National Security

Það þarf ekki að hafa mörg orð um National Security enda býður hún ekki upp á neitt sem hefur ekki verið gert þúsund sinnum áður í áþekkum myndum. Hún er dæmigerð félagamynd og er auglýst sérstaklega sem félagamynd án félaganna. Það er hins vegar eitthvað sem þarf ekki að taka fram þar sem slíkar myndir ganga einmitt út á það að leiða saman tvo menn sem eiga ekkert sameigilegt og hafa megna andúð hvor á öðrum þar til vondir menn þvinga þá til að snúa bökum saman.

Formúlan hefur lifað góðu lífi allt frá því Jack Lemmon og Walther Matthauvoru upp á sitt besta en seinni árin hefur ekki þótt galið að leiða saman svartan mann og hvítan (48. Hours, Leathal Weapon, The Last Boyscout) með tilheyrandi áhersu á kynjamisrétti.
Það er leikið á þessar nótur með milkum látum í National Security en Martin Lawrence mun seint geta haldið uppi stuðinu í heilli mynd, eins og Eddie Murphy gerði forðum.
Lawrence er átakanlega þreytandi og leiðinlegur leikari en það verður þó að segjast eins og er að hann hefur oft verið verri. Steve Zahn (Out of Sight, Riding in Cars with Boys, Evil Woman, Joy Ride) er hins vegar mikill snillingur og klikkar ekki í hlutverki hálf misheppnaðs aula með hjartað á réttum stað. Hann er það besta við þessa grínspennumynd sem nær hvorki að verða sérstaklega spennandi né fyndin en verður heldur aldrei leiðinleg. Það er því ekkert að því að sitja undir henni hafi maður ekkert betra að gera.
Hinn hundleiðinlegi stóri bróðir hennar Juliu Roberts, sjálfur Eric Roberts, leikur aðalmorðingjann og er bara býsna góður í litlu og ómerkilegu hlutverki.

Final Destination 2

Unglingahrollurinn Final Destination var ekki neitt sérstaklega eftirminnileg mynd en þar sagði frá vinahópi sem slapp fyrir tilviljun við að farast í flugslysi. Það þýddi þó ekki að þeirra biði björt framtíð þar sem Dauðinn sjálfur er víst með einhverja risaáætlun í gangi og þeir sem eru eyrnamerktir honum eiga engrar undankomu auðið og því kallaði hann krakkana til sín í hinum undarlegustu slysum í sömu röð og þeir áttu að deyja í slysinu.
Í fljótu bragði sér maður ekki hvernig nokkrum manni datt í hug að það væri ástæða til þess að gera framhald af myndinni og þess vegna kemur Final Destination 2 skemmtilega á óvart. Hún er nefnilega þrælspennandi og nær upp góðum hrolli, ekki síst með því að tengja aðstæður sem flestum stendur stuggur af dauðanum, ferðir til tannlæknis, barnsfæðingar, sprautur ogöndunarvélar sem bila er eitthvað sem hristir upp í flestum. Þá er Dauðinn einstaklega hugmyndaríkur þegar það kemur að því að koma persónum myndarinnar, sem sluppu við hroðalegt bílsys, í hel og þeir sem kunna að meta slíkt fá nokkra eftirminnilega og flotta splattera.

Tengingarnar við fyrri myndina eru sterkar og margar og virðast í upphafi ætla að vera hallærislegar en þar sem myndin tekur sig mátulega alvarlega tekst þetta ágætlega.
Líksnyrtinn sem veit ýmislegt um Dauðan og hans plön er, sem fyrr, leikinn af Tony Todd (Candyman) og eins og í fyrri myndinni kemur hann með skemmtilega hallærislegt og dæmigert hryllingsinnslag. Þá snýr Ali Larter aftur í hlutverki Clear Rivers, þeirrar einu sem lifði fyrri darraðardansinn af, og lyftir þessu svolítið upp. Flott stelpa sem maður vonar heitt og innilega að takist að snúa á manninn með ljáinn.

The Hunted

Það þarf meira til að gera góða bíómynd en að hóa saman tveimur frábærum leikurum og leikstjóra sem var upp á sitt besta fyrir þrjátíu árum. The Hunted er frekar dapurleg staðfesting á þessu en hér eiga þeir allir slæman dag óskarsverðlaunahafarnir Tommy Lee Jones, Benicio Del Toro og leikstjórinn William Friedkin (The French Connection, The Exorcist).
Del Toro leikur hermann sem er sérþjálfaður í manndrápum og er einfaldlega sá besti í sínu fagi. Hann er svona Rambó síns tíma en í stað þess að vera skemmdur eftir Víetnamstríði flippar hann eftir allan viðbjóðinn í Kosvo.
Hann fer svo í framhaldinu að nota þekkingu sína til að kála veiðimönnum úti í skógi í Bandaríkjunum. Það gengur ekki og maðurinn sem kenndi honum að drepa, náttúruunnandinn Lee Jones, er fenginn til að elta sköpunarverk sitt uppi og taka úr umferð.

