væri á ferð og nafn hennar væri viss gæðastimpill. Þetta er heldur betur að snúast við og eftir að Jenifer Lopez varð J.Lo og fór að leggja megináherslu á froðupopp hefur leikferillinn tekið dýfu niður á við og nafn stúlkunnar fer að verða ákveðin aðvörun um að það sé ekki tímans virði að horfa á myndirnar hennar.

Fyrsta flokks sálfræðitryllir

Alejandro Amenábar vakti verðskuldaða athygli fyrir mynd sína "Abre los ojos", eða "Open Your Eyes", sem Cameron Crowe hefur nú endurgert með þeim Tom Cruise og Penélope Cruz, sem lék einnig í upprunalegu myndinni. Amenábar fylgir velgengni "Open Your Eyes" vel eftir með "The Others", sem er hreint út sagt snilldardraugamynd, sem Cruise framleiðir og skartar fyrrverandi eiginkonu hans Nicole Kidman í aðalhlutverki.

"The Others" er svo sem ekkert ýkja frumleg og sver sig í ætt við fjöldan allan af eldri draugamyndum og "The Sixth Sense" kemur t.d. strax upp í hugann, en annars er best að segja sem minnst um "The Others" og skyldleika hennar við aðrar myndir. Það skemmir bara fyrir. Samanburður við "The Sixth Sense" er þó óhjákvæmilegur þó ekki væri nema bara fyrir þær sakir að grár drunginn, sem hvílir yfir henni, og magnaður annarleikinn er nánast sá sami, en sjálfum finnst mér þó "The Others" standa "The Sixth Sense" framar . Hún er mikið meira spennandi og áhorfandanum er haldið enn lengur í óvissu, þar sem fléttan býður upp á fleiri möguleika en "The Sixth Sense" gerði með þeirri einstefnu sem hún tók í áttina til handanheima.

Ein í stóru húsi

Kidman leikur Grace sem býr ein ásamt tveimur börnum sínum í stóru óðalsetri á Jersey eftir lok seinni heimsstyrjaldarinnar. Þau eru einangruð og sakna fjölskylduföðurins sem hvarf í stríðinu og til að bæta gráu ofan á svart þá hafa börnin ofnæmi fyrir ljósi og því er húsið ávallt hálfrökkvað og sambandsleysi þeirra við ummheiminn er nánast algert. Eymdarleg tilvera þeirra verður svo heldur betur skelfileg þegar undarlegt þjónustufólk ræður sig í vist hjá þeim og reimleikar miklir fara af stað, þannig að ekki ber á öðru en þau séu að takast á um húsið við aðra íbúa á öðru tilverustigi. Öóryggi persónanna og áhorfenda er hið sama þar sem ekkert er það sem það sýnist og þeim möguleika að Grace sé geðveik og draugagangurinn sé meira og minna bara í hausnum á henni er lengst af haldið opnum. Þá er hegðan dótturinnar oft á tíðum æði undarleg og þjónustufólkið er ekki allt þar sem það er séð. Þessi spenna milli hins ókennilega og yfirnáttúrulega er drifkraftur myndarinnar sem er virkilega "krípí" og þó atburðarásin sé hæg á köflum kemur það ekki að sök þar sem leikstjórinn magnar spennuna með töff tónlist og þrúgandi þögnum.

Pottþéttir leikarar

Traustur leikhópur skilar tilfinningum villuráfandi persónanna óaðfinnanlega. Kidman er frábær að vanda og bætir hér enn einni rós í yfirfullt hnappagat sitt, en hér túlkar hún, með glæsibrag, persónu sem gæti ekki verið ólíkari Satine sem er svo dásamleg í meðförum hennar í "Moulin Rouge". Þá eru krakkarnir sem leika börnin hennar alveg stórkostlegir, sérstaklega Alakina Mann, sem sýnir snilldartakta í frumraun sinni á hvíta tjaldinu, sem dóttirinn Anne, og Fionnula Flanagan er kostuleg sem ráðskonan, ógnvekjandi og yndisleg á víxl, þannig að maður veit aldrei hvar maður hefur hana.

Leikararnir hafa líka úr nógu að moða, þar sem "The Others" er skemmtilega skrifuð. Textinn er margræður og virkar á tveimur plönum líkt og sagan öll sem lýsir átökum tveggja aðskildra heima. Orð persónanna má oftar en ekki túlka á fleiri en einn veg, þannig að sumar setningar verða hlaðnar merkingu sem ekki er þó gott að greina, þannig að díalógurinn allur er í fullkomnum samhljómi við söguþráðinn og öryggisleysi aðalpersónunnar.

Það er því ekki hægt að segja annað en "The Others" sé frábær spennumynd og mæla eindregið með henni. Þetta er alveg sérstaklega vel heppnaður sálfræðitryllir sem heldur áhorfandanum í stöðugri óvissu og spennu nánast allt til endaloka. Hér er ekki stólað á ýktar tæknibrellur og ærslagang heldur líður sagan áfram og óvissa, flott myndataka, frábær leikur og mögnuð tónlist gera "The Others" að eftirminnilegasta draugatrylli sem sést hefur í háa herrans tíð.

Snilldarmynd!

Máttugar meyjar og mannleysur

Skáldsagan "Mávahlátur" eftir Kristínu Mörju Baldursdóttur er bráðskemmtileg saga af máttugum meyjum sem hrista upp í máttlausu karlaveldi eftirstríðsáranna. Sagan tók sig sérstaklega vel út á fjölum Borgarleikhússins, fyrir nokkrum árum, og kemur einnig afar vel út á hvíta tjaldinu. Einhvern veginn finnst mér þó að leikgerðin hafi fangað anda sögunnar betur en bíómyndin gerir en að öllum samanburði skáldsögu og kvikmyndar slepptum stendur kvikmyndin fyllilega fyrir sínu. Myndin er léttleikandi og á köflum bráðskemmtileg og þó frásögnin sé í grunninn raunsæ er þjóðsagnaminnum, sem voru áberandi í sögunni, fléttað smekklega inn í atburðarásina sem öðlast dularfulla vídd fyrir tilstilli töfraraunsæis og tengsla við hulduheima.

Myndin hefst á því að glæsikvendið Freyja kemur í bæinn, nýbökuð ekkja frá Ameríku. Hún sest að á mannmörgu heimili uppeldissystur móður sinnar og hristir heldur betur upp í kvennaveldinu þar, sem og bæjarlífinu öllu. Sögumaður skáldsögunnar, stúlkukindin hún Agga, keyrir kvikmyndina einnig áfram og varpar ljósi á aðrar persónur með gagnrýnu auga ákveðinnar stelpu, sem er enn ómenguð af gelgjunni.

Persónur Freyju og Öggu eru þungamiðja sögunnar og túlkun þeirra Margrétar Vilhjálmsdóttur (Freyju) og Uglu Egilsdóttur (Öggu) á þeim er svo mögnuð að unun er á að horfa. Margrét nær fantagóðum tökum á hinni dularfullu Freyju og er jafnvíg í túlkun á styrkleikum og veikleikum persónunnar. Freyja er náskyld Hallgerði langbrók og tálkvenndum film noir myndanna og banvænn kynþokki hennar er bæði ögrandi og ógnvekjandi meðförum Margrétar. Frammsitaða Uglu er svo ekkert síðri og hún gerir skondinni persónu Öggu frábær skil. Aðrir leikarar komast vel frá sínu og Hilmir Snær Guðnason nýtur sín t.d. afskaplega vel í mikilvægu aukahlutverki Magnúsar löggu, en Magnús og aðrir karlmenn í verkinu eru óttalega uppburðarlitlir og standa komplexaðir, drykkfelldir og ómerkilegir í skugga hinna sterku kvenna sem drottna yfir sögusviðinu.

Ágúst Guðmundsson er klár leikstjóri og bætir með "Mávahlátri" enn einni rós í hnappagat sitt og kemur ólíkum blæbrigðum sögunnar og samspili raunsæis og töfraraunsæis hulduheimanna vel til skila. Þá kann Ágúst vel að fara með húmor og kómískur undirtónn frásagnarinnar verður aldrei yfirþyrmandi, ýktur eða bjánalegur og "Mávahlátur" verður fyrir vikið afskaplega skemmtileg og fagmannleg mynd sem klikkar ekki í neinum meginatriðum. Ágúst nýtur þess auðvitað að hafa góðan efnivið úr að moða, en skáldsagan er myndræn og auðug af lifandi perónum, og traustur leikhópurinn, með þær Margréti og Uglu í fararbroddi, fer létt með að blása lífi í skrautlegar persónurnar og gera "Mávahlátur" að eftiminnilegri mynd sem áhugafólk um íslenskan skáldskap og kvikmyndagerð ættu ekki að láta fram hjá sér fara.

Falska mandólínið hans Maddens

Mig hefur nú eiginlega kviðið fyrir því að sjá þessa mynd alveg frá því að ég sá sýnt úr henni fyrst. Nafnið er fráhrindandi og "trailerinn" benti eindregið til þess að á ferðinni væri losaraleg loðmulla um forboðið ástarsamband í fallegu umhverfi grískrar eyju. Þetta kom svo eiginlega allt heim og saman og það verður að segjast eins og er að það kemur samt nokkuð á óvat að John Madden ("Shakespeare in Love") skuli ekki geta gert betur en þetta. Þetta er afleitt framhald á ferli manns sem á að baki myndir á borð við "Shakespeare in Love" og "Mrs. Brown".

Við kynnumst í upphafi hinni voðafallegu Pelagiu (Penélope Cruz), pabba hennar, lækninum ráðagóða (John Hurt) og kærastanum hennar honum Mandras, sem er einfaldur fiskimaður. Brúðkaupi unga parsins er slegið á frest þegar her Mússólínis stormar í áttina að Grikklandi og Mandras fer að berjast með andspyrnuhreyfingunni. Pelagiu leiðist biðin eftir brúðgumanum og þar sem ekkert heyrst frá Mandrasi slokknar bara á ástareldinum í brjósti hennar. Þá kemur til sögunnar ítalski kafteininn Corelli (fáránlegur Nicholas Cage) sem blæs lífi í kulnaðar glæðurnar og vekur kouna í Pelagiu. Hann er voðalega mjúkur og góður hermaður, sem kann ekkert að drepa og gengur með mandólín á bakinu í stað rifils. Pelagia fellur auðvitað fyrir þessum dannaða ljúflingi sem kann sko að koma fram við konur, þannig að hinn klassíski ástarþríhyrningur er kominn í gang og uppgjör verður óumflýjanlegt.

Hernám Ítalanna á eyjunni er afskapleg huggulegt og næs, svona svipað og hernámið hérna heima. Hermennirnir eru bestu skinn og kemur vel saman við hina innfæddu, sérstaklega stelpurnar. Svo fellur Músólíní og Þjóðverjarnir taka við og þeir eru vitaskuld voða vondir og lætin byrja fyrir alvöru. Þarna hressist myndin, að vísu, aðeins en hún var á köflum óbærilega langdregin á meðan Cage og Cruz voru að draga sig saman. Við fáum t.a.m. eitt stríðsatriði sem lyftir manni örlítið í sætinu, en það er þó, eins og allt annað í myndinni afskaplega yfirborðskennt. Það er nefnilega ekki hægt að kasta til höndunum í átakatriðum úr seinni heimsstyrjöldinni eftir myndir eins og "Saving Private Ryan" og "Enemy at the Gates". Stríðsatriðin eru meira í anda mynda frá 1960 og eru, fyrir vikið, hálf máttlaus en þó mun hressari en ástarvellan sem er alveg storknuð.

