Miðvikudagur, 19. mars 2003
Maid in Manhattan
Ævintýrið um Öskubusku er sígilt enda er sagan um góðu stúlkuna sem á athvarf í öskustó tilverunnar en kemst í álnir eftir að hún heillar prinsinn með hjartagæsku sinni og geislandi útliti alltaf jafn sæt. Við höfum alltaf þurft á svona draumórum að halda og vonin um að óskir geti ræst er ómissandi. Ekki síst á kosninga- og stríðsári.
Það er því engin sérstök ástæða til þess að amast við því að Hollywood taki söguna upp á sína arma og matreiði hana ofan í okkur með vænni slettu af bleiku glassúri. Maid in Manhattan er vitaskuld gersneydd öllum frumleika og kemur aldrei á óvart. Það breytir þó engu þar sem maður þyrfti að vera klepptækur ef maður gerði slíkar kröfur til rómantískrar gamanmyndar með Jennifer Lopez í aðalhlutverki. Það er eiginlega synd að hún skuli ekki sýna meiri metnað í hlutverkavali. Hún var algjört dúndur í U-Turn og þokkaleg í Out of Sight en síðast hún gerðist poppstjarna hefur þetta allt verið á niðurleið.
Myndin verður samt aldrei leiðinleg sem er stór framför frá síðustu tveimur myndum latíngellunnar, The Wedding Planner og Angel Eyes. Þannig er til dæmis unnið skemmtilega með góðu álfkonuna, saumaglöðu mýsnar og taugaveiklaðan ráðgjafa konungsins sem Disneybörn á öllum aldri þekkja og elska. Handritshöfundarnir og leikstjórinn missa þó alveg tökin á froðunni í lokin og hún flæðir hressilega yfir bakka sína. Annars má vel una við þessa mynd.
Lopez er gullfalleg, eins og venjulega, Ralph Fiennes er mikið sjarmatröll og þeir Bob Hoskins og Stanley Tucci klikka ekki í skemmtilegum aukahlutverkum. Þá stelur Natasha Richardson ófáum senum í dásamlega ýktri útgáfu af vondri stjúpsystur. Voða sætt allt saman og enginn deyr úr leiðindum.
| 22:32 |
