Þá skýtur sjarmörinn Baltasar Kormákur, illu heilli, upp kollinum, heillar mömmuna og setur ráðagerð krakkanna úr skorðum. Það kemur svo á daginn að hann er varasamur glæpamaður, sem hefði meira að segja getað reynst krakkaspæjaranum Karli Blómkvist skeinuhættur og krakkarnir mega því heldur betur taka á honum stóra sínum til að bjarga dýrmætu hálsmeni úr klóm kauða og auðvitað frelsa mömmuna frá illu í leiðinni. Eins og vera ber í svona sögum er lögreglan grútmáttlaus og forledrarnir heldur ekki til stórræðanna líklegir, þannig að krakkarnir verða að bjarga málunum á eigin spýtur.

Sigurbjörg Alma Ingólfsdóttir og Benedikt Clausen leika krakkana sómasamlega, komast bærilega frá söngatriðunum og eru afskaplega lífleg og skemmtileg. Fullorðnu leikararnir skila sínu þokkalega og það hjálpar þeim heilmikið að allt yfirbragð frásagnarinnar er kæruleysilsegt og ýkt, þannig að svigrúmið fyrir fíflagang er töluvert. Baltasar er t.d. vægast sagt ýktur, en þar sem það er fullkomlega viðeigandi kemst hann upp með að stela slatta af senum. Sólveig Arnarsdóttir er kúl sem brussulegt klæpakvendi og Stefán Karl Stefánsson og Magnús Ólafsson gera vitgrönnum löggunum góð skil. Halldóra Geirharðsdóttir og Björn Ingi Hilmarsson leika foreldrana og þeim er nokkur vorkun þar sem persónur þeirra eru áberandi leiðinlegastar og bjóða ekki upp á jafn mikinn fíflagang hinir leikararnir komast upp með. Rúrik Haraldsson er svo seigur í mikilvægu hlutverki gamals vinar Regínu. Hann er flottur og yfirvegaður og kemur með smá alvöru og tragedíu jafnvægi í þessa litglöðu og líflegu sumarmynd sem á fullt erindi við skammdegisþjakaða bíógesti.