Windtalkers segir frá Navahó indíánum sem skiptu sköpum í átökum Bandaríkjamanna við Japani í seinni heimsstyrjöldinni þar sem það var ekki vinnandi vegur að leysa dulmál sem byggt var á móðurmáli þeirra. Þetta er
síður en svo galinn grunnur fyrir spennandi mynd, ekki síst þar sem
indíánarnir fengu sérstaka lífverði sem áttu þó fyrst og fremst að gæta
þess að dulmælendurnir féllu ekki í hendur Japana og var því uppálagt að
kála þeim ef svo bæri undir.

Úrvinnslan á þessum ágæta efniviði er frekar slöpp og þrátt fyrir
heilmikinn hamagang kemst John Woo ekki hjá því að missa þetta út í
langdregna loðmullu. Það væri auðvitað ekkert nema frekja að ætlast til að Woo toppi Face/Off og bestu Hong Kong myndirnar sínar en hann getur gert mikið betur en þetta. Lítið fer fyrir smart höfundareinkennum hans. Bardagarnir eru staðlaðir og mannlegi þátturinn sem er allt of plássfrekur ristir ekki djúpt.
Woo hristir sem betur fer af sér slenið í lokin og nær að koma smá spennu
og drama í hasarinn í hressilegum lokabardögum. Það dugir ekki til og þessi
sæmilega stríðsmynd er því lítið annað en slöpp Woo mynd þegar upp er
staðið.