Bulletproof Monk

Það hvarflar nú varla að manni að mynd sem ber titilinn Skotheldur munkur geti verið góð. Það er eitthvað svo yfirmáta hallærislegt við þessa yfirskirft að innihaldið getur ekki verið upp á marga fiska. Það er því ekki hægt að skammast yfir því að Bulletproof Monk sigli undir fölsku flaggi. Nafn myndarinnar er asnalegt og að er myndin líka.
Hinn annars ágæti leikari Chow Yun Fat leikur hér Tíbetmunk sem kann að slást eins og hetjurnar í Chrouching Tiger, Hidden Dragon og Matrix, þannig að við fáum nóg af karate sem er óháð þyngdarlögmálinu. Hann er verndari gamallar bókrullu sem er þeim göldrum gædd að sá sem les hana verður almáttugur. Gamall nasisti vill öðlast þetta vald og nota það í þjóðernishreinsunum og þess vegna fáum við að fylgjast með eltingarleik munks og nasista í San Fransisco nútímans. Far out.

Þetta er auðvitað galið, eins ogmyndin öll, en kemur ekkert að sök þar sem slagsmálin og hasarinn ásamt niðursuðudósaheimspeki munksins og amerísks félaga hans er það sem allt snýst um. Það verður samt bara að segjast eins og er að þeir þættir eru ekki nógu vel útfærðir og skemmtilegir til þess að maður geti notið herlegheitanna. Hér er hverri hasamyndaklisjunni smurt ofan á aðra og þegar maður er búinn að sjá fyrstu 10 mínúturnar er maður eiginlega búinn að sjá myndina alla.
Yun Fat og Seann William Scott eru skemmtilegir leikarar og það drepur mann ekkert að fylgjast með samspili þeirra. Það fer auðvitað Fat betur að bregða brandi, eins og hann gerði iðulega undir stjórn Johns Woo, en slást og þessi mynd er fyrir vikið sú alversta sem hann hefur komið nálægt frá því hann kom funheitur frá Hong Kong. Scott hefur leikið lúða á færibandi í unglingamyndum en tekst hér ágætlega upp í hasarnum. Skemmtilegur náungi.

The Core

Það er auðvitað út í hött að vera með einhverjar raunveruleikakröfur þegar maður fer á fokdýrar stórslysamyndir frá Hollywood enda er þeim bara ætlað að vera tveggja stunda gaman sem er keyrt áfram af spennu og mögnuðum tæknibrellum.
Hollywood hefur á síðustu árum sent hugrakka Bandaríkjamenn út í geim til að sprengja smástirni sem stefndi á Jörðina og smita tölvukerfi innrásarhers utan úr geimnum með tölvuveiru. Þetta voru auðvitað ekki merkilegar myndir í sjálfu sér en stóðu þokkalega undir væntingum áhorfenda. Það hlaut þó að koma að því að skorturinn á nýjum ógnum yrði til þess að dellan yrði yfirgengileg.
The Core markar þessi tímamót.

Jarðskjálftahernaðarbrölt Bandaríkjamanna hefur þær afleiðingar að kjarni Jarðarinnar hættir að snúast og allt stefnir í að brenglað rafsegulsvið valdi heimsendi á einu ári. Það er þó ekki öll nótt úti þar sem Kanarnir luma á alls konar tækni og gáfuðu fólki sem ákveður að bora sig ofan í Jörðina að kjarnanum og gefa honum start með 200 megatonna kjarnorkusprenginu.
Við fáum að fylgjast með langdreginni geimferð ofan í iður Jarðar en myndin nær aldrei upp nógu mikilli spennu til þess að maður gleymi fáránleika sögunnar og fullkomnar tæknibrellurnar eru svo flottar að þær verða fáránlegar.
Skemmtilegir leikarar geta lítið gert fyrir myndina og maður dettur allt of oft að inn í myrkan raunveruleika kvikmyndasalarins og veltir því fyrir sér hvort Jules Verne hefði ekki gert þetta miklu betur.

Shanghai Knights

Það verður ekki af þeim félögum Jackie Chan og Owen Wilson tekið að þeir eru skemmtilegir þannig að það er eiginlega ekki hægt að láta sér leiðast yfir Shanghai Knights. Chan er hér á kunnuglegum slóðum og söguþráðurinn er hálfgert ljósrit af öðrum myndum hans og skyldleikinn við aðra vinsæla framhaldsmyndaseríu hans kennda við Rush Hour er tildæmis augljós.
Eini munurinn er sá að Rush Hour myndirnar gerast í samtímanum og þar sér svarti spaugarinn Chris Tucker um að halda uppi stuðinu með honum. Wilson er svo aftur bæði skemmtilegri og meira sjarmerandi en Tucker þannig að þó maður sé löngu búinn að fá sig fullsaddan af Chan að slást með stigum, regnhlífum og öðrum búsáhöldum þá leiðist manni aldrei á meðan hinn margnefbrotni Wilson kemur með heilbrigt mótvægi og mátulegan fíflagang.

