Myndin mun án efa vekja allt sómakært fólk til umhugsunar og hún ristir djúpt en það er fyrst og fremst þrusugóðum leik Oksana Akinshina í hlutverki Lilyu að þakka. Þessi sakleysislega og glaðlega stúlka heillar frá upphafi og það er átakanlegt að fylgjast með öllum draumum hennar hrynja. Það er hins vegar skautað full hratt yfir sögu þegar hún er kominn í klærnar á mansalsskepnunum í Svíaríki. Þá er það viss huggun að hún skuli fá vængi og geta spilað körfubolta á himnum en áhorfendur eiga ekki að fá neina huggun og það hefði verið sterkara að skilja við hana í blóði sínu á malbikinu.
Heimurinn sem myndin lýsir er viðbjóðslegur og er borinn uppi af samviskulausum illmennum og þó myndin sé góðra gjalda verð þá gerir hún engin kraftaverk og ég leyfi mér að efast um að það hefði nokkuð að segja hérlendis þó þingheimur allur myndi horfa á hana. Sorrý. Og þeir sem á annað borð kaupa sér kynlíf og selja það myndu sjálfsagt ekki einu sinni fá móral ef þeir slysuðust til að fylgjast með stuttri og ömurlegri helför Lilyu sem deyr nafnlaus í framandi landi og skilur ekkert eftir sig nema áletrun á garðbekk í fyrrum Sovét.