Nói Albínói

Nói Albínói býr í litlu plássi úti á landi. Hver dagur er öðrum líkur í fásinninu og það er því ekki hægt að segja að það gangi á miklu í myndinni, í það minnsta ekki framan af. Bærinn hans Nóa minnir helst á eitthvert annarlegt helvíti sem er sprottið upp úr kollinum á Kirgegaard. Tilbreytingarleysið er algert og eilíf endurtekning hins sama er fasti punkturinn í lífinu þó bóksalinn, vinur Nóa, slái því föstu að Kirgegaard sé drasl og hendi honum í ruslið.
Myndin er nokkurs konar tragikómedía. Drungi og feigð hvíla yfir plássinu en gráminn er brotinn upp með skemmtilegum persónum og skondnum tilsvörum.

Persónur myndarinnar, með Nóa fremstan í flokki, eru áhugaverðar og harmleikurinn hefði sjálfsagt rist enn dýpra hefði maður kynnst þeim betur.
Þetta breytir því þó ekki að einföld sagan er áleitin og einhvern veginn kemur manni ekki á óvart að Nói sé að heilla Evrópubúa. Það er eitthvað voðalega evrópskt við myndina, þó hún gerist í krummaskuði á Íslandi.
Þá nýtur myndin þess að leikarahópurinn er fyrnasterkur og skilar sínu afskaplega vel. Þröstur Leó Gunnarsson er í toppformi í hlutverki hins misheppnaða föður Nóa og Tómas Lemarquis gefur honum ekkert eftir í hlutverki sonarins. Yfirvegaður þokki Elínar Hansdóttur í litlu en veigamiklu hlutverki Írisar hefur einnig sitt að segja og Hjalti Rögnvaldsson kemur sterkur inn í hlutverki föður hennar sem sinnast við Kirgegaard.

Jungle Book 2

Disneymyndin Skógarlíf frá árinu 1967 er ein af þessum sígildu myndum sem heillar hverja kynslóðina á eftir annarri enda persónugalleríið býsna skrautlegt og skemmtilegt og óhætt er að fullyrða að kærulausi bangsinn
Baloo, tígurinn Shere Kahn og klikkaði apinn King Louie, auk skógarstráksins Mowgli séu með þekktustu og ástsælustu persónum teiknimyndarisans.
Baloo er nokkurs konar samnefnari fyrir allar lífsglöðu aukapersónurnar sem leggja aðalsöguhetjum Disneymyndanna lið og munurinn á nauðsynjaheimspeki hans og hakúna matata speki Tímóns og Púmba í Konungi ljónanna er til að mynda enginn. Frábær rödd Phils Harris er stór hluti af persónutöfrum bangsa. Hann lést árið 1995 og sjálfsagt hefði ekki verið hægt að finna heppielgri arftaka fyrir hann en þéttvaxna leikarann John Goodman.

Baloo er sem fyrr mikill örlagavaldur lífi Mowgli og nú snýst einföld sagan ekki síður um hann en mannsungann. Þó þessi framhaldsmynd bjóði upp flest það sem ætlast er til að Disneymyndir geri verður hún aldrei sígild eins og gamla myndin. Persónurnar standa flestar fyrir sínu og það þarf svo sem engan að undra að Mowgli hafi leiðst vistin í þorpinu og hann hafi viljað hitta vini sína í skóginum aftur. Honum er þó ekki vært þar frekar en fyrri daginn enda er Shere Kahn kominn aftur til að leita hefnda og nú eru fleiri krakkar úr þorpinu í hættu. Sú viðbót eykur þó ekkert á spennuna en gamli tígurinn stendur fyrir sínu og getur enn skotið ungviðinu skelk í bringu. Alveg fyrirmyndar Disneyskúrkur.
King Louie er fjarri góði gamni, einhverra óskiljanlegra hluta vegna, en hrægammarnir fjórir, sem þóttu á sínum tíma minna skuggalega á Bítlana, eru sem betur fer enn með í spilinu og hafa meira að segja fengið fimmta Bítilinn til liðs við sig. Kyrkislangan Kaa og Hathi fílaforingi láta svo einnig sjá sig og klikka ekki.
Skógarlíf 2 er vel teiknuð og krakkarnir ættu að geta skemmt sér ágætlega yfir henni og þó hún standi þeirri gömlu langt að baki yljar það samt mömmu og pabba um hjartaræturnar að hitta aftur þessa gömlu kunningja.

Stel fyrirsögninni frá Bigga. Þetta verður ekki betra.