Leikararnir hjálpa lítið til. Cruz er ekkert sérstaklega heillandi og kveikir ekkert í manni. Cage er eins og fyrr segir í skelfilegri klemmu þar sem hann reynir að vera lífsglaður Ítali með tilgerðarlegasta hreim sem sögur fara af. Hinn albreski John Hurt skilar svo sem hlutverki gamla gríska læknisins skammlaust en það er helst að hinn ágæti ameríski geðsjúklingur Christian Bale sýni lífsmark sem hinn kokkálaði Mandras.

Madden ætlar sér sem sagt að segja afskaplega stóra, fallega og milka ástarsögu en tekst varla að hreyfa við tilfinningum áhorfenda eða skapa persónum sínum einhverja merkjanlega samúð, þannig að maður verður þeirri stundu fegnastur þegar það kemur loksins að óumflýjanlegum og klisjukenndum endinum.

En það er fallegt á Grikklandi.

Gargandi snilld í öllum regnbogans litum

"Moulin Rouge!" er stórbrotin snilldarmynd þar sem nánast ekki nokkur hlutur klikkar. Hér er hreinlega um upplifun að ræða og það er varla hægt að tala um myndina án þess að detta ofan í morkinn klisjupytt og tala um "tímamótaverk", "sjónrænt listaverk", "bestu mynd sem sést hefur í áraraðir" og svo framvegis. Málið er bara að stundum fanga klisjurnar stemninguna best og hér er þetta bara tilfellið. "Moulin Rouge!" er einfaldlega geðveik mynd, galdur sem mun varla láta nokkurn mann ósnortinn.

Sagan er sáraeinföld og margtuggin og það má með sanni segja að Baz Luhrmann sé á kunnuglegum slóðum en myndin er snilldarlega samansett og klippt flugeldasýning sem segir hina sígildu sögu ástar í meinum. Luhrmann kemur því með "Moulin Rouge!" í rökréttu framhaldi af "Romeo+Juliet", nema auðvitað að þessi mynd er mikið skemmtilegri, flottari og síðast en ekki síst full af galsa og sturlaðri gleði. Eitthvað sem hinn melankólíski Rómeó hefði vart höndlað til lengdar.

Ewan McGregor leikur tilfinningasama rithöfundinn Christian sem kemur til Parísar árið 1899 og ætlar að drekka í sig lífsgleði borgarinnar og skrifa um ástina. Fyrr en varir verður hann yfir sig ástfanginn af Satine (Nicole Kidman) sem er skærasta stjarna næturklúbbsins Rauðu Myllunnar og stundar svo vændi sem aukabúgrein. Harold Zidler eigandi Myllunnar hefur stóra drauma um klúbbinn sem leikhús og Satine sem stjörnu en til þess að láta drauminn rætast þarf hann að selja Hertoganum af Monroth blíðu Satine gegn því að hann fjármagni ævintýrið. Ekkert pláss fyrir ást og rómantík hér "the show must go on!". Christian semur söngleikinn sem á að gera Satine að stjörnu og hann endurspeglar ást þeirra sem fær vart þrifist fyrir afbrýðisemi hins ömurlega hertoga.

Kraumandi kynþokki

Leikarar myndarinnar skila allir sínu með miklum sóma. Ewan McGregor á góðan dag og gerir hinum viðkvæma Christian góð skil. John Leguizamo er dásamlegur í hlutverki dvergsins Toulouse-Lautrec sem trúir öðru framar á sannleika, fegurð, frelsi og umfram allt ástina. Snillingurinn Jim Broadbent (sáum hann síðast sem pabba Britgetar Jones), sem ég þreytist ekki á að lofa, er magnaður í hlutverki Zidlers og Richard Roxburgh er kómískur og kvikindislegur á víxl í hlutverki hertogaskúrksins. Það er svo ekki á neinn þessara hallað þó það sé fullyrt að stjarna sýningarinnar sé Nicole Kidman sem bókstaflega ER Satine, viðkvæm, ljúf, grimm, tælandi, töfrandi, heillandi og alveg sjúklega sexý. Kidman hefur sjaldan verið betri og það er hrein unun að horfa á hana. Hún er svo mikið flottari heldur en gellurnar sem standa fremst í kynbombuvíglínu Hollywoodsins og þó hún sé vissulega gullfalleg á að líta þá er það þroskaður og töfrandi kynþokkinn sem kraumar undir niðri sem gerir útslagið. Hún er æði og Tom Cruise hlýtur að vera fáviti. Penelope Cruz er ljósárum frá því að komast með tærnar þar sem rauðhærða gyðjan frá Ástralíu er með hælana.

Póstmódernískt samspil tveggja tíma sem gengur fullkomlega upp

Eitt það magnaðasta við "Moulin Rouge!" er notkunin á tónlist og söngtextum. Myndin er söngleikur og samtöl og samsöngur persónanna eru ekkert annað en snilld og það sem toppar dæmið er að lítið er um frumsamda söngva, heldur keyra þekktir dægurlagatextar frá seinnihluta 20. aldarinnar söguna áfram og öðlast um leið nýja mekingu og dýpt þegar þeir eru sungnir af persónum sem standa í lífsbaráttunni um það leyti sem Nietzsche dó. Löngu áður en búið var að finna upp diskó, Elton John, Kurt Cobain og "all you need is love"... Þetta er magnað!

Upphafsatriði myndarinnar slær tóninn með glæsilegu sjónarspili; can-can dönsurum sem kyrja "Lady Marmalade" og herramönnum í kjólfötum sem taka undir með "Smells Like Teen Spirit". Þetta er snilld og ég á ekki orð. Keyrslan heldur svo áfram út myndina þannig að maður er dáleiddur út í gegn og ég bara get ekki hætt þessum þreytandi lofsöng án þess að minnast á einn hápunktinn sem kemur þegar Broadbent og Roxburgh taka "Like A Virgin" með þvílíkum stæl að Madonna verður aldrei söm.

Það liggur dauðarefsing við að missa af þessari mynd.

Pottþéttir lúðar

Kevin Smith er stórmerkilegur kvikmyndagerðarmaður, ekki síst fyrir þær sakir að hann hellti sér út í kvikmyndagerð til að geta síðar haslað sér völl í teiknimyndasögubransanum. Myndirnar hans eru líka allar nátengdar því frábæra fyrirbæri og eru fyrir vikið allar skemmtilegar og frumlegar, enda er gerjunin og dínamíkin miklu meiri í teiknimyndasögunum en nokkurn tíma í stöðnuðum Hollíwúddgrautnum. "Jay and Bob" er fimmta mynd Smiths en kostulegar persónur hasshausanna hafa þó komið við sögu í öllum hinum myndunum; "Clerks", "Mallrats", snilldinni "Chasing Amy" og hinni bráðskondnu "Dogma". Nærvera þeirra hefur ætíð verið skemtileg og því ekki laust við að maður hafi beðið myndarinnar um þá með nokkurri eftirvæntingu.

Þeir sem hafa gaman af bjánunum Jay og Bob verða ekki sviknir hér, þó myndin sé frekar ómarkviss og laus í reipunum. Þeir sem eru hins vegar ekki mikið að fíla sorakjaft og brenglaðan húmor Smiths eru hins vegar vísir til að morkna í sætum sínum. En það er þeirra vandamál.

Jay og Bob komast að því í upphafi myndarinnar að tökur á kvikmynd um teiknimyndasögupersónurnar og alteregó þeirra Bluntman og Chronic séu að hefjast. Í framhaldinu komast þeir svo að því að einhverjir nördar séu á fullu að sverta mannorð þeirra á spjallrásum einhvers fyrirbæris sem heitir "internetið", hver andskotinn sem það nú er. Þeir sjá sér því ekki annað fært en að halda til Hollíwúdd í þeim tilgangi að koma í veg fyrir að myndin verði að veruleika. Ferðalagið verður vægast sagt spaugilegt og á vegi þeirra verða m.a. huggulegur órangútan api, háskalega flottar gellur, í anda "Charlie´s Angels, í þröngum vínýlgöllum með óhreint mjöl í pokahorninu, ásamt óborganlegu kassagítarglamrandi hippafífli sem er kostulegt í meðförum snillingsins Seann Willam Scott sem hefur borið myndir eins og "American Pie" 1 og 2, og "Dude Where´s My Car?" uppi.

Það eru fleiri góðir gestir úr "American Pie" í myndinni en þokkagyðjan Shannon Elizabeth, sem lék hina gröðu Nadiu, leikur vínýlgellu sem Jay fellur fyrir og bökuriðillinn Jason Biggs leikur sjálfan sig í stórskemtilegu atriði. Myndin verður auðvitað algjör della þegar félagarnir komast til Hollíwúdd en þá byrjar fyrst fjörið fyrir kvikmyndaáhugamenn en höfðingjar á borð við Gus Van Sant, Wes Craven, og hina þreytandi Ben Affleck og Matt Damon leika t.d. allir sjálfa sig og gera stólpagrín að bransanum. Rúsínan í pylsuendanum er svo sjálfur Mark Hamill sem fer á kostum sem erkifjandi Bluntmans og Chronics. Hammil hefur lýst því yfir að sér bjóðist ótrúlega oft að taka þátt í "Star Wars" gríni en hann segi alltaf nei. Hann hefði þó getað hugsað sér að gera eitthvað fyrir Mel Brooks í "Spaceballs", en þá var ekki leitað til hans, og hann gerði þetta bara fyrir Smith af því "hann ber svo mikla virðingu fyrir Star Wars".

"Jay and Bob" er algjör steypa, en alveg drepfyndin á köflum og alveg ómissandi fyrir alla bíófíkla og aðdáendur Kevins Smiths. Tæknilega er þetta auðvitað ekki þriggja stjörnu mynd, en fyrir mér er hún það nú samt.

Alltaf er nú hann Woody góður

Það telst alltaf til tíðinda þegar ný mynd frá Woody Allen kemur í bíó og það er nánast stórfrétt að "Small Time Crooks" sé LOKSINS komin, þar sem harðir Allen aðdáendur eru þegar farnir að bíða eftir nýjustu mynd kappans "The Curse of the Jade Scorpion". Mér skilst að vísu að það sé búið að festa kaup á þeirri mynd, þannig að það má gera sér vonir um að hún komi fyrir sjónir almennings fyrr en síðar. Nema hún verði látin safna ryki í einhverja mánuði af því að þessir 3000 áskrifendur að Woody Allen myndum hafa sýnt svo mikla biðlund hingað til.

Nóg um það. "Small Time Crooks" er stórskemmtileg mynd. Allen sjálfur fer á kostum í hlutverki heimsks hvítaruslskrimma sem verður fyrri því óláni að verða moldríkur, með löglegum hætti, og tilvera hans hrynur í kjölfarið. Persónan er, eins og alltaf, sniðin að persónu leikarans, sem segist bara getað túlkað taugaveiklaða gáfumenn og s.k. "white trash". Söngkonan Tracy Ullman leikur eiginkonu Allens, en myndin gengur að miklu leyti út á drauma hennar um að hasla sér völl í samkvæmislífi ríka og fræga fólksins, sem gónir á myndlist og hlustar í andakt á sinfóníur, á meðan Allen vill bara lepja bjór og horfa á box í hvítum hlírabol.

Allen og Ullman njóta svo stuðnings fjölda snilldarleikara sem gera sér góðan mat úr safaríkum samtölum meistarans, þannig að maður er meira og minna flissandi eða hlæjandi út alla myndina. Hinn kostulega subbulegi Jon Lovitz er merkilega eðlilegur og sýnir yfirvegaðan og bráðskemmtilegan leik. Snillingurinn Michael Rappaport, sem sérhæfir sig í vitgrönnum góðmennum, fer á kostum og sýnir að það er engin tilviljun að hann sé að leika fyrir Allen í annað sinn, en hann sýndi einnig snilldartakta í "Mighty Afrodite". Hugh Grant heldur svo áfram að þróa fágaða flagararulluna sem hann byrjaði með í "Bridget Jones" og tekst bara vel upp.

