Sunnudagur, 09. febrúar 2003
Chicago
Chicago er flottur söngleikur. Nóg af smart sviðsetningum, flottum dönsum og skemmtilegri tónlist og líkt og í Moulin Rouge! er söngatriðunum fléttað smekklega, með ólíkum hætti, inn í myndina. Fólk átti það til að bresta í söng á ólíklegustu augnablikum í Rauðu Myllunni, en það var hluti af sjarma hennar. Hér er þetta allt í fastari skorðum og skiptingarnar oft á tíðum þrælfínar.
Sagan er hins vegar því miður ekkert til að hrópa húrra fyrir og Chicago stenst því illa samnburð við Moulin Roge! sem er mikið sterkari og áhrifaríkari heild.
Það hefur mikið verið látið með leikarana í myndinni, sérstaklega Richard Gere og Renée Zellweger sem fengu Gullhnött fyrir frammistöðu sína. Bæði eru ofmetin og hin eina sanna stjarna myndarinnar er Catherine Zeta-Jones í hlutverki hinnar vafasömu Velmu Kelly.
Hún er alveg að fíla sig í þessu og sýnir snilldartilþrif í dans og söng, auk þess sem hún býr yfir miklu meiri þokka en Zellweger. Röddin, augnaráðið og munnsvipurinn. Það eru bara gellur á borð við Zetu-Jones og Ginu Gershon sem geta látið illa innrættra dansara stela heilu myndunum.
Þá er mikil prýði að flestum aukaleikurum, sérstaklega John C. Reilly sem er dásamlegur í hlutverki kokkálaðs eiginmanns Zellweger og Queen Latifah í hlutverki fangelsisstjórans sem verður örlagavaldur í lífi aðalpersónanna sem báðar mega dúsa á bak við lás og slá fyrir ástríðumorð. Svo er auðvitað alltaf gaman að sjá til Lucy Liu taka æðisköst.
Dansatriðin í fangelsinu eru hápunktar myndarinnar enda byrja hnökrarnir í sögunni að segja til sín á seinni hlutanum þegar dömurnar eru á leið út í frelsið með aðstoð lúmska lögfræðingsins sem Gere leikur.
Chicago er smart, sexý og töff og stendur fylllega fyrir sínu sem söngleikjabíó og ef sagan hefði verið sterkari væri hún sjálfsagt komin á stall með Moulin Rouge!
| 21:55 |