The Ring

Hér er á ferðinni alveg þolanleg hryllingsmynd sem er endurgerð japönsku myndarinnar Ringu frá árinu 1998. The Ring segir frá stórundarlegu og þrælsúrrealísku myndbandi sem gæti allt eins komið úr heimamyndasafni Davids Lynch. Spólu þessari fylgir sá hvimleiði galli að þeim sem horfa á hana er tilkynnt það símleiðis strax að glápi loknu að þeir eigi aðeins eftir að lifa í sjö daga til viðbótar.
Myndin fer býsna vel af stað. Hún er drungaleg og andrúmsloftið er hlaðið
annarleika sem grefur notalega undan öryggi áhorfandans. Sagan er
áhugaverð, enda fer það aldrei milli mála að spólufjandinn er bráðdrepandi.
Ástæðurnar fyrir því eru hins vegar ekki nógu vel útfærðar og það eru því fyrst og fremst hnökrar á frásögninni sem koma í veg fyrir að myndin nái að hrista upp í áhorfendum og senda þá með alvöru hroll inn í svefninn.

Myndin greinir frá örvæntingarfullri tilraun ungrar blaðakonu (Naomi Watts, önnur gellan úr Mullholland Dr. eftir Lynch) til að leysa
gátuna um myndbandið innan sjö daga og þrátt fyrir að leitin sjálf sé
spennandi þá eru svörin frekar þunn og niðurstaðan langt því frá
fullnægjandi.
Annars er The Ring prýðileg ræma. Naomi Watts stendur sig með ágætum í
hlutverki blaðakonunnar og að vanda gustar af Brian Cox sem er hér í
mikilvægu aukahlutverki.

Jæja, lyftum þessu á hærra plan og förum út á vídjóleigu.

The Wicker Man er snilldarhrollvekja frá árinu 1973. Myndin greinir frá réttsýnum og sannkristnum lögreglufulltrúa sem kemur til afskekktrar skoskrar eyju til að rannsaka dularfullt hvarf ungrar stúlku. Hann kemst hægt og rólega að því að samfélag eyjarskegga er meira en lítið brenglað og hundheiðið. Atburðarásin er róleg og einhvern veginn finnst manni lítið vera að gerast. Það er mikið um samtöl og nánst ekkert ofbeldi er sýnt, en hryllingurinn kraumar undir niðri og fyrnasterkt lokaatriðið hefur svo djúpstæð áhrif á mann, að maður getur einhvern veginn ekki hugsað sér að sjá þessa kyngimögnuðu mynd aftur.

Edward Woodward, sem gerði garðinn frægan sem The Equalizer í árdaga Stöðvar 2, leikur lögreglufulltrúann snilldarlega, þannig að áhorfandinn fær strax mikla samkennd með honum og lifir sig sterkar inn í örvæntingu hans, eftir því sem hann kemst nær hroðalegum sannleikanum. Tveir traustir hryllingsleikarar úr Hammergenginu, þau Christopher (Dracula) Lee og Ingrid Pitt eru stórgóð í hlutverkum sínum og þáttur Lees í að gera myndina jafn ógnvekjandi og raun ber vitni verður seint vanmetinn. Hann er hreint út sagt frábær sem Summerisle lávarður, sem stýrir undarlegum trúarbrögðum eyjarskeggja.
Britt Ekland er einnig í veigamiklu hlutverki og stripplast svoldið fyrir okkur og fór það aðtriði svo í taugarnar á kærastanum hennar, raularanum afbrýðisama Rod Stewart, að hann reyndi að kaupa upp öll eintök myndarinnar og koma þannig í veg fyrir dreifingu hennar.

The Wicker Man er stórlega vanmetin mynd, sem hefur ekki hlotið þann sess sem henni ber í hryllingsmyndavirðingarstiganum, en hér er tvímælalaust á ferðinni mynd sem skilur ekki síður mikið eftir sig en t.d. Don´t Look Now (sem er ein sú allra magnaðasta) eftir Nic Roeg. The Wicker Man hefur a.m.k. tvisvar verið stæld í frekar slöppum myndum, Spellbinder og Darklands, en allir sem hafa áhuga á góðum hryllingi og finnst lúmskur hrollur notalegur ættu að kíkja á frummyndina. The Wicker Man er tær snilld og undirritaður minnist þess reglulega að þegar hann horfði á hina annars ágætu Evil Dead og The Wicker Man í röð, virkaði sú fyrrnefna nánast sem léttmeti á borð við Pretty Woman í samanburðinum, þó hún geri út á líkamlegan viðbjóð og ódýr og sígild bregðutrix.

Chicago

Chicago er flottur söngleikur. Nóg af smart sviðsetningum, flottum dönsum og skemmtilegri tónlist og líkt og í Moulin Rouge! er söngatriðunum fléttað smekklega, með ólíkum hætti, inn í myndina. Fólk átti það til að bresta í söng á ólíklegustu augnablikum í Rauðu Myllunni, en það var hluti af sjarma hennar. Hér er þetta allt í fastari skorðum og skiptingarnar oft á tíðum þrælfínar.
Sagan er hins vegar því miður ekkert til að hrópa húrra fyrir og Chicago stenst því illa samnburð við Moulin Roge! sem er mikið sterkari og áhrifaríkari heild.
Það hefur mikið verið látið með leikarana í myndinni, sérstaklega Richard Gere og Renée Zellweger sem fengu Gullhnött fyrir frammistöðu sína. Bæði eru ofmetin og hin eina sanna stjarna myndarinnar er Catherine Zeta-Jones í hlutverki hinnar vafasömu Velmu Kelly.