"Small Time Crooks" er feykilega vel skrifuð hjá Allen og samtölin eru hreint út sagt dásamleg á köflum og leikararnir eru hver öðrum betri. Það er varla hægt að fara fram á mikið meira á þessum síðustu og verstu tímum. Það má vissulega finna að því að Allen hafi nú oft verið dýpri og beittari en það skiptir bara engu andskotans máli hér. "Small Time Crooks" bara lítil, sæt og skemmtileg mynd, sem ætti að geta komið öllum í gott skap. Eiginlega er það eitt að fá hana loksins í bíó næg ástæða til að maður brosi allan hringinn í a.m.k. viku.

Meira af því sama... veiiii

"American Pie 2" eyðir engum tíma í að kynna aðalpersónurnar aftur til leiks og grínið og fíflagangurinn heldur áfram eins og gert sé ráð fyrir að maður hafi séð fyrri myndina í gær. Þetta kemur þó varla að sök þar sem það er lítil hætta á að fólki sem leiddist fyrri myndin fari að sjá framhaldið en jafnvíst að þeir sem skemmtu sér á "American Pie" missa ekki af þessari. Framhaldsmyndin er ekki jafn heildstæð og fyrri myndin (ekki það að hún hafi verið neitt rosalega þétt) og hér er frekar um ósamstæða runu af bráðskemmtilegum uppákomum í lífi hinna gröðu félaga, sem báru fyrri myndina uppi, að ræða.

Jason Biggs er sem fyrr í brennidepli sem hinn seinheppni Jim sem á ekki sjö dagana sæli í kynlífinu, þrátt fyrir að njóta jafnan "heilbrigðrar" leiðsagnar hins kostulega föður (Eugene Levy frábær að vanda) síns. Feðgarnir sjá svo, ásamt snillingnum Seann William Scott ("American Pie", "Road Trip", "Dude, Where´s My Car?), sem er að verða ómissandi í svona bjánalegum unglingamyndum, um að maður taki reglulega bakföll af hlátri.

Framleiðendum myndarinnar hefur tekist að smala saman öllu genginu úr fyrri myndinni, sem er hið besta mál, enda hefði varla verið hægt að ná sömu stemningunni upp aftur ef fyrirbærið Finch, sem er í fullkomnum takti við kýnlífsmenningu Íslendinga og tantrar af miklum móð, flautusnillingurinn Michelle, en ofurfagra Vicky og hin vergjarna Nadia hefðu látið sig vanta. Einu leikararnir sem gera ekkert af viti fyrir myndina og hefðu að ósekju mátt láta sig vanta eru Chris Klein (Oz) og "American Beauty" stjarnan Mena Suvari (Heather). Suvari er greinilega orðin of stór fyrir svona myndir og má ekkert vera að þessu og er því send í frí til Evrópu og er einungis með til málamynda. Og þar sem Oz og Heather eru fyrirmyndar par sem ætlar alltaf að vera saman hefur Oz lítið að gera með félögum sínum, þar sem eina kynlífið sem hann á færi á að stunda er misheppnað símasex með sinni heittelskuðu. Döprustu augnablik þessarar ágætu grínmyndar eru því atriðin með þessum turtildúfum sem eru alveg úr takt við aðrar persónur sem ganga á greddunni einni saman.

Gellan sem flaug yfir Gaukshreiðrið

"The In Crowd" segir frá henni Adrien sem dvelur á hæli, enda svoldið tæp á geðsmunum. Lækirinn hennar hefur tröllatrú á að hún geti fótað sig úti í lífinu og fær hana lausa með ákveðnum skilyrðum. Hann reddar henni svo vinnu í einhverjum millagolfklúbbi þar sem unga, fallega, ríka fólkið spókar sig sólbrúnt með þvottabretti og þrýstna barma. Aðalgellan heitir Brittany. Hún er ríkust, sætust og með stærstu brjóstin. Hún opnar Adrien aðgang að heimi hinna rotnu og ríku og Adrien er bara hæstánægð með það, svona framan af. Það kemur svo hins vegar á daginn að Brittany er snælduklikkuð og alls ekki öll þar sem hún er séð. Hún er hroðalegt flagð undir skelfing fögru skinni. Þegar Adrien fer að gruna Brittany um morð og annan ósóma útskúfar Brittany henni og reynir að koma henni aftur á Klepp.

Allt gerist þetta hægt og leiðinlega og eftir fyrsta hálftímann er maður meira að segja orðinn leiður á kroppasýningunni sem er öll í anda "Baywatch" þáttanna sálugu. Maður er alltaf hálfpartinn að vona að Brittany geri Adrien endanlega geðbilaða, þannig að úr verði a.m.k. þolanlegur táninga "slasher" þegar Adrien byrjar að slátra öllum vondu, fallegu, ríku krökkunum. Því miður er ekkert svoleiðis fjör á ferðum. Adrien er ekkert brjálaðari en t.d. Jack Nicholson í "Gaukshreiðrinu", heldur bara voða úrræðagóð og klár stelpa sem hefur greinilega náð býsna góðum tökum á geðheilsu sinni. Þannig að myndin er laus við öll innri átök, alla spennu og vekur ekki minsta hroll. Þannig að um leið og maður fær nóg af því að glápa á stælta stráka og sætar stelpur er ekkert eftir nema þreytandi Keflavíkurganga að endalokunum óumflýjanlegu sem eru að þessu sinni átakanlega hallærisleg og útjöskuð.

Skraddarinn sem kom inn úr kuldanum

Rithöfundurinn John Le Carré átti sinn blómatíma þegar kalda stríðið var við frostmark. Njósnarinn hans, sem kom inn úr kuldanum, var drepinn við Berlínarmúrinn og George Smiley tefldi flóknar refskákir við andstæðingana í gömlu góðu Sovétríkjunum. Le Carré lenti vitaskuld, líkt og James Bond og aðrir kaldastríðsgróðamenn, í bölvuðu basli þegar Gorbachev kom með Perstrojkuna sína, Múrinn hrundi og þíða kom í samskipti stórveldanna. Það þurfti nýja óvini og ný viðfangsefni fyrir njósnara kalda stríðsins sem voru eins og snjókarlar í sólinni og vissu ekkert hvaðan á þá stóð veðrið. Bond fór því að tuska til dópsmyglara og alls konar alþjóðlegt glæpahyski og fékk sér svo konu fyrir yfirmann. Breytingin var nokkuð sársaukalaus, enda var höfundurinn Ian Flemming löngu dauður áður en það kom til greina að Rússarnir gætu verið samherjar eða jafnvel vinir "okkar manna". Le Carré þurfti hins vegar að leggja hausinn í bleyti og í "The Tailor of Panama" komst hann að réttri niðurstöðu. Hetjurnar hans voru orðnar hallærislegar og því var auðvitað rökrétt að paródera þær.Gamall karl í góðum fílíng

Gamli jaxlinn John Boorman kemur paródíunni smekklega til skila í myndinni um "Skraddaran í Panama". Boorman á að baki snilldarmyndir á borð við "Point Blank" og "Deliverance", fínar ræmur eins og "Excalibur" og "Hope and Glory" og svo rusl á borð við "The Exorcist II". Hér sýnir sá gamli, svo um munar, að hann kann enn sitt fag. Leikstjórnin er styrk og markviss en Boorman keyrir myndina úr hægfara gamaldags pólitískri njósnamynd upp í grátbroslegan farsa, sem bergmálar af "Dr. Strangelove" þegar best lætur (og kaldastríðsbjánarnir í Stríðsherberginu sjá möguleika á að moka peningum í skæruliða, stuðla að valdaráni og gera smá innrás í Panama), og endar svo í mátulega spennandi uppgjöri sem gengur þægilega upp og feitletrar boðskap myndarinnar um að sælir séu skíthælar því þeir muni landið erfa.

Pierce Brosnan og Geoffrey Rush fara báðir á kostum í myndinni. Brosnan smellpassar í hlutverk sitt sem afdankaður njósnari hennar hátignar; undirförull, kvensamur, gráðugur drullusokkur, eða bara James Bond sviptur hetjulómanum. Brosnan fílar sig í tætlur og eftir því sem lygavefurinn þéttist koma fleiri fletir á persónunni í ljós. Rush er náttúrulega snillingur og túlkun hans á taugaveikluðum og hraðlygnum skraddaranum er unun á að horfa. Hann er kómískur og tragískur í senn. Einfalt ljúfmenni sem bullar sig inn í aðstæður sem hann á ekki auðvelt með að losa sig út úr. Jamie Lee Curtis er þokkafull að vanda og fer létt með hlutverk skraddarafrúarinnar. Þá bregður leikskáldinu Harold Pinter fyrir í litlu en mikilvægu hlutverki og sjálfur Harry Potter (Daniel Radcliffe) leikur son skraddarans. (Hann breytir að vísu engu til eða frá en mér fannst bara rétt að minnast á þetta af því að hann er að verða stórstjarna).

Það er engin ástæða til að rekja söguþráð myndarinnar í smáatriðum. Eiginlega er best að vita sem minnst og fylgja bara atburðarásinni úr alvarlegum og þvældum njósnafílíng yfir í þrælfyndna kaldastrísparódíuna. Þeir sem kunna að meta góða sögu, lúmskan húmor og frábæran leik fá mikið fyrir sinn snúð hérna. Pakkinn er samt allur rólegur og yfirvegaður - engin hasar og læti - en fullt að hugsa um fyrir þá sem muna eftir heiminum eins og hann var þegar Berlínarmúrinn stóð, sérstaklea í ljósi atburða líðandi stundar þar sem fjöldamörg stríðsherbergi eru full af byssugröðum kaldastríðsrisaeðlum sem geta ekki beðið eftir að hefja leikinn á ný.

Snilldartaktar og leiðindi í bland

"A.I." var gæluverkefni hins sérlundaða leikstjóra Stanley Kubrick, til margra ára, en hann geyspaði, því miður, golunni áður en hann gat komið sýn sinni á "A.I." á filmu. Einn farsælasti leikstjóri Hollýwúddsins, Steven Spielberg, tók við kyndlinum og verkefnið hefur greinilega verið ofvöxnu barnshjarta hans ofviða. Hann missir t.d. öll tök á vellunni og væmnum þáttum sögunnar, eitthvað sem Kubrick hefði ekki gert, og tilhugsunin um það hvernig Kubrick hefði gert myndina sækir stöðugt á mann. Það er sennilega engin spurning að hún hefði gengið betur í mann ef Kubrick hefði gert hana. Grimmd sögunnar og miskunarleysi hefði orðið magnaðara og væmninni hefði verið haldið betur í skefjum, auk þess sem Kubrick var auðvitað meistari í að matreiða torskilin, langdregin og flókin leiðindi á snilldar hátt. Slíkur hæfileiki hefði óneytanelega komið sér vel hér.

