Varúð: Þunglyndi og sjálfsmorð

"The Virgin Suicides" er fyrsta leikstjórnarverkefni Sophiu Coppola, sem einnig skrifar handritið. Sophia er dóttir hins þekkta leikstjóra Francis Ford Coppola og lék dóttur Michaels Corleone í þriðja hluta "Godfather" seríunnar og hroðaleg frammistaða hennar í því hlutverki hefur verið skráð á spjöld kvikmyndasögunnar. Hér sýnir stúlkan hins vegar að henni er ýmislegt til lista lagt og "The Virgin Suicides" er afar áhugaverð mynd.

Coppola segir í myndinni sögu fimm systra sem eru 13, 14, 15, 16 og 17 ára. Þær eru allar afskaplega fallegar og vekja óskiptan áhuga strákanna í bænum, ekki síst fyrir þær sakir að tilvist þeirra er sveipuð ákveðinni dulúð þar sem foreldrar þeirra leyfa þeim ekki að stunda neitt félagslíf. Þær mæta í skólann og fara svo beint heim og þar við situr. Foreldrarnir eru strangtrúaðir, pabbinn er þó umburðarlyndur og veikgeðja (stórskemmtilegur James Woods í óvæntu hlutverki) og heimilislífið er í raun allt undir járnhæl móðurinnar sem Kathleen Turner leikur með glæisbrag.

Eftir að yngsta stúlkan rís upp gegn félagslegri bælingunni með því að stytta sér aldur slaka foreldrarnir aðeins á klónni og leyfa systrunum að fara með hópi drengja á skólaball. Ein þeirra Lux (Kirsten Dunst) er voða skotin í aðaltöffaranum í skólanum, sem leikinn er af "Pearl Harbor" hjartaknúsaranum Josh Hartnett. Hann er því miður samt bara ómerkilegur skíthæll sem vill komast yfir erfiðustu stelpuna í skólanum og dregur hana á tálar með þeim afleiðingum að stúlkurnar eru teknar úr skóla og settar í algera einangrun. Einagrunin fer auðvitað skelfilega illa með stúlkurnar, en eina samabandið sem þær hafa við umheiminn er símtöl, merkja- og bréfasendingar til gelgjustrákanna í bænum sem eru ástfangnir af hugmyndinni um stúlkurnar, frekar en beinlínis þeim sjálfum. Drengirnir eiga svo eftir að eyða allri ævinni í að reyna að skilja stúlkurnar og ástæðurnar að baki skelfilegu neyðarúrræði þeirra.

Þetta er vel sögð mynd, áhugaverð og dularfull. Hún er lengst af annarleg og líkleg til að kynda undir vonleysi og tómleika hjá þunglyndum bíógestum. Inn á milli skýn svo í hárfínan og lúmskan húmor sem kemur ekki síst fram í skemmtilegri túlkun Woods á pabbanum. Myndin skilur við áhorfendur í sömu sporum og drengina - engin svör eru gefin og stelpurnar verða þeim/okkur eilíf ráðgáta. Þetta er mjög smart. Þá er annarleika tilverunnar komið skemmtilega til skila, en fyrst og fremst eru það þó leikararnir sem gera myndina að því sem hún er. Turner er stórgóð og virðist ætla að finna sér farveg í hlutverki eldri kvenna, Woods er eins og fyrr segir yndislegur og aumkunarverður og Kirsten Dunst hefur einhvern sérstakan sjarma sem gerir það af verkum að hún skilur eitthvað fallegt og hlýtt eftir í öllum myndum sem hún kemur nálægt. Þetta er athyglisverð mynd sem þunglyndir ættu þó að taka með ákveðnum fyrirvara.

| 21:56 |