Hún er alveg að fíla sig í þessu og sýnir snilldartilþrif í dans og söng, auk þess sem hún býr yfir miklu meiri þokka en Zellweger. Röddin, augnaráðið og munnsvipurinn. Það eru bara gellur á borð við Zetu-Jones og Ginu Gershon sem geta látið illa innrættra dansara stela heilu myndunum.

Þá er mikil prýði að flestum aukaleikurum, sérstaklega John C. Reilly sem er dásamlegur í hlutverki kokkálaðs eiginmanns Zellweger og Queen Latifah í hlutverki fangelsisstjórans sem verður örlagavaldur í lífi aðalpersónanna sem báðar mega dúsa á bak við lás og slá fyrir ástríðumorð. Svo er auðvitað alltaf gaman að sjá til Lucy Liu taka æðisköst.
Dansatriðin í fangelsinu eru hápunktar myndarinnar enda byrja hnökrarnir í sögunni að segja til sín á seinni hlutanum þegar dömurnar eru á leið út í frelsið með aðstoð lúmska lögfræðingsins sem Gere leikur.
Chicago er smart, sexý og töff og stendur fylllega fyrir sínu sem söngleikjabíó og ef sagan hefði verið sterkari væri hún sjálfsagt komin á stall með Moulin Rouge!

Spy Kids

Spy Kids var vel heppnuð og skemmtileg fjölskyldumynd sem gerði það gott í kvikmyndahúsum árið 2001 og því sjálfsagt að fylgja henni eftir með framhaldi. Myndin var gerð fyrir litla peninga á amerískan mælikvarða og naut þess að leikstjórinn Robert Rodriguez er frumlegur og skemmtilegur náungi sem kann að gera mikið út litlu. Þá voru krakkarnir sem léku njósnasystkinin heillandi og skemmtileg og ekki spillti fyrir að erkitöffarinn Antonio Banderas lék föður þeirra með ýktum tilþrifum.
Nýja myndin gefur þeirri fyrri lítið eftir. Krakkarnir eru enn hin mestu krútt en lítið fer fyrir söguþræði í tæknibrelluhamaganginum. Börnin enda á einhvers konar eyju dr. Moreau þar sem erfðabreyttar furðuskepnur leika lausum hala. Þeim sem eru komnir til vits og ára finnst sjálfsagt full langt gengið en yngri áhorfendur skemmta sér að sama skapi konunglega.

Þá er hresst upp á myndina með því að tefla fram illkvittnum, systkinum og börnum vonds njósnara, andstæðingum þeirra Carmen og Juni og hinn kostulegi Steve Buschemi á góða innkomu sem klikkaður vísindamaður. Sá leikari bætir allar myndir sem hann kemur nálægt. Spy Kids 2 er þvottekta sunnudagsmynd fyrir fjölskylduna og virkar það vel að þegar er byrjað að leggja drögin að þriðju myndinni.

Irréversible

Það felst ákveðin þversögn að franska myndin Irréversible, sem hefur vakið mikið umtal fyrir gróf ofbeldisatriði, er í raun óður til lífsins og á bak við viðbjóðinn sem er borinn á borð fyrir áhorfendur eru fallegir draumar ástfangins fólks um bjarta framtíð. Þessir draumar verða að engu örlagaríka nótt þar sem parið verður viðskila í gleðskap. Kærustunni er nauðgað hrottalega og ofsafengin viðbrögð unnustans hafa afdrifaríkar afleiðingar í för með sér. Það sem gerist þessa nótt verður ekki aftur tekið og aldrei bætt.

Irréversible er virkilega góð mynd og sjálfsagt er hún áhrifamesta kvikmyndin sem fólk kemur til með að sjá á þessu ári. Það er orðið býsna sjaldgæft að kvikmynd fylgi áhorfandanum heim, inn í svefninn og sé enn að ásækja hann daginn eftir. Irréversible er þannig mynd en það breytir svo aftur engu um það að hún er alls ekki fyrir alla. Hin umtöluðu ofbeldisatriði eru yfirgengileg og morðið sem framið er í upphafi myndarinnar er hreinræktaður splatter og ekki fyrir viðkvæma og klígjugjarna. Nauðgunarsenan er hryllileg en sú undarlega ákvörðun að skella á hléí í henni miðri stórdregur úr áhrifamætti hennar.
Sagan er sögð afturábak, líkt og í Memento sælla minninga, þannig að við kynnumst fyrst sturlun, ofsa og viðbjóði en fikrum okkur svo aftur á bak að
því fallega í lífinu. Gróft ofbeldið þjónar tilgangi sögunnar fullkomlega og gerir það af verkum að Irréversible er harmleikur sem lætur engan ósnortinn.