Spielberg í skugga Kubricks

Spielberg gætir þess þó vissulega að sýna Kubrick tilhlýðilega virðingu, stælir hann og vísar markvisst í verk meistarans. Hann er hins vegar einnig voðalega upptekin af sjálfum sér og það má vart milli sjá hvort hann vísar meira í sjálfan sig eða Kubrick heitinn. Spielberg var einhvern tíma skemmtilegasti leikstjórinn sem starfaði í Hollywood og tókst með barnslegri einlægni sinni að töfra fram hverja snilldarmyndina á fætur annarri, en eftir því sem árin liðu hafa verk hans orðið býsna lituð af sjálfumgleði hans og í "A.I." tekst honum allt nema að "skemmta" (í Spíelbergískum skilningi þess orðs sbr. "E.T.", "Raiders of the Lost Ark", "Jurassic Park") áhorfendum, þannig að hann ætti að fara að hugsa sinn gang alvarlega.

Góð hugmynd sem virkar fram að hléi

"A.I." vísar stíft í ævintýrið um Gosa, sem er hið besta mál, og sagan nær ágætis siglingu framan af, jafnvel þó Spielberg missi sig aðeins í væmninni. Haley Joel Osment túlkar véldrenginn David, sem á þá ósk heitasta að verða raunverulegur drengur, snilldarlega. En þrátt fyrir ótvíræða hæfileika og ótrúlega dýpt, miðað við aldur, held ég að flestir verði orðnir hundleiðir á drengnum eftir 2-3 myndir til viðbótar. Hann var að vísu frábær í "The Sixth Sense" og býsna frambærilegur í hinni leiðinlegu "Pay it Forward" en hann er samt þegar byrjaður að hjakka í einhverri ofureinlægni og endar því sjálfsagt sem jafnþreytt fyrirbæri og Macaulay Culkin.

Myndin stendur þó ekki og fellur með Osment, heldur er það hinn lúmski senuþjófur Jude Law, í hlutverki gervimannsins Gigalo Joe, sem gerir mest fyrir hana og á meðan Joe er á tjaldinu ætti engum að leiðast. Persónan er frábær og verður algerlega ógleymanleg í meðförum Law. Þá er Joe býsna Kúbrískur og gæti þessvegna hafa komið skoppandi beint út úr "A Clockwork Orange". Svo er þarna líka lítill sætur leikfanga bangsi, Teddy, sem er e.k. Tumi Engispretta og krúttleg nærvera hans gefur myndinni ákaflega fallegan og mjúkan ævintýrablæ. Osment er semsagt fínn en Bangsi og Jude Law eru sætastir og bestir og saman eru þeir tvímælalaust það lang besta við þessa mynd.

Rosalega flott mynd...

"A.I." er heint út sagt ógeðslega flott og sjónrænt séð er hún nánast fullkomin, en handritið er hálfgerð endaleysa og teygður lopi í framvindunni ásamt þreytandi sjálfshóli Spielbergs draga hana niður og gera það af verkum að ef fólk hefur, á annað borð, ekki áhuga á vísindaskáldskap, flottum brellum og háfleygum pælingum um eðli lífsins og tilverunnar verður myndin því miður býsna langdregin og leiðinleg. Þannig að það hefði verið snyrtilegra ef Kubrick hefði gert myndina, enda vita allir hvað hann stendur fyrir og þá hefðu einungis þeir farið að sjá hana sem hefðu virkilega viljað sjá hana, en þar sem skemmtikrafturinn Spielberg er kominn með puttana í þetta er hætt við að margir fari á "A.I" á kolröngum forsendum og verði svaka fúlir.

Þreytandi kvikindi

Glöggur kvikmyndarýnir benti einu sinni á það hérna á síðunni að hlutfallslega væru teiknimyndir betri en leiknar myndir. Ég er þessu alveg sammála og oftast nær eru þær teiknimyndir sem rata í kvikmyndahús á Íslandi hin frambærilegasta skemmtun bæði fyrir börn og fullorðna. Disney kann auðvitað fagið upp á sína tíu fingur og DreamWorks hafa verið að koma sterkt inn með gullmolum eins og "Shrek". Af og til koma hingað svo afdankaðar teiknimyndir sem eiga miklu frekar heima í barnatímum sjónvarpsstöðvanna fyrir hádegi um helgar. Þetta er svona dót sem tekst að halda athygli krakkanna en gerir nákvæmlega ekkert fyrir okkur hin, þannig að það er miklu mannúðlegra að maður geti dregið sængina yfir haus á meðan ósköpin dynja yfir. "Skriðdýrin í París" er af þessu tagi og ég held m.a.s. að mér sé óhætt að fullyrða að ég hafi skemmt mér betur á síðustu Pókemonmynd, en SkriðdýramyndinniRauðhærða skriðdýrið á enga mömmu og hann og pabbi hans eru einmana, en þegar öll skriðdýrahersingin fer til Parísar kynnist pabbi rauðhærða skriðdýrsins tveimur konum önnur er voða góð en hin er voða vond. Vonda kerlingin þarf nauðsynlega að eignast fjölskyldu hið snarasta (starfsins vegna) og hún leggur snörur fyrir einfaldan ekkjumanninn. Skriðdýrin sjá hins vegar í gegnum ófétið, sem er óttalega þreyttur skúrkur og kemst ekki með tærnar þar sem slöppustu Disney skúrkarnir eru með hælana. Krakkarnir verða því að redda málunum og getiði bara hvernig það fer. Myndin er ótrúlega fyrirsjáanleg í alla staði og nánast ekkert lagt í söguna, þannig að hún verður aldrei spennandi en tekst örsjaldan, í einangruðum atriðum, að vera fyndin en heildin er skelfilega veik. Flestir krakkar sem eru eldri en sex ára sjá strax í gegnum plottið en það kemur ekki að sök. Þeim leiðist ekkert enda bara spennandi að horfa á teiknimynd í fullkomnu öryggi um framvindu mála. Þeir fullorðnu eiga hins vegar ekki sjö dagana sæla að sitja undir þessu öllu saman, sérstaklega þar sem það er engin spurning að allir sæmilega dannaðir foreldrar verða að fara með börnin á þessa mynd, einfaldlega vegna þess að það hefur verið skammarlega lítið við að vera fyrir krakka í bíó í sumar. Fyrst "Shrek", svo "Cats&Dogs" og nú Skriðdýrin, þegar endurnýjunin er svona dræm þiggjum við eiginlega allt með þökkum.

Alltaf fjör á Apaplánetunni

Tim Burton ("Batman", "Edward Scissorhands", "Sleepy Hollow") er einn skemmtilegasti leikstjóri síðustu áratuga og þrátt fyrir að efniviðurinn sem hann hefur úr að moða hér sé svo sem ekkert sérstakur þá tekst honum, með hjálp einvala leikaraliðs, að gera "The Planet of the Apes" að prýðilegri skemmtun, enda er hér á ferðinni íburðarmikil stórmynd sem er bæði fyndin og spennandi. Myndin byggir á sömu grunnhugmynd og gamla snilldin frá 1968 og ákveðnir þættir úr myndinni sem byssumaðurinn og talsmaður almættisins, Charlton Heston, spókaði sig um í á lendaskýlunni halda sér, en annars er hér um allt aðra sögu að ræða.

Eru apar kannski menn...?

Mark Whalberg leikur geimfarann Leo Davidson sem hrapar á óþekktri plánetu og kemst flótt að því að herrar plánetunnar eru talandi apar, sem eru komnir mikið lengra á þróunarbrautinni en mannskepnan sem hírist úti í skógi skítug og vitlaus. Aparnir eru hinir verstu rasistar og nota mennina sem þræla og þeir allra grimmustu vilja helst útrýma þessu óþarfa hyski með öllu. 21. aldar Bandaríkjamður eins og Davidson kann auðvitað illa við að láta dónalega apa ráðskast með sig og rís upp gegn ofríki þeirra og nýtur við það aðstoðar góðra mannréttindaapa sem kunna illa við það hvernig farið er með skynlausar mannskepnunnar.

Þetta hljómar auðvitað býsna kunnuglega í eyrum þeirra sem hafa séð eldri myndina, en sú var full af boðskap um kjarnorkuvá, grimmd mannskepnunnar og fleira góðgæti. Siðaboðskapurinn er einnig til staðar hérna og er, sem fyrr, allur í anda dómsdagsmynda á borð við "The Terminator"; maðurinn er hættulegasta dýrið í heiminum, vondur við allar lífverur en samt sjálfum sér verstur og allt það. Þetta eru auðvitað útjaskaðar klisjur en öll vitum við að það leynist eitthvert sannleikskorn í þessu öllu saman og það er endalaust gaman að horfa á þennan mannbætandi "friðarboðskap" í Hollíwúddmyndum, sérstaklea þegar það eru apar eða morðóð vélmenni sem útlista verstu hliðar okkar.

Það er samt lítill predikunartónn í myndinni og gagnrýninni og boðskapnum er komið til skila á nógu kaldhæðinn hátt til þess að þetta verður aldrei þrúgandi, heldur bara fyndið og skemmtilegt. Burton er mjög meðvitaður um það hversu auðvelt það er að verða hallærislegur í endurgerð myndar sem hefur náð "cult status" m.a. fyrir viss hallærislegheit og passar því alltaf upp á húmorinn og myndin tekur sig því aldrei mjög alvarlega, sem gerir það af verkum að hún rennur ansi ljuflega ofan í áhorfandann.

Snjall leikstjóri og traustir leikarar redda málunum

Umgjörð myndarinnar er mjög flott og apagervin eru mjög smart og nógu keimlík öpum eldri mydnarinnar til þess að aparnir verða svolítið hallærislegir og heimilislegir. Leikararnir í myndinni eru flestir á góðu róli og sérstaklega virðast þeir sem fá að vera í apabúningum vera að fíla sig. Tim Roth er t.d. alveg magnaður sem hinn grimmi og voða vondi Thade. Illskan lekur af honum og það er vel þess virði að fá alvöru leikara eins og Roth til að túlka hann. Roth er snillingur í skúrkum og skíthælum og illska og grimmd Thades skín í gegnum um þykkan farðann. Slappur leikari hefði farið létt með að klúðra þessu en Roth leikur sér að því að stela myndinni.

Þá er risinn Michael Clarke Duncan ("The Green Mile") þrusuflottur sem risahergórilla og hægri hönd Thades og dúllan Helena Bonham Carter á ekki í neinum vandræðum með að setja tilfinningar í mannvinin Ari sem er bara svoldið sexý þótt hún sé api í húð og þurfi, auk þess, að keppa um athygli Whalbergs við barmfagra og fáklædda skutluna Estella Warren. Whalberg sjálfur er svo alveg meinlaus, hann verður auðvitað aldrei sami töffarinn og Heston en skilar sínu með sóma.

Sagan er auðvitað svolítið þreytt og lausnin á flækjunni kemur t.d. ekkert á óvart, maður veit upp á hár hvernig þetta fer en snilli Burtons gerir það af verkum að myndin verður engu að síður spenanndi og það fer einhver undarlegur ánægjuhrollur um mann þegar óumflýjanlegur "guðinn í vélinni" kemur svífandi til jarðar. Þetta er hallærislegt, sætt og alveg magnað. Heittrúaðir aðdáendur gömlu "Apaplánetunnar" hafa víst eitthvað verið að ergja sig yfir því að það sé engin Frelsisstytta í þessarri mynd, og ég ætlaði að vera einn af þeim, þar til Burton lýkur myndini með algjörum snilldar viðsnúningi á Frelsistyttuatriði gömlu myndarinnar og Whalberg verður sko ekki fyrir neitt minna sjokki en Heston á sínum tíma þegar hann stendur frammi fyrir öðru þekktu amerísku minnismerki, sem er einhvern veginn ekki alveg ein og það á að vera. Snilld!