Þetta er einhvers konar First Blood meets The Fugitive og framan af minnir þetta allt saman á First Blood nema Rambó var auðvitað
ekki vondur og það er auðvitað spurning hvort Del Toro sé vondi kallinn en tvöfeldni persónu hans er afar illa framsett og ein helsta brotalöm myndarinnar. Rétt eins og í gömlu Stallone myndini berst eltingarleikurinn út um víðan völl en hér er þetta allt svo samhengislaust og brotakennt að spennan helst aldrei og hraðinn er ekki nógu mikill til að breyða yfir allar brotalamirnar í handritinu.
Stallone er enginn Del Toro og Richard Crenna er enginn Tommy Lee Jones en First Blood er samt mikð betri mynd en The Hunted.

Lilya 4-Ever

Úff!
Sá loksins hina marg, margumtöluðu Lilya 4-Ever og held bara að það hafi ekki verið grátið jafn mikið í bíó síðan ég sá Titanic. Þetta er áhrifarík mynd um vonleysi stúlku frá fyrrum Sovét sem er véluð í vændi í Svíþjóð. (Þetta vita auðvitað allir núna enda þessi umfjöllun fáránlega seint á ferðinni). Aumingja Lilya á aldrei séns og það þarf enginn að efast um það að raunveruleiki fjölda stúlkna er í raun miklu harkalegri en sá sem Moodyson bregður upp í hér.
Tvær síðustu myndir Svíans, Fucking Amal og Tilsammans, voru hreint út sagt frábærar bíómyndir og með fullri virðingu fyrir alvarlegu innihaldi þessarar þá stendur Lilya 4-Ever þeim nokkuð að baki. Sem bíó, sjáiði til.

Myndin mun án efa vekja allt sómakært fólk til umhugsunar og hún ristir djúpt en það er fyrst og fremst þrusugóðum leik Oksana Akinshina í hlutverki Lilyu að þakka. Þessi sakleysislega og glaðlega stúlka heillar frá upphafi og það er átakanlegt að fylgjast með öllum draumum hennar hrynja. Það er hins vegar skautað full hratt yfir sögu þegar hún er kominn í klærnar á mansalsskepnunum í Svíaríki. Þá er það viss huggun að hún skuli fá vængi og geta spilað körfubolta á himnum en áhorfendur eiga ekki að fá neina huggun og það hefði verið sterkara að skilja við hana í blóði sínu á malbikinu.
Heimurinn sem myndin lýsir er viðbjóðslegur og er borinn uppi af samviskulausum illmennum og þó myndin sé góðra gjalda verð þá gerir hún engin kraftaverk og ég leyfi mér að efast um að það hefði nokkuð að segja hérlendis þó þingheimur allur myndi horfa á hana. Sorrý. Og þeir sem á annað borð kaupa sér kynlíf og selja það myndu sjálfsagt ekki einu sinni fá móral ef þeir slysuðust til að fylgjast með stuttri og ömurlegri helför Lilyu sem deyr nafnlaus í framandi landi og skilur ekkert eftir sig nema áletrun á garðbekk í fyrrum Sovét.

Maid in Manhattan

Ævintýrið um Öskubusku er sígilt enda er sagan um góðu stúlkuna sem á athvarf í öskustó tilverunnar en kemst í álnir eftir að hún heillar prinsinn með hjartagæsku sinni og geislandi útliti alltaf jafn sæt. Við höfum alltaf þurft á svona draumórum að halda og vonin um að óskir geti ræst er ómissandi. Ekki síst á kosninga- og stríðsári.
Það er því engin sérstök ástæða til þess að amast við því að Hollywood taki söguna upp á sína arma og matreiði hana ofan í okkur með vænni slettu af bleiku glassúri. Maid in Manhattan er vitaskuld gersneydd öllum frumleika og kemur aldrei á óvart. Það breytir þó engu þar sem maður þyrfti að vera klepptækur ef maður gerði slíkar kröfur til rómantískrar gamanmyndar með Jennifer Lopez í aðalhlutverki. Það er eiginlega synd að hún skuli ekki sýna meiri metnað í hlutverkavali. Hún var algjört dúndur í U-Turn og þokkaleg í Out of Sight en síðast hún gerðist poppstjarna hefur þetta allt verið á niðurleið.