Sagan er ekki upp á marga fiska, enda aukaatriði í myndum á borð við þessa. Slagsmálin og grínið eru aðalmálið og þar gengur allt upp. Þeir félagar þurfa að koma í veg fyrir heilmikið samsæri í London á tímum Viktoríu drottningar og ýmsar þekktar persónur skjóta upp kollinum, m.a. Jack the Ripper, Arthur Conan Doyle og sjálfur Charlie Chaplin. Þáttur þessara ágætu manna þolir vitaskuld enga söguskoðun en býður upp á ágætis brandara auk þess sem það er eitthvað póstmódern við þetta þar sem Jackie Chan hefur verið eyrnamerkur Chaplin nýrra tíma.

Hrein og bein
Framleiðandi: Krummafilms

Heimildarmyndin Hrein og bein er afskaplega krúttleg og sæt mynd sem öllum ætti að vera hollt og gott að horfa á. Hér koma níu ungmenni fram og segja frá því hvernig það var að koma út úr skápnum og segja fjölskyldu og vinum frá því að þau væru samkynhneigð. Þau eru hvert öðru skemmtilegra og það er ekki annað hægt en að hrífast með þeim og dást að hugrekki þeirra og hreinskilni.
Þau lýsa sálarangistinni sem fylgir því að upplifa sig öðruvísi og verða hornreka vegna kynhneigðar sinnar en eins og eitt þeirra bendir á þá eru auðvitað allir gagnkynhneigðir þangað til annað kemur í ljós. Það skiptast á skin og skúrir í myndinni en björtu hliðarnar eru fleiri enda er léttirinn sem fylgir því að koma út úr skápnum svo mikill að hann verður áþreifanlegur á tjaldinu.

Myndinni er ekki síst ætlað að hjálpa þeim sem velkjast um í vafa og vita ekki í hvorn fótinn þeir eiga að stíga og ég get ekki ímyndað mér annað en hún muni því verða mörgum kærkominn. Þá ætti hún að slá hressilega á fordóma enda eru krakkarnir ekkert öðruvísi en fólk er flest og væntingar þeirra og drauma kannast allir við hjá sjálfum sér; að njóta lífsins, elska, vera elskuð og finna réttan lífsförunaut. Það er ekkert flóknara en það.
Áhrifarík og góð mynd.

Crush

Þrjár vinkonur, skólastjóri, læknir og lögregluforingi, sem eru rétt rúmlega fertugar hittast reglulega og bera saman sorgarsögur sínar af kjötmarkaðnum. Allar eru þær einhleypar og gengur ekkert að krækja sér í nothæfa karla. Skólastjórinn syngur í kirkjukór og kynnist þar 25 ára gömlum orgelleikara sem hún hafði kennt í barnaskóla 10 árum áður. Þau byrja að sofa saman og skólastýran dapurlega tekur hnútinn úr hárinu og fer að geisla af gleði og fullnægju.
Líkamlegt samband þeirra verður fljótt ansi tilfinningaþrungið og þau ákveða að gifta sig. Vinkonunum finnst þetta alveg galið og reyna allt sem þær geta til þess að koma vitinu fyrir vinkonuna enda eru þær harðákveðnar í því að hún sé að gera stór mistök með því að falla fyrir unglingi.
Afskiptasemi þeirra á eftir að hafa skelfilegar afleiðingar og tilfinningaríkir áhorfendur komast varla hjá því að finna til með persónunum og fella nokkur tár.

Þessi mynd á það sameiginlegt með Four Weddings and a Funeral , og er því óhjákvæmilega borin saman við hana, að í henni er boðið upp á brúðkaup, jarðarfarir og Andie McDowell. Að öðru leyti eiga þær fátt sameiginlegt og hér eru undirtónarnir miklu alvarlegri.
Það er bæði hlegið og grátið og ef flækjan væri ekki leyst á full einfaldan og krúttlegan hátt (klíp hálfa stjörnu af henni fyrir þetta en annars er þetta þriggja stjörnu mynd)hefði myndin verið miklum mun mannlegri og sterkari. Það breytir því þó ekki að hér er á ferðinni fyrirtaks fertugskrísumynd sem flestur ættu að hafa gagn og gaman af þó hún sé vitaskuld þvottekta konumynd.