Diesel á 300 km hraða

Handritið að "Fast and the Furious" er ekki upp á marga fiska og sagan er gömul tugga sem við höfum m.a. séð í myndunum "Point Break", með Keanu Reeves og Patrick Swayze og "No Man´s Land" með Charlie Sheen. Eini munurinn á "Fast and the Furious" og "Point Break" er eiginlega sá að nú erum við með bílaklíku í staðinn fyrir brimbrettagengi og persóna Vins Diesel er ekki búddaspekingur eins og Swayze í eldri myndinni. Nú skiptir sagan auðvitað ekki höfuðmáli í myndum af þessu tagi, enda er hraði og bílar aðal málið hér, rétt eins og nafnið gefur svo greinilega til kynna.

Paul Walker er ömurlegur í hlutverki löggu sem kemst inn í innsta hring götugengis sem stundar brjálaða kappakstra á götum Los Angeles á næturnar. Diesel leikur klíkuforingjann Dom Toretto með miklum stæl og töffaraskap og það er trúlega engin spurning að Diesel verður næsta "action" stjarnan í Hollywood. Hann er alveg með kúlið á hreinu hér en nær þó ekki að toppa frammistöðu sína í "Pitch Black" og gerir það sennilega seint.

Löggan verður skotin í systur Doms og þeir verða hinir mestu mátar, þannig að það kemur til með að reynast löggugreyinu erfitt að stinga Dom í steininn þegar þar að kemur. Svona er söguþráðurinn og það er svo sem allt í lagi en það hefði bara þurft aðeins meiri hasar og fleiri bílaeltingaleiki til að draga athygli áhorfenda frá því hversu þunnt þetta er. Auk þess sem kjánaleg samtöl persónanna verða á köflum frekar hallærisleg og sumt af því sem aumingja Diesel þarf að láta út úr sér gerir hann eiginlega glataðan í stöku atriðum.

En nóg um það. Myndin er ágætis skemmtun þrátt fyrir augljósa galla. Akstursatriðin eru hröð og skemmtilega útfærð, þannig að hasarhausar og bíldellulið fær sinn skammt. Diesel er þrælkúl og heldur myndini saman þó Girlfightgellan Michelle Rodriguez skyggi á hann og sé eiginlega meiri töffari. Hún er súperkúl og það verður gaman að sjá hana í hlutverki uppvaknings í "Resident Evil", enda efnileg leikkona á ferðinni sem mun, líkt og Diesel, láta til sín taka í framtíðinni. Ted Levine ("The Silence of the Lambs") er alltaf góður og er mjög skemmtilegur í hlutverki yfirmanns löggunördsins.

"The Fast and the Furious" er heit, sveitt og hröð mynd með miklum töffaraskap, stæltum strákum, flottum stelpum, kraftmiklum bílum, reykspóli, slagsmálum og bremsuhljóðum. Eitthvað fyrir næstum alla í sumarlok og með örlítið meiri hraða og krafti hefði tekist að láta okkur gleyma þunnu plotti og innihaldslausum samtölum.

Tilvistarkreppa smákrimma

Danir eru alltaf að sanna sig betur og betur í glæpamyndadeildinni og "Blinkende Lygter" er, þrátt fyrir að vera afskaplega einföld og fyrirsjáanleg, með skemmtilegri myndum í kvikmyndahúsum um þessar mundir. Ofbeldið er ruddalegt og húmorinn danskur og það er synd og skömm ef unnendur gráglettinna glæpamynda missa af henni. Persónur myndarinnar eru hreint út sagt dásamlegar og vinirnir fjórir í þungamiðjunni eru kostulegar steríótýpur hinna ýmsu gerða smáglæpamanna, sem leikararnir gera frábær skil.

Torkild er forsprakki fjórmenningaklíkunnar. Hann er hálfmisheppnaður glæpon og þegar hann stendur á fertugu og hefur misst kærustuna í klærnar á blaðamanni fyllist hann mikilli angist, vill snúa baki við glæpalífinu og opna eigin veitingastað eða eitthvað álíka. Hann stendur illu heilli í skuld við "Færeyinginn" sem er svakalegur ruddi og stórhættulegur glæpaforingi. Bara það eitt að Færeyingur sé aðal vondi kallinn er eitthvað svo dásamlega á skjön við stórglæponana í amerísku myndunum og í hópi bófaforingja kvikmyndasögunnar er færeyingurinn óneitanlega sér á parti. Færeyingurinn lætur Torkild greiða skuldina með því að ræna skjalatösku sem inniheldur nokkrar milljónir. Torkild fremur ránið með vinum sínum þremur; ofbeldismanninum Arne (kostuleg týpa sem maður getur ekki annað en fallið fyrir þó hann sé ruddinn í hópnum), kókaínfíknu væluskjóðunni Peter og hinum einfalda Stefan sem er alveg undir hælunum á kærustunni. Þeir ákveða að stinga færeyinginn af og skila ekki peningunum. Atvikin haga því svo þannig að þeir hefja veitingarekstur úti í sveit. Þeir aðlagast afslöppuðu sveitalífinu vel, horfa á "Matador", drekka bjór og skjóta beljur og íkorna með vélbyssum. En færeyingurinn hefur ekki sagt sitt síðasta orð...

Sagan er skondin, en framvindan er, eins og fyrr segir, fyrirsjáanleg og lýtur hefbundum lögmálum mynda af þessu tagi. Frábærir leikarar, dásamlegar persónur og fallegur boðskapurinn í allri vitleysunni og ofbeldinu gerir "Blinkende Lygter" að góðri skemmtun sem gleymist ekki alveg um leið og gengið er út úr salnum. Myndin sver sig vissulega í ætt við skólann sem kenndur er við Tarantino enda er hún keyrð áfram á skemmtilegum samtölum, skondnum persónum og grófu ofbeldi. Þeir sem fíla myndir í þessum anda ættu að sjá þessa, líka þeir sem hata dönsku og forðast allt danskt nema skinku og bjór.

Tommi og Jenni snúa aftur

Jackie Chan og Chris Tucker endurtaka leikinn og fíflaganginn úr "Rush Hour" og skemmta sér greinilega konunglega og það er bara ekki hægt annað en að skemmta sér með þeim, þó handritið sé þreyttur grautur sem hefur þann tilgang einan að tengja saman skemmtileg slagsmálaatriði. Tucker er ágætis vélbyssukjaftur (þó hann standist ekki t.d. Eddie Murphy snúning þegar hann var upp á sitt besta). Tucker fer létt með að halda gríninu gangandi og Chan gefur honum lítið eftir, þó hann sé þarna auðvitað fyrst og fremst til að sjá um frumlegar og léttvægar barsmíðarnar. Chan er nefnilega bráðskondinn naggur og greinilega afskaplega meðvitaður um hversu hallærislegt fyrirbæri hann er, en kemst upp með þetta þar sem hann er svo dásamlega meðvitaður um það að hann er skrípókall.

Myndin hefst á því að Tucker er kominn til Hong Kong að heimsækja vin sinn og félaga Jackie Chan. Chan er hins vegar voða upptekinn í vinnunni og er að eltast við vondan smyglara sem kálaði pabba hans fyrir fimm árum. Þetta fer í taugarnar á Tucker sem var bara kominn til að skemmta sér og reynir eftir fremsta megni að gera það í öllum látunum. Allt er þetta svo léttvægt og barnalegt að andi Tomma og Jenna svífur yfir vötnum og myndin virðist aðallega stíluð inn á 10-12 ára stráka sem fá fullt af skemmtilegum slagsmálum, "one linerum" og rosaflottri bombu í undirfötum frá Victorias Secret. Gaman, gaman.

"Rush Hour 2" er engu að síður prýðileg sumarskemmtun sem flestir ættu að geta haft gaman af. Slagsmálahundar fá sinn skammt frá sínum manni Chan og Tucker kitlar hláturtaugarnar með karókísöng og bjánastælum. Myndin er vel unnin þó þetta sé auðvitað hraðsoðinn afþreyingargrautur. Frábærir kínverskir leikarar koma svo við sögu sem skúrkar og lyfta þessu svo öllu saman á hærra plan. John Lone ("The Last Emperor", "The Lover", "Year of the Dragon") er alltaf traustur, alveg eitursvalur töffari og hin gullfallega Ziyi Zhang, sem stal "Crouching Tiger, Hidden Dragon" frá Chow Yun- Fat og Michelle Yeoh er rosalega flott. Mega kúng-fú beib og flott stelpa sem gaman er að horfa á og skemmtilegt að fylgjast með svona yfirleitt. Þá á Don Chedale skemmtilega innkomu í aukahlutverki og á sinn þátt, ásamt fyrrnefnum kínverjum, í að myndin stendur ekki einungis uppi í minningunni sem dæmigerð "buddy mynd" í teiknimyndastíl.

Hasar í húsdýragarði

Það kemur svo sem ekkert á óvart í myndinni, enda skiptir það bara alls engu máli. Við erum komin til að sjá risaeðlur og hasar og það er nóg af því í "Jurassic Park III". Myndin er miklu betri og skemmtilegri en "The Lost World", enda erum við, líkt og í fyrstu myndinni, aftur stödd á eyju með Sam Neil og risaeðlum. Eðlurnar eru flottar og Neil er traustur að vanda, en hann endurtekur hér hlutverk sitt sem risaeðlussérfræðingurinn Dr. Alan Grant. Hann hefur að vísu engan áhuga á að endurnýja kynni sín af klónuðum risaeðlum en lætur til leiðast þegar hjónin Paul og Amanda Kirby bjóða honum fúlgur fjár fyrir að gerast leiðsögumaður þeirra í flugferð yfir eyju þar sem gerðar voru tilraunir með einræktun risaeðla. Hjónin hafa hins vegar aðrar og hættulegri áætlanir og eftir að vélinni hefur verið lent á eyjunni byrjar hasarinn.

Myndin fer rólega af stað, en það kemur ekki að sök, þar sem eðalleikarar skila einföldum persónum sínum auðveldlega og sjá til þess að manni leiðist aldrei. William H. Macy er bráðskemmtilegur í hlutverki "auðkýfingsins" Kirby og Téa Leoni, frú X-Files Duchovny, er bæði sæt og skemmtileg í hlutverki eiginkonunnar. Laura Dern kemur einnig við sögu í mikið minna hlutverki en í fyrstu myndinni, en gegnir engu að síður mikilvægu hlutverki fyrir atburðarásina. Þá er einnig rétt að minnast sérstaka litla pervisna nördin Michael Jeter í hlutverki e.k. málaliða sem veit ekkert í sinn haus. Jeter er skemmtilegur lítill kall, sem sést alltof sjaldan og líklega man fólk helst eftir honum úr "Evening Shade" þáttunum hans Burts Reynolds.

Myndin er eins og fyrr segir ekkert sérstakleag frumleg en er miklu rökréttara og skemmtilegra framhald af "Jurassic Park" heldur en "The Lost World" sem tapaði sér í einhverju undarlegu Godzillabulli og varð hreint út sagt hallærisleg undir lokin. Tölvuteiknaðar eðlurnar voru auðvitað stórfrétt árið 1993 þegar fyrsta myndin kom í bíó en þykja auðvitað ekki merkilegar í dag. Þær eru engu að síður frábærlega vel gerðar og svo það sé ekki hægt að saka "JP3" um að vera hreina endurtekningu á fyrstu myndinni fáum við nýjar eðlur (kóngurinn sjálfur T-Rex er bara skrifaður út starx í byrjun). Nýju eðlurnar eru miklu gáfaðari en þær gömlu, auk þess sem sumar þeirra geta líka flogið. Þá má einnig segja það þessari mynd til hróss að hún er aðeins grófari en fyrri myndirnar, þannig að myndavélin lítur ekki alveg strax undan þegar eðlurnar læsa tönnunum í aukaleikarana. Það er gaman.

