Frábært leikarlið gerir litríkum persónum frábær skil

Sú ákvörðun leikstjórans Chris Columbus að nota einungis breska leikara í myndinni vegur þungt. Það er valinn maður í hverju rúmi og hvað þetta snertir klikkar ekkert. Krakkarnir komast sómasamlega frá lykilhlutverkum sínum, Rupert Grint er skemmtilega grallaralegur Ron og Daniel Radcliffe vinnur á með hverjum ramma og það er engin spurning að hann verður tekin í sátt sem holgervingur hins elskaða og dáða Harry Potter. Emma Watson skyggir samt aðeins ádrengina í hlutverki Hermoine, en hún gerir persónunni frábær skil og vinnur hug og hjörtu áhorfenda um leið og hún birtist.

Robbie Coltraine er óaðfinnanlegur Hagrid, risastór, viðkvæmur og einfaldur og ég treysti mér svo til að fullyrða að enginn leikari hafi verið betur til þess fallinn að leika hin vafasama prófessor Snape en atvinnuskúrkurinn Alan Rickman. Hann rúlar í þessu hlutverki! Aðrir leikarar gefa þessum þungaviktarmönnum svo ekkert eftir; gamla byttan Richard Harris er viðkunanlegur Dumbledore, Maggie Smith er ábúðarmikil McGonagall, Ian Hart á ekki í nokkrum vandræðum með prófessor Quirrell og fitubollan Richard Griffiths er dásamlegur sem leiðindaskoffínið Vernon frændi.

Töfraheimur lifnar við

Tæknibrellurnar í myndinni eru frábærar og töfraheimurinn umhverfis Hogwartsskólann er með því flottara sem maður hefur séð á hvíta tjaldinu, og þá er nú mikið sagt. Tröll, drýsildjöflar og kynjaverur spretta ljóslifandi fram og magnað Qudditch atriðið slær "pod racerinn" í "Episode One" út, krakakrnir eru hreinlega dolfallnir yfir mögnuðum tilþrifunum á galdrakústunum. Tónskáldið John Williams fyllir svo upp í andrúmsloftið með dúndurfínni tónlist, sem er örugglega það besta sem frá honum hefur komið í áraraðir, þó hann klikki auðvitað aldrei.

"Harry Potter og viskusteinninn" er bara einfaldlega geðveik. Það þarf ekkert að fara fleiri orðum um það. Hún fylgir sögu J.K. Rowling eftir af aðdáunarverðri nákvæmni og kemur öllu sem skiptir máli vel til skila, en myndin stendur þó engu að síður fyllilega fyrir sínu, ein og sér, og þeir fáu sem ekki hafa lesið bókina geta jafnvel skemmt sér enn betur en við hin, þar sem það dregur óneitanlega úr áhrifunum að maður þekkir söguþráðin og framvinduna eins og handarbakið á sér. Þetta breytir engu um það að svona eiga ævintýramyndir að vera; heilla börnin upp úr skónum um leið og þær snerta einnig fúnar taugarnar sem liggja til barnshjartna þeirra sem eldri eru. Það eina sem ég leyft mér að kvarta yfir er að öll atriði með breska grínsnillingnum Rik Mayall, í hlutverki ærsladraugsins Peeves, voru klippt burt til að spara tíma, en myndin hefði að ósekju mátt vera lengri, það hefði enginn fundið fyrir því. Og svo er maður auðvitað á smá bömmer yfir því að vera ekki krakki á svona spennandi tímum þegar Harry Potter er mættur í bíó og "Hringadrottinssaga" er handan við hornið...