Myndin byrjar í fyllirísrugli og síðan kynnumst við smátt og smátt aðalpersónunum sem eru þungamiðjan í þeim djöfulgangi öllum og við skiljum svo við þau í lokin í svipuðum sporum, mis illa á sig komin eftir sukknótt. Sagan á bak við myndina er því ekkert sérstaklega merkileg og atburðarásin álíka rökrétt og línulaga og gengur gerist með sólarhring í lífi villuráfandi unglinga. Sjálfsagt vilja einhverjir hengja sig í þetta atriði og dissa rithöfundinn fyrir að geta ekki skrifað þéttara handrit en þetta, en ég sé ekki nokkurn tilgang með svoleiðis nöldri, þar sem persónurnar eru flestar býsna vel gerðar, þó þær séu allar holdgervingar ákveðinna steríótýpa að meira eða minnan leyti. Erum við það hvort eð er ekki öll á þessum árum? Það sem vegur svo enn þyngra er að leikur krakkanna er alveg til fyrirmyndar og þau blása flest heilmiklu lífi í persónur sínar.

Það er rétt að hafa það í huga að allir helstu leikararnir eru byrjendur og það verður að teljast býsna gott, ekki síst í ljósi þess að myndin er frumraun leikstjórans, að leikurinn verður aldrei vandræðalega klúðurslegur. Ég verð sérstaklega að hrósa Höllu Vilhjálmsdóttur í aðalhlutverkinu, en hún nær fantagóðum tökum á Kristínu og fyrir utan það að vera gullfalleg skartar hún þroskuðum þokka sem gerir það af verkum að hún minnir einna helst á unga Frances McDormand.

Andri Ómarsson gerir Dodda, sem veit ekki í hvorn fótinn hann á að stíga í kynferðismálunum, fín skil. Persónan er dæmigerður minnipokamaður, fórnarlamb og síðast en ekki síst háður þeirri bölvun að vera ein af "vinkonunum". Uppáhaldskarakterinn minn í þessu fína galleríi er svo Smári en þessi komplexaði hálfbjáni verður bæði fyndinn og brjóstumkennanlegur í túlkun Matthíasar Matthíassonar. "Gemsar" eru örugglega bara byrjunin hjá þessum gaur sem er ferlega sjarmerandi á lúmskan hátt.

Fullorðna fólkið í myndinni birtist eins og það kemur unga fólkinu fyrir sjónir og er því vitaskuld algjörlega glatað. Þessi staðreynd gefur atvinnumönnunum Skúla Gautasyni og Sigurði Skúlasyni gott tækifæri til að gera skemmtilega og ömurlega leppalúða úr pabba hans Dodda og ökukennaraperranum, en Sigurður er í hörkuformi sem sá síðarnefndi.

Þessi frumraun Mikaels er hrá, orðljót og kaldhæðin, að hætti höfundarins. Það má finna ýmislegt að henni en það verður þó ekki af henni tekið að hún er þrælskemmtileg og gerir sjálfsagt flókinni tilveru íslenskra unglina sæmileg skil. Maður var a.m.k. alveg dauðfeginn að þessi ár séu fyrir löngu að baki hjá manni þegar maður at undir öllu bullinu í krakkagreyjunum og trúlega má verja það að Mikael geri krakkana full bjánalega, en unglingsárin eru auðvitað tóm helvítis steypa anyway.