Myndin verður samt aldrei leiðinleg sem er stór framför frá síðustu tveimur myndum latíngellunnar, The Wedding Planner og Angel Eyes. Þannig er til dæmis unnið skemmtilega með góðu álfkonuna, saumaglöðu mýsnar og taugaveiklaðan ráðgjafa konungsins sem Disneybörn á öllum aldri þekkja og elska. Handritshöfundarnir og leikstjórinn missa þó alveg tökin á froðunni í lokin og hún flæðir hressilega yfir bakka sína. Annars má vel una við þessa mynd.
Lopez er gullfalleg, eins og venjulega, Ralph Fiennes er mikið sjarmatröll og þeir Bob Hoskins og Stanley Tucci klikka ekki í skemmtilegum aukahlutverkum. Þá stelur Natasha Richardson ófáum senum í dásamlega ýktri útgáfu af vondri stjúpsystur. Voða sætt allt saman og enginn deyr úr leiðindum.

Adaptation.

(Ég þoli nú ekki þetta hálfra stjörnu kjaftæði en þar sem ég er ekki búinn að taka upp 5 stjörnu kerfi eins og lærifeður mínir á Empire verður þetta að vera svona í bili. Sem sagt næstum fullt hús).

Það er offramboð á góðum myndum í bíó þessa dagana og hætt við að fólk sjái ekki skóginn fyrir trjánum, en Adaptation. er án efa einn áhugaverðasti sprotinn í flórunni, mynd sem allir sem á annað borð kunna að meta gott bíó ætti ekki að láta fram hjá sér fara.
Adaptation. er, eins og við var að búast, afskaplega óvenjuleg enda gerð af sömu mönnum og færðu okkur snilldina Being John Malcovich og nokkur atriði í henni. eiga sér meira að segja stað á tökustað þeirrar síðarnefndu. Rauveruleika og skáldskap er þannig tvinnað skemmtilega saman í eina allsherjar blekkingu sem áhorfandinn kokgleypir áreynslulaust og langar í meira.

Hér segir frá taugaveiklaða handritshöfundinum Charlie Kaufman sem Nicholas Cage leikur (Donald bróðir hans kemur einnig mikið við sögu, líka leikinn af Cage, og þeir eru báðir skrifaðir fyrir handriti Adaptation. og eru þar af leiðandi báðir tilnefndir til Óskarsverðlauna fyrir vikið þó Donald sé einungis persóna í Adaptation. og ekki til í alvörunni. Var einhver að tala um blekkingu?).
Charlie fær það vandasama verkefni að laga bók um brönugras að hvíta tjaldinu. Það er þó hægara sagt en gert að skrifa bíómynd þar sem ekket markvert gerist, engir glæpir eru framdir og aðalpersónan dregur engan lærdóm af atburðarásinni og stendur óbreytt eftir í lokin. Sagan af þessum hremmingum handritshöfundarins verður samt sem áður á einhvern magnaðan hátt að einni skemmtilegustu bíómynd sem maður hefur séð í lengi enda gerist allt þetta sem á ekki að gerast í handritinu í sjálfri myndinni.
Það er skemmst frá því að segja að í Adaptation. gengur listræna blekkingin um raunveruleikatengingu hennar fullkomlega upp (spyrjiði bara Akademíuna) enda fer hér saman frábært handrit, styrk og frumleg leikstjórn og síðast en ekki síst fara leikararnir á kostum. Cage hefur ekki verið betri í áraraðir og leikur
skemmtilega á móti sjálfum sér, Meryl Streep er traust að vanda og Chris Cooper er allatf rós í hnappagat þeirra mydna sem hann kemur nálægt. Það er voðalega einfalt. Þá kemst ég ekki hjá því að nefna hinn frábæra Brian Cox sem lætur heldur betur að sér kveða í litlu hlutverki. Hann gerir slíkt hið sama í The Ring og er hreinlega að verða aukaleikari númer eitt.

Daredevil

Ætlunin var að birta voðalega ígrundaðan dóm um Daredevil hérna á BadaBing!, slá um sig með yfirgripsmikilli þekkingu á hinum frábæru teiknimyndasögum sem myndin byggir á og allt það. Nenni því ekki og birti bara Fréttablaðsumsögnina lítið breytta. Ef þið þekkið ekki Daredevil og fynnst myndin glötuð er ykkur eindregið ráðlagt að kíkja í Nexus og kynna ykkur frumtextann. Daredevil er nefnilega langflottatsur.