"Jurassic Park III" er því prýðileg sumarskemmtun, spennandi, vel gerð í alla staði og síðast en ekki síst vel leikin. Það ætti enginn að vera svikinn af heimsókn í þennan magnaða húsdýragarð og um leið og risaeðlufóðrið lendir flugvélinni sinni á eyjunni byrjar spennan sem er keyrð áfram með halarófu af hasaratriðum, þannig að það er ekkert annað að gera en að halla sér aftur og njóta vitleysunnar í ósviknum "þrjúbíófílíng".

Ótrúlegt drasl

Ég átti nú svo sem ekki von á miklu, en það kom mér samt á óvart hversu ótrúlega illa gerð, ófyndin og leiðinleg "Scary Movie 2" er í raun og veru. Fyrri myndin tók nokkra ágætis spretti og var alllt í lagi en hér ríkir fullkomin upplausn og myndin er samhengislaus runa af misgömlum og lélegum klósettbröndurum. Stjarnan hálfa er fyrir James Woods og svolítið skondið "Exorcist" grín. Á afganginn er ekki orðum eyðandi, en reynum samt.

Það er auðvitað ekki heiglum hent að gera grín að unglingahryllingsmyndum, eftir að þær urðu svo póstmódernískt meðvitaðar um hvað þær eru hallærislegar og fyrirsjáanlegar í kjölfar hinnar prýðilegu "Scream". Þessum glötuðu Wayans bræðrum tókst þó að raða saman nokkrum spaugilegum atriðum í "Scary Movie" og allt rúllaði þetta áfram eftir einhverju sem gæti kallast söguþráður. Þá voru einhverjar persónur ágætar, morðinginn skemmtilegur fáviti og Carmen Electra þurfti ekkert að leika til að vera brjóstastóra bimbóið sem deyr. Myndin sló óvænt (því miður ef horft er á framhaldið) í gegn og því fylgdi "Scary Movie 2" í kjölfarið. Það sem bjargaði kannski fyrri myndinni var að hún gerði markvisst grín að "slasherum", en hér á þungamiðjan hins vegar að vera minnið um "the haunted house", ásamt andsetningum og draugagangi.

Draugahúsamyndir síðustu ára hafa bara, því miður, verið svo ömurlegar og misheppnaðar að það eitt að þær hafi yfirleitt verið gerðar er brandari og það er vont að gera sómasamlegt grín að því sem er svo misheppnað að það verður óvart fyndið. "Scary Movie 2" tekst ekki einu sinni að vera sniðug þegar hún endurskapar kunnugleg atriði úr eldri myndum, en það er einna helst í þeim tilfellum sem hægt er að brosa að svona "spoof" myndum. Myndin fer þó ágætlega af stað í grótesku "Exorcist" gríni, en verður ekki við bjargað eftir að snillingurinn James Woods skýtur andsetnu stelpuna í hausinn.

Þessi skortur á draugahúsamyndum gerir það af verkum að Wayansbjánarnir teygja sig ansi langt aftur í tímann þegar þeir leita að myndum til að skrumskæla, þannig er t.d. skopast með "The Amityville Horror", sem hét "Huset som Gud glemmte" úti á videoleigu þegar BETA tæki voru enn við lýði. Líkurnar á að gelgjumarkhópur myndarinnar kveiki á vísunum af þessu tagi eru auðvitað hverfandi (skiptir auðvitað engu máli þar sem þetta er jafn ófyndið hvort sem menn kveikja eða ekki), en það hlýtur að teljast til tíðinda að Wayansbræður þekki til mynda frá 1973-80. Þeir virðast hafa talið það formsatriði að gera þessa mynd. Þeir hafa mætt með óljósar hugmyndir í kollinum og raðað hroðalegum leikurunum fyrir framan tökuvélarnar og látið vaða og miðað við útkomuna mætti halda að þeir hafi aldrei séð bíómynd, horft á bíómynd eða yfirleitt klárað hálfa hugsun.

Töffarinn Takeshi kemur til Ameríku

Takeshi Kitano er eitursvalur náungi frá Japan sem leikstýrir, skrifar og leikur í ansi sérstökum myndum sem einkennast af löngum þögnum, rólegri stemmningu og harkalegu ofbeldi inn á milli. "Brother" er dæmigerð fyrir þetta; miskunarlaus, afslöppuð, full af andstæðum og dásamlega svörtum Þetta er þrælskemmtileg og öðruvísi ofbeldismynd en við fáum venjulega í bíó. Takeshi er yndisleg týpa, hokinn í alltof stórum jakkafötum, með óræðan svip. Hann lítur eiginlega út fyrir að vera mesta meinleysisgrey, en er heldur betur harður í horn að taka.

Það er freistandi að bera Kitano saman John Woo, annan austrænan ofbeldissnilling. Myndir Woos eru hraðar og byssuhvellrinir verða eiginlega að samfelldu undirspili glæsilega útfærðra byssuballetta. Kitano lullar hins vegar áfram og ofbeldið blossar fyrirvaralasut upp, mikið grafískara og raunverulegra en hjá félaga Woo. Sérstakur stíll hans gerir það af verkum að það er varla hægt að flokka myndir hans sem hreinar ofbeldismyndir. Það skín eitthvað fallegt í gegn og stemmningin getur á köflum orðið nánast hugguleg. Hann blandaði fallegri stemningu og ofbeldi skemmtilega saman í "Fireworks" og það sama má segja um "Brother", sem er þó krydduð mikið meiri húmor, sem er að vísu kolsvartur og hið mesta sælgæti fyrir þá sem slíkt kunn að meta.

Kitano leikur "stóra bróðurinn" Yamamoto sem er liðsmaður í Yakuza. Hann er harðari en andskotinn og gefur aldrei eftir, en þegar foringinn hans er drepinn verður hann að fara í útlegð til Bandaríkjanna eða deyja ella. Þar hefur hann upp á lilta bróður sínum, sem er minniháttar dópsali og áður en þumbaralegir smákrimmarnir fyrir vestan vita hvaðan á þá stendur veðrið er Yamamoto búinn að leggja markaðinn undir sig. Hann er lítið fyrir formlegheit og að fara eftir lögum og reglum undirheimanna og drepur bara alla sem verða á vegi hans. Uppgangur bróðurins og blandaða gengisins hans (Japanir og blökkumenn) verður að lokum svo mikill að árekstur við ítölsku mafíuna er óumflýjanlegur og þá hitnar heldur betur í kolunum, harkan eykst og líkin hrannast upp.

Omar Epps og Kitano ná skemmtilega saman og samband ólíkra persóna þeirra, sem byrjar fremur illa, verður þungamiðja myndarinnar, sem minnir um margt á snilldarverk Abels Ferrara, "The King of New York" framan af á meðan Kitano og félagar hasla sér völl á fíkniefnamarkaðnum. "Brother" er fyrirtaks glæpamynd. Smart, afskaplega sérstök og full af krassandi ofbeldi og svörtum húmor sem lyftir henni langt upp fyrir hefðbundna byssubardaga- og slagsmáladraslið sem venjulega er borið á borð vestrænna bíógesta.

Það eitt að Sylvester Stallone skrifi handritið segir meira en þúsund orð og "Driven" er "formúlumynd" í tvennum skilningi. Hún fjallar um kappakstur og hún kemur aldrei á óvart. Marflatar persónurnar tuskast í gegnum velluna og þó Stallone virðist sæmilega meðvitaður um að hann sé gamall og ljótur og haldi sig til baka, passar hann engu síður upp á að hans persóna sé "flottust". Það kemur heldur ekki á óvart.

Stallone hefur alltaf verið svolítið fyrir það að skrifa handritin að myndunum sínum sjálfur. Þetta virkaði svo vel hjá honum með "Rocky", að hann hefur haldið þessum ósið nánast allar götur síðan. "Rocky" var auðvitað býsna góð hjá honum enda persónan sauðheimsk og ekki til stórræðanna líkleg. Stallone hefur svo dundað sér við að skrifa bíómyndir sem setja persónur hans á stall og gefa honum endalaus tækifæri til að hnykkla vöðvana og breyta heiminum með því að muldra ódýra niðursuðudósaheimspeki á óskiljanlegri ensku. Hann er hins vegar, að því er virðist, ekkert fífl og síðustu árin hefur hann sætt sig við hækkandi aldur og þverrandi þrótt. Þessi djúpi lífsskilningur hans birtist fyrst í "Rocky V", þegar hetjan hætti að boxa, enda orðin bæði heiladauð og gjaldþrota, og tók heldur að sér að þjálfa ungan og efnilegan boxara.

Stallone er einmitt í "Rocky V" fílíngnum í "Driven", þar sem hann leikur gamla kappaksturskempu, Joe Tanto sem er hætt að keppa, en snýr aftur á brautina til að koma ungum ökuþór á beinu brautina. Allt er þetta útjaskað og gamalt og Stallone reddar málunum með hnédjúpri lífsvisku sinni og sýnir og sannar um leið að hann getur alveg skilið ungu töffarana eftir í rykmekki. Hann þarf þess bara ekki af því hann veit hvaða mann hann hefur að geyma og það er fyrir öllu. Samt er nú best að troða þessu ofan í áhorfendur, ef þeir skyldu ekki alveg vera með á nótunum; Sylvester Stalone rúlar nefnilega.

Söguþráðinn er ekki vert að rekja. Þetta gerist víst í einhverjum amerískum kappakstri sem heitir "cart" og allt er þetta voða svipað Formúlunni sem sumir horfa á í RÚV á sunnudögum. Burt Reynolds leikur gamlan jaxl í hjólastól, sem er víst byggður á enhverjum alvöru formúluhjólastólakalli. Hann fær Stallone til að hjálpa ungum kappa, sem er leikinn af lélegum og ljótum strák. Inn í þetta blandast auðvitað ástarmál, uppgjör við fortíðina og gríðarleg innri barátta kappaksturskallanna. Þetta verður þó aldrei leiðinlegt, enda alltaf hægt að hafa gaman af bullinu í Stallone og finnski hasarkallinn Renny Harlin sér um að myndin sé þrælflott og kappaksturssenurnar magnaðar. Ekki veit ég nú hvernig þessi Formúla virkar en mér leiddist þó aldrei yfir akstursatriðunum, sem voru mjög smart.

Snilldargellan Gina Gershon er í litlu og ómerkilegu hlutverki í myndinni, en lýsir upp tjaldið í hvert skipti sem hún birtist. Hún er algjör "killer" og ber höfuð og herðar yfir allt hitt hyskið. Reynolds er að vísu brattur líka og svo kunnni ég ágætlega við einhvern Til Schweiger sem var flottur sem höfuðandstæðingurinn Beau Brandenburg, sem á sjálfsagt að vera e.k. Schumacher, alveg að drepast úr hroka og leiðinlegheitum en er svo auðvitað vænsti drengur þegar vel er að gáð. Það kom nú svoldið á óvart og "Driven" er ólík öllum öðrum Stallone myndum að því leyti að það er enginn hreinn skíthæll sem við elskum að hata og bíðum eftir að sjá Stallone mala. Batandi englum er best að lifa.

"Driven" er fyrst og fremst kappakstursmynd og sem slík stendur hún fyllilega fyrir sínu, smart, hratt klippt og mátulega hallærisleg. Formúlufrík og Stallone vinir vilja örugglega ekki missa af þessu, þið hin megið ráða...

