Í skóm drekans

Heimildarmyndin Í Skóm drekans er loksins komin í bíó eftir mánaðarlangt japl, jaml, fuður og lögfræðiþras. Myndin greinir frá þátttöku Hrannar Sveinsdóttur í Ungfrú Ísland.is árið 2000 og einhverra hluta vegna sáu aðstandendur keppninnar ástæðu til að gera allt sem í þeirra valdi stóð til að koma í veg fyrir sýningu myndarinnar. Það er hætt við því að umræðan og argaþrasið síðustu mánuði brengli nokkuð væntingar áhorfenda til myndarinnar.

Hér eru engar stórkostlegar afhjúpanir á ferðinni og engin krassandi hneyksli. Í skóm drekans er nefnilega ekkert meira en hún þóttist vera áður en lætin byrjuðu; heimildarmynd um þátttöku og viðhorf einnar manneskju til keppninnar og sem slík er hún bráðvel heppnuð.

Myndin er þrælskemmtileg, heiðarleg og á köflum drepfyndin. Hrönn kemur til dyranna eins og hún er klædd og ber myndina uppi, baneitruð á köflum, en annars er mamma hennar stjarna myndarinna og fer alveg á kostum bæði fyrir framan og aftan myndatökuvélina.

Windtalkers segir frá Navahó indíánum sem skiptu sköpum í átökum Bandaríkjamanna við Japani í seinni heimsstyrjöldinni þar sem það var ekki
vinnandi vegur að leysa dulmál sem byggt var á móðurmáli þeirra. Þetta er síður en svo galinn grunnur fyrir spennandi mynd, ekki síst þar sem
indíánarnir fengu sérstaka lífverði sem áttu þó fyrst og fremst að gæta
þess að dulmælendurnir féllu ekki í hendur Japana og var því uppálagt að
kála þeim ef svo bæri undir.

Windtalkers segir frá Navahó indíánum sem skiptu sköpum í átökum Bandaríkjamanna við Japani í seinni heimsstyrjöldinni þar sem það var ekki vinnandi vegur að leysa dulmál sem byggt var á móðurmáli þeirra. Þetta er
síður en svo galinn grunnur fyrir spennandi mynd, ekki síst þar sem
indíánarnir fengu sérstaka lífverði sem áttu þó fyrst og fremst að gæta
þess að dulmælendurnir féllu ekki í hendur Japana og var því uppálagt að
kála þeim ef svo bæri undir.

Úrvinnslan á þessum ágæta efniviði er frekar slöpp og þrátt fyrir
heilmikinn hamagang kemst John Woo ekki hjá því að missa þetta út í
langdregna loðmullu. Það væri auðvitað ekkert nema frekja að ætlast til að Woo toppi Face/Off og bestu Hong Kong myndirnar sínar en hann getur gert mikið betur en þetta. Lítið fer fyrir smart höfundareinkennum hans. Bardagarnir eru staðlaðir og mannlegi þátturinn sem er allt of plássfrekur ristir ekki djúpt.
Woo hristir sem betur fer af sér slenið í lokin og nær að koma smá spennu
og drama í hasarinn í hressilegum lokabardögum. Það dugir ekki til og þessi
sæmilega stríðsmynd er því lítið annað en slöpp Woo mynd þegar upp er
staðið.