Hinn blindi og rauðklæddi Daredevil er ein allra flottasta hetja myndasögubókmenntanna þannig að eftirvæntingin eftir frumraun hans á hvíta tjaldinu hefur verið umtalsverð ekki síst hjá dyggum aðdáendum og að sama skapi er hætt við að vonbrigði þeirra verði nokkur. Það er auðvitað með ólíkindum að það sé hægt að gera jafn lélegt og morkið handrit úr jafn frábærum efnivið og myndasögur Franks Miller um DD eru. Myndin heldur þó sem betur fer drungalegu andrúmslofti sagnanna og er fyrir vikið miklu skuggalegri en gengur og gerist um ofurhetjumyndir. Hér glittir hvergi í léttleikann sem umlykur Superman og Spiderman, enda á Daredevil miklu meira sameiginlegt með Batman.

Það ríkir jafnan geggjuð film noir stemning hjá Miller og hún er sem betur fer til staðar hér. Þá eru bardagaatriðin mörg hver helvíti töff en myndin nær þrátt fyrir það aldrei dampi og dettur alveg niður inn á milli og það sem er svo allra verst er að handritið er svo grunnt og lélegt að manni er eiginlega alveg sama um örlög persónanna. Það er með ólíkindum, sérstaklega þegar haft er í huga að maður hefur dýrkað Elektru frá því maður var 13 ára.

Fyrirfram óttaðist ég að Ben Affleck yrði helsti veikleiki myndarinnar
en brotalamirnar í handritinu gera það af verkum að honum er að mestu fyrirgefið. Hann er þó engan veginn að virka og hefur eiginlega ekkert til að bera sem þarf til að gera persónu Matts Murdock/Daredevils þolanleg skil. Þá verður það bara að segjast eins og er að þó DD sé flottur á pappírnum þá er rauði gallinn bara ekki að virka. Það er búið að poppa Batman og Spiderman upp en DD minnir eiginlega á Superman frá því í den eða hreinlega Batman í gömlu sjónvarpsþáttunum. Það er eitthvað home made við þetta.

Morðinginn Bullseye er öllu heppnari. Hann fær allar bestu línurnar, betri leikara, Colin Farell ofleikur þetta skemmtilega, og hann er ekki hafður í bláa gallanum sínum sem hefði verið hrein hörmung á tjaldinu. Hann fær svo meira að segja að gera grín að þessu með því að heimta sinn eigin búning.

Joe Pantoliano er alltaf skemmtilegur og því er varla við hæfi að kvarta yfir honum í hlutverki blaðamannsins Bens Urich en týpan er sjúskaðari og flottari í comixinu. Michael Clarke Duncan er svo sem nógu stór og flottur en hann er frekar ósannfærandi Kingpin. Honum virðist finnast þetta allt svo fyndið að hann getur ekki verið scarý. Hann hefur líka greint frá því að hann hafi sprungið úr hlátri í hvert skipti sem hann mætti Affleck með litlu hornin sín í senu.

Jon Favreau er ásættanlegur í hlutverki Foggy Nelsons, félaga Murdocks í lögfræðibransanum og það sem skiptir svo öllu máli er að Jennifer Garner klúðrar Elektru ekki. Það verður sjálfsagt aldrei nein nógu góð til að leika hana, þannig að Garner er alls ekkert galin kostur (Angelina Jolie getur auðvitað ekki leikið allar drottningar blautra drauma nördanna). Samband Elektru og DD er hálf lamað og þær heitu tilfinningar og miklu átök sem geysa milli þeirra í sögunni verða hér að hraðsoðnu klisjuhnoði sem dregur mikinn kraft úr myndinni.

Flottar senur, drungaleg stemningin og kúl Elektra er bara ekki nóg til að koma í veg fyrir að Daredevil myndin er meiriháttar bömmer. Daraedevil myndi líka aldrei drepa nokkurn mann. Það er auðvitað voða töff en hentar Batman betur. Þá er ekki nokkur leið að skilja þetta bull um að DD sjái í rigningu. Afhevrju flytur hann þá bara ekki til Seattle, eins og einhver naskur erlendur rýnir stakk upp á. Og hvað er málið með öll þessi ömurlegu lög? Algört stílbrot að blasta poppi og amerísku iðnaðarrokki yfir hverja einustu senu.

Úff. Það teygðist eitthvað á þessu og því skal pointið áréttað: Daredevil er alveg að klikka en samt er líklega best fyrir fólk að sjá hana. Framhöld eru áhjákvæmileg og lengi má böl bæta.