Langbesta mynd sumarsins

"Shrek" kemur úr smiðju DreamWorks og slær "Toy Story" myndirnar, frá Disney og Pixar, algerlega út hvað raunveruleika tölvuteikninganna varðar (og þá er mikið sagt). Persónurnar og allt umhverfi þeirra er svo lifandi að maður hreinlega gleymir því á köflum að um teiknimynd er að ræða. Þá er handrit myndarinnar óvenju vandað, vitrænt og vel skrifað og höfðar að því leyti jafnvel betur til fullorðinna en barna. Galsinn og fíflagangurinn vegur svo upp á móti, þannig að myndin verður frábær skemmtun bæði fyrir börn, gamalmenni og alla þar á milli.

"Shrek" er ekta gamaldags ævintýri og hefði þess vegna getað átt heima í safni þeirra Grims bræðra, fyrir utan þá staðreynd að Shrek gefur skít í gömlu ævintýrin (í bókstaflegri merkingu) og skeinir sér með síðustu blaðsíðunni í Þyrnirós. Og það er einmitt í þessu sem snilldin og galdur "Shrek" liggur. Hún vísar endalaust í gömlu ævintýrin, sem kynslóðirnar hafa alist upp með, og gerir um leið góðlátlegt grín að öllu saman og kallar fram hlátur hjá ungum sem öldnum. Þá hefur myndin að sjálfsögðu boðskap, eins og öll alvöru ævintýri, og laumar því skemmtilega að krökkunum að það eigi ekki að dæma fólk eftir útlitinu heldur innri manni.

Shrek er geðstirt, grænt tröll sem vill bara fá að njóta lífsins og vera í friði í mýrinni sinni. Þetta breytist allt þegar hann kynnist málglöðum Asna og mýrin fyllist af ævintýrapersónum sem Farquaad greifi hefur hrakið í útlegð. Shrek unir þessu illa og heimtar mýrina sína aftur af greifanum og það verður að samkomulagi þeirra á milli að Shrek bjargi Fionu prinsessu frá dreka nokkrum, áður en mýrin verður rýmd. Asninn og Shrek leggja af stað í björgunarleiðangurinn og þá fer ævintýrið fyrst af stað.

Talsetning myndarinnar, er eins og fyrr segir ,alveg frábær og leikararnir sem ljá persónunum raddir sínar fylla þær af lífi. Mike Myers er stórfínn sem Shrek, Cameron Diaz fer létt með Fionu, John Lithgow er dásamlegur í hlutverki Farquaads og Eddie Murphy er algjörlega stórkostlegur í hlutverki Asnans. Leikararnir njóta þess auðvitað að samtöl myndarinnar eru sérstaklega vel skrifuð og eru drepfyndin, það er varla sög setning án þess að í henni leynist a.m.k. einn góður brandari. Orðaleikirnir eru margir og góðir og ég mæli eindregið með því að fólk skelli sér fyrst á ensku útgáfuna og skreppi svo aftur með krakkana á íslensku talsetninguna, þannig fá allir hámarksskemtun út úr myndinni og það drepur engann að sjá "Shrek" nokkrum sinnum í röð.

Kostulegt bröltið á Bridget Jones

Þetta er bráðskemmtileg gamanmynd um ástarvandræði hinnar stórskemmtilegu og kúnstugu brussu Bridget Jones. Myndin er auðvitað voða mikið í anda "Four Weddings and a Funeral" og "Notthing Hill" en það er þó mikið meiri broddur í þessari og hún höfðar óneitanlega ögn sterkar til kvenna en karla, þó það komi ekkert að sök. Myndin er bara einfaldlega frábærlega leikin, skemmtilega skrifuð og er á köflum alveg drepfyndin. Það má sjálfsagt verja það að hún sé svona "konumynd" og konur virðast skemmta sér sýnu betur á henni en karlmenn. Ætli það megi ekki segja að körlum ætti að geta fundist myndin stórfín en konur fara sennilega nær því að telja hana bókstaflega frábæra, enda skilst mér (á konum auðvitað) að nánast hver einasta kona í kringum þrítugt, einhleyp eða ekki, kannist við eitthvað af sjálfri sér í hinni kostulegu Bridget Jones.

Renée Zellweger hefur fullkomin tök á Bridget og það er vandséð að hægt hefði verið að finna betri leikkonu í hlutverkið. Hugh Grant sýnir á sér nýja hlið, en hann er aldrei þessu vant ómerkilegur flagari, en ekki hinn viðkvæmi sístamandi rómantíker. Sjarmör Bretlands númer eitt, tvö og þrjú, Colin Firth er svo kletttraustur í hlutverki hins þurra og geðvonda Mark Darcy sem er svo ömurlegur að hann gæti einfaldlega verið sá eini rétti fyrir hana Bridget okkar. Snillingurinn Jim Broadbent ("Borrowers", "Little Voice") er svo kostulegur, að vanda, í hlutverki föður Bridgetar.

"Dagbók Bridgetar Jones" er sæt, rómantísk gamanmynd sem svíkur engan og kostulegar uppákomur í lífi Bridgetar og flumbrugangurinn í henni eru óborganleg skemmtun, fyrir konur og karla. Þetta er rómantíska gamanmyndin sem á eftir að rúla í sumar.

Varúð: Þunglyndi og sjálfsmorð

"The Virgin Suicides" er fyrsta leikstjórnarverkefni Sophiu Coppola, sem einnig skrifar handritið. Sophia er dóttir hins þekkta leikstjóra Francis Ford Coppola og lék dóttur Michaels Corleone í þriðja hluta "Godfather" seríunnar og hroðaleg frammistaða hennar í því hlutverki hefur verið skráð á spjöld kvikmyndasögunnar. Hér sýnir stúlkan hins vegar að henni er ýmislegt til lista lagt og "The Virgin Suicides" er afar áhugaverð mynd.

Coppola segir í myndinni sögu fimm systra sem eru 13, 14, 15, 16 og 17 ára. Þær eru allar afskaplega fallegar og vekja óskiptan áhuga strákanna í bænum, ekki síst fyrir þær sakir að tilvist þeirra er sveipuð ákveðinni dulúð þar sem foreldrar þeirra leyfa þeim ekki að stunda neitt félagslíf. Þær mæta í skólann og fara svo beint heim og þar við situr. Foreldrarnir eru strangtrúaðir, pabbinn er þó umburðarlyndur og veikgeðja (stórskemmtilegur James Woods í óvæntu hlutverki) og heimilislífið er í raun allt undir járnhæl móðurinnar sem Kathleen Turner leikur með glæisbrag.

Eftir að yngsta stúlkan rís upp gegn félagslegri bælingunni með því að stytta sér aldur slaka foreldrarnir aðeins á klónni og leyfa systrunum að fara með hópi drengja á skólaball. Ein þeirra Lux (Kirsten Dunst) er voða skotin í aðaltöffaranum í skólanum, sem leikinn er af "Pearl Harbor" hjartaknúsaranum Josh Hartnett. Hann er því miður samt bara ómerkilegur skíthæll sem vill komast yfir erfiðustu stelpuna í skólanum og dregur hana á tálar með þeim afleiðingum að stúlkurnar eru teknar úr skóla og settar í algera einangrun. Einagrunin fer auðvitað skelfilega illa með stúlkurnar, en eina samabandið sem þær hafa við umheiminn er símtöl, merkja- og bréfasendingar til gelgjustrákanna í bænum sem eru ástfangnir af hugmyndinni um stúlkurnar, frekar en beinlínis þeim sjálfum. Drengirnir eiga svo eftir að eyða allri ævinni í að reyna að skilja stúlkurnar og ástæðurnar að baki skelfilegu neyðarúrræði þeirra.

Þetta er vel sögð mynd, áhugaverð og dularfull. Hún er lengst af annarleg og líkleg til að kynda undir vonleysi og tómleika hjá þunglyndum bíógestum. Inn á milli skýn svo í hárfínan og lúmskan húmor sem kemur ekki síst fram í skemmtilegri túlkun Woods á pabbanum. Myndin skilur við áhorfendur í sömu sporum og drengina - engin svör eru gefin og stelpurnar verða þeim/okkur eilíf ráðgáta. Þetta er mjög smart. Þá er annarleika tilverunnar komið skemmtilega til skila, en fyrst og fremst eru það þó leikararnir sem gera myndina að því sem hún er. Turner er stórgóð og virðist ætla að finna sér farveg í hlutverki eldri kvenna, Woods er eins og fyrr segir yndislegur og aumkunarverður og Kirsten Dunst hefur einhvern sérstakan sjarma sem gerir það af verkum að hún skilur eitthvað fallegt og hlýtt eftir í öllum myndum sem hún kemur nálægt. Þetta er athyglisverð mynd sem þunglyndir ættu þó að taka með ákveðnum fyrirvara.

Draugabanar slást við geimverur

Þetta er stórskemmtileg mynd um hóp vísindamanna og vitleysinga sem þurfa að bjarga Jörðinni frá stórhættulegu lífformi utan úr geimnum. Þetta er auðvitað gömul tugga en myndin tekur sig sem betur fer ekki hátíðlega og leikararnir eru meðvitaðir um fáránleika viðfangsefnisins og ná góðu flugi í fíflaganginum. Það er auðvitað ekkert eðlilegra en að sjá David Duchovny kljást við geimverur og það truflar því hvorki hann né áhorfendur að hann sé fyrir löngu runnin saman við Fox Mulder sem hann hefur leikið árum saman í "X-Files". Hann er rétti maðurinn til að halda litskrúðugu geimverubanagenginu saman og við treystum honum fullkomlega til að bjarga heiminum. Duchovny er þó ekki leikari sem getur borið uppi heila mynd og hann þarf þess svo sannarlega ekki hér og það kemur í hlut þeirra Orlando Jones og Seann William Scott að sjá til þess að okkur leiðist aldrei.

Jones sást síðast í "Say It Isn´t So", þar sem hann bar af öllum öðrum í hlutverki fótalaus hasshaus og Scott er snillingur í að leika einfalda fábjána, sem maður getur ekki annað en hrifist af, en hann hefur túlkað slíka gaura nokkrum sinnum m.a. í "American Pie", tímamótaverkinu "Road Trip" og meistaraverkinu "Dude Where´s My Car". Þá er Julianne Moore ágæt sem yfirmaður heilbrigðiseftirlitsins og skúrkurinn og raðmorðinginn Ted Levine ("Silence of the Lambs") fer létt með að skila þröngsýnum og napalmsjúkum hershöfðingja sem við elskum að hata.

Allt er þetta gott og blessað og myndin hin besta skemmtun og minnir um margt á "Ghostbusters" sem Ivan Reitman gerði árið 1984, en hann spilar á sömu grunnþætti hér; skemmtilegt gengi vitleysinga sem takast á við yfirnáttúruleg fyrirbæri, óþolandi embættismenn, slímug óféti og tilkomumikinn lokabardaga. Geimverurnar eru slímugar, viðbjóðslegar en lengst af of bjánalegar til að vera eitthvað sérstaklega ógnvekjandi, enda skiptir það engu máli þar sem hér er um létta gamanmynd að ræða. Þetta hefur auðvitað allt verið gert þúsund sinnum áður en kæruleysislegur leikur, nóg af bröndurum og látlaus fíflagangur í Jones og Scott gera "Evolution" að frábærri skemmtun.

Svona eiga sumarmyndir að vera.

Smokkasmásálarmorðingjarnir frá Helvíti

Þetta er hrá, ruddaleg og klámfengin mynd. Henni er greinilega ætlað að hneyksla og hún gerir það. Mér dytti ekki til hugar að mæla með henni við hvern sem er, en það breytir því ekki að "Baise-Moi" er áhugaverð, eftirminnileg og sterk mynd, sem fólk sem þolir sæmilega ofbeldi og opinskátt kynlíf ætti ekki að láta fram hjá sér fara.

