Rauðhærða skriðdýrið á enga mömmu og hann og pabbi hans eru einmana, en þegar öll skriðdýrahersingin fer til Parísar kynnist pabbi rauðhærða skriðdýrsins tveimur konum önnur er voða góð en hin er voða vond. Vonda kerlingin þarf nauðsynlega að eignast fjölskyldu hið snarasta (starfsins vegna) og hún leggur snörur fyrir einfaldan ekkjumanninn. Skriðdýrin sjá hins vegar í gegnum ófétið, sem er óttalega þreyttur skúrkur og kemst ekki með tærnar þar sem slöppustu Disney skúrkarnir eru með hælana. Krakkarnir verða því að redda málunum og getiði bara hvernig það fer. Myndin er ótrúlega fyrirsjáanleg í alla staði og nánast ekkert lagt í söguna, þannig að hún verður aldrei spennandi en tekst örsjaldan, í einangruðum atriðum, að vera fyndin en heildin er skelfilega veik. Flestir krakkar sem eru eldri en sex ára sjá strax í gegnum plottið en það kemur ekki að sök. Þeim leiðist ekkert enda bara spennandi að horfa á teiknimynd í fullkomnu öryggi um framvindu mála. Þeir fullorðnu eiga hins vegar ekki sjö dagana sæla að sitja undir þessu öllu saman, sérstaklega þar sem það er engin spurning að allir sæmilega dannaðir foreldrar verða að fara með börnin á þessa mynd, einfaldlega vegna þess að það hefur verið skammarlega lítið við að vera fyrir krakka í bíó í sumar. Fyrst "Shrek", svo "Cats&Dogs" og nú Skriðdýrin, þegar endurnýjunin er svona dræm þiggjum við eiginlega allt með þökkum.