Gamli jaxlinn John Boorman kemur paródíunni smekklega til skila í myndinni um "Skraddaran í Panama". Boorman á að baki snilldarmyndir á borð við "Point Blank" og "Deliverance", fínar ræmur eins og "Excalibur" og "Hope and Glory" og svo rusl á borð við "The Exorcist II". Hér sýnir sá gamli, svo um munar, að hann kann enn sitt fag. Leikstjórnin er styrk og markviss en Boorman keyrir myndina úr hægfara gamaldags pólitískri njósnamynd upp í grátbroslegan farsa, sem bergmálar af "Dr. Strangelove" þegar best lætur (og kaldastríðsbjánarnir í Stríðsherberginu sjá möguleika á að moka peningum í skæruliða, stuðla að valdaráni og gera smá innrás í Panama), og endar svo í mátulega spennandi uppgjöri sem gengur þægilega upp og feitletrar boðskap myndarinnar um að sælir séu skíthælar því þeir muni landið erfa.

Pierce Brosnan og Geoffrey Rush fara báðir á kostum í myndinni. Brosnan smellpassar í hlutverk sitt sem afdankaður njósnari hennar hátignar; undirförull, kvensamur, gráðugur drullusokkur, eða bara James Bond sviptur hetjulómanum. Brosnan fílar sig í tætlur og eftir því sem lygavefurinn þéttist koma fleiri fletir á persónunni í ljós. Rush er náttúrulega snillingur og túlkun hans á taugaveikluðum og hraðlygnum skraddaranum er unun á að horfa. Hann er kómískur og tragískur í senn. Einfalt ljúfmenni sem bullar sig inn í aðstæður sem hann á ekki auðvelt með að losa sig út úr. Jamie Lee Curtis er þokkafull að vanda og fer létt með hlutverk skraddarafrúarinnar. Þá bregður leikskáldinu Harold Pinter fyrir í litlu en mikilvægu hlutverki og sjálfur Harry Potter (Daniel Radcliffe) leikur son skraddarans. (Hann breytir að vísu engu til eða frá en mér fannst bara rétt að minnast á þetta af því að hann er að verða stórstjarna).

Það er engin ástæða til að rekja söguþráð myndarinnar í smáatriðum. Eiginlega er best að vita sem minnst og fylgja bara atburðarásinni úr alvarlegum og þvældum njósnafílíng yfir í þrælfyndna kaldastrísparódíuna. Þeir sem kunna að meta góða sögu, lúmskan húmor og frábæran leik fá mikið fyrir sinn snúð hérna. Pakkinn er samt allur rólegur og yfirvegaður - engin hasar og læti - en fullt að hugsa um fyrir þá sem muna eftir heiminum eins og hann var þegar Berlínarmúrinn stóð, sérstaklea í ljósi atburða líðandi stundar þar sem fjöldamörg stríðsherbergi eru full af byssugröðum kaldastríðsrisaeðlum sem geta ekki beðið eftir að hefja leikinn á ný.