Nauðganir, limlestingar, vændi, eiturlyf og morð koma mikið við sögu og aðvörun Regnbogans er síður en svo orðum aukin; kynlífssenurnar eru hreint og klárt klám, þar sem ekkert er dregið undan. Ofbeldið er hins vegar ekkert svakalegra en gengur og gerist hjá heiðursmönnum á borð við Scorsese, Tarantino og Oliver Stone. Ofbeldið í myndum þeirra laðar þó fólk að myndunum en í tilfelli "Baise-Moi" kallar klámið og viðbjóðurinn á klippingar, bönn og fælir hinn almenna bíógest frá myndinni, sem er eiginlega synd, þar sem aldrei þessu vant held ég að það megi verja það að hrátt klámið og ofbeldið þjóni tilgangi sögunnar.

Klám til að kæta, stuða og hrella

Hafi það farið framhjá einhverjum þá lifum við á tímum þar sem allt er leyfilegt og fólk er nú ekkert að kippa sér upp við hvað sem er, enda hefur þörfin fyrir framleiddan raunveruleika og algera mötun, þar sem ekkert er dregið undan (raunveruleikasjónvarp, beinar útsendingar á Netinu o.þ.h.) vaxið svo hratt að það verður æ sjaldgæfara að kvikmyndagerðarmenn stíli inn á ímyndunarafl áhorfandans sem á árum áður var oft sá þáttur sem skildi snilldarverkin frá dægurflugunum. Ofbeldi á hvíta tjaldinu þykir ekkert tiltökumál og "mainstream" myndir geta vart gengið mikið lengra þar án þess hreinlega að verða "splatter". Öðru máli gegnir um kynlífið. Þar hafa menn verið hægverskari og kynlífssenur í kvikmyndum eru fyrir vikið orðnar svo vélrænar, staðlaðar og fyrirsjáanlegar að það væri alveg eins hægt að sleppa þeim - eða fara alla leið, eins og gert er hérna.

Það vakti mikla kátínu bíógesta þegar leikarar í hinni misjöfnu "Idioterne" eftir bjánann Lars Von Trier "gerðu það" í alvörunni. Það bókstaflega ískraði í smáborgurnum af gleði yfir að fá að sjá (doggý í dogma eða eitthvað álíka) samfarir á tjaldinu í Háskólabíó. Fyrir utan þennan glaðning frá prósakkdananum hafa Frakkarnir auðvitað verið iðnastir við kynlífskolann. "Roamance" var býsna skemmtileg mynd sem gekk ansi langt í kynlífinu, og var klámkóngurinn Rocco Siffredi fenginn til að flagga slátrinu í fullri reisn í þeirri mynd. Klámið virkaði hins vegar svoldið á skjön í ágætfis mynd og virtist ekki hafa neinn tilgang nema að það var hægt að slá því upp í auglýsingu að það væri ekkert skilið eftir fyrir ímyndunaraflið í "Romance".

"Romance" gekk þó greinilega ekki nógu langt og nú kemur "Baise-Moi" á fullu trukki og gengur enn lengra, en eins og fyrr segir hefur klámið og viðbjóðurinn tilgang og gerir myndina sterkari og eftirminnilegri. Besta dæmið um þetta er viðurstyggileg nauðgunarsena, sem svartmálar niðurlægingu fórnarlambsins og villimannslegt miskunarleysi gerandans með grófum opinskáum lýsingum. Þetta er sterkt atriði sem maður vill helst gleyma sem fyrst.

Klikkaðar gellur á blóðugu ferðalagi um Frakkland

"Baise-Moi" segir frá vinkonumum Manu (Rafaella Anderson) og Nadine (Karen Bach). Manu leikur í klámmyndum og Nadine reykir gras, selur sig og fróar sér yfir klámmyndum þess á milli. Þær eru bitarar og reiðar og þegar leiðir þeirra liggja saman draga þær villidýrið fram hvor í annarri og leggjast í kynsvall, rán og morð. Ekkert voða frumlegt kannski og minnir um margt á "Thelmu&Louise" og "Natural Born Killers".

Ofbeldið er tilviljanakennt og tilgangslaust líkt og hjá Stone. Þær stöllur hafa afskaplega gaman af kynlífi og pikka upp karlagrey til að fá drátt og henda þeim svo eins og notuðu rusli (kúl) og stundum liggur auðvitað beinast við að kála þeim, t.d. ef þeir vilja skemma stemninguna með því að nota smokk - þá lenda þeir í smokkasmásálarmorðingjunum frá Helvíti.

Hrátt kynlífið og brútal ofbeldið greinir auðvitað "Baise-Moi" frá snyrtilegu femínismadaðri Ridleys Scott í "Thelmu&Louise", en viðfangsefnin eru svipuð. Sterkar, reiðar konur gera uppreisn gegn samfélaginu og valda algerum glundroða í karlaveldinu, sem missir stinninguna um leið og það stendur frammi fyrir vopnaðri konu, sem gubbar á standpínu þess. Ég er ekki nógu sjóaður í femínískum fræðum til að greina þetta í botn (bíð spenntur eftir analísu frá Bríetunum), en það kemur varla að sök þar sem myndinni sjálfri tekst ekki að klára dæmið og koma boðskapnum alla leið, þannig að eftir stendur áhugaverð tilarun og eftirminnileg ofbeldismynd.

Flottar leikkonur og smart kvikmyndataka

Aðalleikkonurnar tvær skila hlutverkum sínum með miklum sóma, eru bæði sætar, sakleysislegar og sexý en það leynir sér þó ekkert að undir fögru skinninu leynast banvænar valkyrjur. Maður hefur samt einhverja einkennilega samúð með þeim og sýnir ofbeldisverkum þeirra brenglaðan skilning. Virginie Despentes leikstýrir myndinni og skrifar handritið ásamt Coralie Trinh Thi , sem er fyrrum vændiskona, klámmyndaleikkona og núverandi metsöluhöfundur, sem þekkir víst svona ofbledis- og dóplíf af eigin raun. Þær harðsjóða grófan og ágengan ofbeldis- og kynlífspakka í þessari 80 mínútna mynd og vilja sjálfsagt segja miklu meira en þeim tekst í raun að gera með afdráttarlausum lýsingum sínum. Þráttt fyrir það er "Baise-Moi" prýðis fjöldamorðingjamynd, skemmtilega tekin og klippt. Mjög hipp og kúl.

Þið sem þorið - endilega gó sí.

Lífið er hafragrautur

Lukas Moodysson vakti athygli með snilldarmyndinni "Fucking Amal" fyrir u.þ.b. tveimur árum og gerir jafnvel enn betur með "Tillsammans". Myndin er hreint út sagt alveg yndisleg og þrátt fyrir svartan húmorinn og viðbjóðslegan klæðnaðinn 1975 er myndin afar falleg og skilur notalegan fiðring eftir sig.

"Tillsammans" segir frá Elisabeth sem flýr drykkju og barsmíðar eiginmannsins í hippakommúnuna Tillsammans. Í Tillsammans búa allar helstu hippatýpurnar (vonandi vel ýktar... og þó?) og Elisabeth og börnin hennar tvö kynnast innantómum pælingum um hvort Lína Langsokkur sé illur kapítalisti, hvort lífið sé hafragrautur o.s.frv.. Elisabeth kann bara býsna vel við sig í kommúnunni, prufar hugleiðslu og hættir að raka sig undir höndunum, en börnin eiga ekki jafngott með að sætta sig við vistina en þegar upp er staðið gerir hún öllum gott.

"Tillsammans" er bráðskemmtileg "fílgúdd" mynd sem sækir styrk sinn í litríkar persónur, svartan húmor og sniðugt handrit. Allt þetta skilar sér svo í ljúfsárri mynd sem upphefur eiginlega hippana með því að gera grín að þeim og þrátt fyrir að persónurnar, hippar eða ekki hippar, hafi málað sig mismikið út í horn virðast allir eiga möguleika á því að njóta þess að vera til. Dásamlegt lokaatriðið neglir þennan punkt niður við undirleik ABBA og tekur af allan vafa um að maður þarf ekki láta lífið flækjast svo mikið fyrir sér, það er hvort eð er bara hafragrautur - meira að segja býsna góður hafragrautur þegar vel er að gáð.

Það hafa allir gott af að sjá "Tillsammans", ekki síst visnuð blómabörn sem ættu að geta skemmt sér konunglega yfir spéspeglinum sem brugðið er upp fyrir framan þau. Það var náttúrulega eitthvað stórkostlegt að á þessum árum og trúlega er besti brandarinn í "Tillsammans" sú staðreynd að við sem vorum börn þarna í den skulum ekki öll vera Klepptæk í dag, ég meina þó ekki væri nema bara fyrir fötin og gleraugun...

Angelina er æði!!

Því miður hefur ekki verið sett mikið púður í handrit myndarinnar og sagan er frekar asnaleg, jafnvel fyrir mynd af þessu tagi. Hún verður því á köflum þreytandi, en sagan er sem betur fer ekkert annað en afsökun til að leyfa Angelinu Jolie að spóka sig í þröngum bolum, spóla á mótorhjóli og meðhöndla byssur eins og hún hafi verið í læri hjá Chow-Yun Fat. Hún er æði og gerir það af verkum að mann langar að sjá myndina aftur og aftur... og aftur, ef maður er nörd.

Lara Croft er hefðardama sem hefur þó aldrei getað tamið sér siði fína fólksins og hefur miklu meira gaman af því að þvælast heimshorna á milli og leita uppi fornleifar, ekki ósvipað og hann Indiana Jones og þau eiga margt sameiginlegt. Það að sem skilur helst á milli er brjóstmálið og Indiana Jones myndirnar eru mikið metnaðarfyllri framleiðsla. Myndin er þó alveg prýðileg skemmtun framan af og það er auðvitað ofsa gaman að horfa á Jolie í teygjustökki í náttfötunum, leðraða frá toppi til táar á mótorhjóli o.s.frv., en þegar líður á myndina fara brotalamirnar í handritinu að gera vart við sig og þegar Lara mætir loks til Íslands er þetta nú orðið frekar þreytt allt saman.

Lara leitar hér að eldgömlum grip sem er í tveimur hlutum, en ef hlutarnir eru sameinaðir geta þeir gert það af verkum, á 5000 ára fresti að vísu, að handhafi þeirra getur stjórnað tímanum. Faðir Löru Lord Croft sem hvarf fyrir löngu síðan og hefur verið talinn af um árabil hafði komist á snoðir um að hópur manna ætlaði sameina brotin, með illt eitt í hyggju. Croft skildi eftir vísbendingar fyrir Löru dóttur sína og ætlar henni að koma í veg fyrir áætlun vondu kallanna. Enda vissi hann það manna best að Lara gefst aldrei upp.

Það eru Lara Croft og Angelina Jolie sem gera myndina að því sem hún er. Angelina er æðisleg í hlutverki Löru. Nánast bara geðveik. Einhver rætinn erlendur gagnrýanndi hefur sagt að það séu tvær stjörnur í myndinni, nefnilega brjóstin á Jolie. Þau eru vissulega til staðar og í forgrunni nánast allan tímann en það breytir því þó ekki að það er Jolie sjálf sem er stjarnan, að brjóstunum ólöstuðum. Hún lifir sig algerlega inn í hlutverkið og skilar flatri og einfaldri persónu Löru betur en nokkur önnur leikkona gæti mögulega gert. Angelina er kvenntortímandinn sem leysir þær Lindu Hamilton og Sigourney Weaver af hólmi. Aðra leikara tekur því vart að minnast á, nema auðvitað að það er voða sætt að sjá Jon Voigt (alvöru pabba Angelinu) leika Lord Croft.