Fastir liðir eins og venjulega

Hann Danny litli er tólf ára gamall og á ekki sjö dagana sæla. Mamma og pabbi eru skilin og nýji maðurinn hennar mömmu er leiðindagaur. Drengurinn er því í mikilli uppreisn og gerir mikið af því að skemma hluti og ljúga. Svoleiðis borgar sig nú sjaldan og Danny lendir að lokum í sömu klemmu og drengurinn sem hrópaði "úlfur, úlfur", þegar hann verður vitni að því að vondi stjúpinn drepur mann. Enginn trúir honum nema pabbi gamli (sem er traustur sem klettur og "hefur aldrei brugðist syni sínum og ætlar ekki að fara að byrja á því núna"). Stjúpinn er hins vegar bæði lúmskur og harður í horn að taka og hremmingar feðganna verða því umtalsverðar og fyrr en varir eru þeir, ásamt mömmunni, sem gengur með barn skítalabbans, í bráðri lífshættu. Það er nú samt ekki svo slæmt þegar allt kemur til alls þar sem það er ekkert sem þjappar sundraðri fjölskyldu betur saman en morðóður utanaðkomandi aðili.

Það er nákvæmlega ekkert nýtt að gerast í Domestic Disturbance. Hún byggir á hefðbundinni spennumyndaformúlu og lullar þennan vanagang, frá upphafi til enda, samkvæmt rótgrónum lögmálum. John Travolta leikur pabbann og stendur sig hvorki vel né illa. Hann er þarna bara, sífitnandi með Travolta brosið sitt. Vince Vaughn skilar stjúpanum bærilega og endurtekur nánast rulluna úr "Psycho", kannski aðeins minna klikk en Norman, en samt fínn og skemmtilegur skúrkur. Steve Buscemi stendur upp úr leikaraliðinu í litlu hlutverki, dásamlega ömurlegs smákrimma, sem hrindir örlagaríkri atburðarásinni af stað.

Fyrir utan þau augnablik sem maður getur brosað að Buscemi er myndin óttaleg flatneskja, fyrirsjáanleg án þess að verða nokkurn tíma beinlínis leiðinleg. Þetta er sæmileg poppkornsmynd sem nýtur sín örugglega betur á myndbandi, en ef fólk er búið að sjá allt annað drepur það svo sem engan að sitja undir þessu í bíó.

| 21:56 |