Falska mandólínið hans Maddens

Mig hefur nú eiginlega kviðið fyrir því að sjá þessa mynd alveg frá því að ég sá sýnt úr henni fyrst. Nafnið er fráhrindandi og "trailerinn" benti eindregið til þess að á ferðinni væri losaraleg loðmulla um forboðið ástarsamband í fallegu umhverfi grískrar eyju. Þetta kom svo eiginlega allt heim og saman og það verður að segjast eins og er að það kemur samt nokkuð á óvat að John Madden ("Shakespeare in Love") skuli ekki geta gert betur en þetta. Þetta er afleitt framhald á ferli manns sem á að baki myndir á borð við "Shakespeare in Love" og "Mrs. Brown".

Við kynnumst í upphafi hinni voðafallegu Pelagiu (Penélope Cruz), pabba hennar, lækninum ráðagóða (John Hurt) og kærastanum hennar honum Mandras, sem er einfaldur fiskimaður. Brúðkaupi unga parsins er slegið á frest þegar her Mússólínis stormar í áttina að Grikklandi og Mandras fer að berjast með andspyrnuhreyfingunni. Pelagiu leiðist biðin eftir brúðgumanum og þar sem ekkert heyrst frá Mandrasi slokknar bara á ástareldinum í brjósti hennar. Þá kemur til sögunnar ítalski kafteininn Corelli (fáránlegur Nicholas Cage) sem blæs lífi í kulnaðar glæðurnar og vekur kouna í Pelagiu. Hann er voðalega mjúkur og góður hermaður, sem kann ekkert að drepa og gengur með mandólín á bakinu í stað rifils. Pelagia fellur auðvitað fyrir þessum dannaða ljúflingi sem kann sko að koma fram við konur, þannig að hinn klassíski ástarþríhyrningur er kominn í gang og uppgjör verður óumflýjanlegt.

Hernám Ítalanna á eyjunni er afskapleg huggulegt og næs, svona svipað og hernámið hérna heima. Hermennirnir eru bestu skinn og kemur vel saman við hina innfæddu, sérstaklega stelpurnar. Svo fellur Músólíní og Þjóðverjarnir taka við og þeir eru vitaskuld voða vondir og lætin byrja fyrir alvöru. Þarna hressist myndin, að vísu, aðeins en hún var á köflum óbærilega langdregin á meðan Cage og Cruz voru að draga sig saman. Við fáum t.a.m. eitt stríðsatriði sem lyftir manni örlítið í sætinu, en það er þó, eins og allt annað í myndinni afskaplega yfirborðskennt. Það er nefnilega ekki hægt að kasta til höndunum í átakatriðum úr seinni heimsstyrjöldinni eftir myndir eins og "Saving Private Ryan" og "Enemy at the Gates". Stríðsatriðin eru meira í anda mynda frá 1960 og eru, fyrir vikið, hálf máttlaus en þó mun hressari en ástarvellan sem er alveg storknuð.

Leikararnir hjálpa lítið til. Cruz er ekkert sérstaklega heillandi og kveikir ekkert í manni. Cage er eins og fyrr segir í skelfilegri klemmu þar sem hann reynir að vera lífsglaður Ítali með tilgerðarlegasta hreim sem sögur fara af. Hinn albreski John Hurt skilar svo sem hlutverki gamla gríska læknisins skammlaust en það er helst að hinn ágæti ameríski geðsjúklingur Christian Bale sýni lífsmark sem hinn kokkálaði Mandras.

Madden ætlar sér sem sagt að segja afskaplega stóra, fallega og milka ástarsögu en tekst varla að hreyfa við tilfinningum áhorfenda eða skapa persónum sínum einhverja merkjanlega samúð, þannig að maður verður þeirri stundu fegnastur þegar það kemur loksins að óumflýjanlegum og klisjukenndum endinum.

En það er fallegt á Grikklandi.

| 21:56 |