Já það er ekki hresst að sjá trailer fyrir nýjann blokkböster og finnast þetta vera eins og grínskets úr lélegri gamanmynd. Verra er að sjá alla fínu leikarana gera sig að fífli með því að leika í þessu rusli.

Við skildum við hetjurnar okkar þar sem þeir voru á leið í Kerlingarfjöll. Kjartan sat við stýrið og söng hástöfum.

- "Geturðu ekki sungið lægra", kallaði Birgir. "Þessir þýsku fótgönguliðamarsar eru ekki skemmtilegir þegar söngvarinn kann ekki einusinni þýsku almennilega. Tvöfalt s á að vera raddað!"
- "Mér finnst þetta bara flott hjá honum", sagði Siggi Kári. "Þetta er alla vega betra en þegar hann söng sænsku slagarana áðan."
- "Mér finnst þetta allt rosa flott sem hann syngur", greip Guðlaugur frammí. "Það skiptir ekki máli hvernig hann syngur eða hvað hann syngur. Aðalatriðið er að hann syngi einum rómi og að þetta hljómi eins og eitthvað lag. Þannig verður maður vinsæll."
Guðlaugur leit drjúgur í kringum sig. Þeir sem yngir voru og óreyndari kinkuðu kolli til samþykkis. Það hlaut að vera eitthvað að marka þetta sem hann sagði. Sennilega myndi borga sig að nótera þetta niður við tækifæri. Birgir var samt greinilega ekki sannfærður. Hann horfði út um gluggann djúpt hugsi og togaði í slaufuna sína. Þegar hann togaði í slaufuna sína, þá þýddi það bara eitt, að hann væri djúpt hugsi.
- "Eruði eitthvað að tala þarna afturí", kallaði Kjartan til að yfirgnæfa vélargnýinn.
- "Nei nei", kallaði Siggi Kári á móti.
- "Gott", svaraði Kjartan. "Þið vitið að þig eigið ekki að tala þegar enginn heyrir til. Ég verð að vita hvað þið eruð að segja. Það er lykillinn að velgengni ykkar innan flokksins. Þið megið ekki segja hvað sem er. Sumt af því gæti verið vitlaust. Eða jafnvel rétt, sem er alvarlegra."
- "Já, ég veit", sagði Ingvi Hrafn spenntur. "Þeir töluðu um þetta í stjórnmálaskólanum. Ég passa mig alltaf á þessu Kjartan!"
Kjartan brosti lítillega út í annað. Þetta var allt á réttri leið. Þeir yrðu í Kerlingafjöllum innan stundar. Hann ætlaði að sofa í nýpunni næst skálanum eins og hann hafði gert þegar hann kom þangað fyrst. Strákarnir gætu komið sér fyrir einhversstaðar annars staðar. Hann ætlaði svo að leggjast í drykkju. Loksins. Hann hafði ekki haft tækifæri til að detta almennilega í það árum saman. Eiginlega ekki síðan hann dimmiteraði. Framinn innan flokksins hafði líka krafist þess að hann héldi sig á mottunni. Nóg fyllerí var víst þar samt. Kjartan hafði því ákveðið að reyna að halda sér þurrum. Einhver þurfti að hugsa upp reddingarnar þegar einhver fór yfir strikið. Hann hló með sjálfum sér þegar hann rifjaði upp hvernig þeir björguðu sér um árið þegar Bermúdaskálin var drukkin um of. "Flensa og fúkkalyf", muldraði hann, "að fólk skuli fást til að trúa svona yfirklóri." Það var rétt sem sagt var, fólk er fífl. Eða öll flensutilvikin þegar ekki var hægt að ná í forsvarsmenn flokksins, eða Londonskreppirnir allir saman. Skrýtið annars að enginn skyldi hafa hugsað út í hvað valdamenn Sjálfstæðisflokksins eru eitthvað heilsuveilir, hugsaði hann. Annars staðar hefðu slíkir krónískir sjúlingar ekki fengið mikinn frið frá fjölmiðlunum. Nema hérna, við eigum víst alla fjölmiðlana. Það fór um hann sæluhrollur við tilhugsunina um hversu vel flokkurinn hafði komið sér fyrir. Hann breyttist þó skyndilega í gæsahúð þegar hann mundi eftir Fréttablaðinu.
- "Bölvað Fréttablaðið", sagði hann á milli samanbitinna tannana.
- "Ha? kallaði Siggi Kári
- "Ekkert", svaraði Kjartan. "Ég var bara að rifja upp tóntegundina sem prússneski herinn söng alltaf í."
- "Vá, kanntu prússneska söngva líka?" sagði Siggi Kári fullur aðdáunar og ók sér spenntur í sætinu.
- "Já, en við syngjum þá aldrei nema að afloknum landsfundi þegar við komum saman heima hjá Þorvaldi Garðari og dreypum á forsetabúsinu hans sem hann geymir ennþá. Svo göngum við þaðan í fylkingu í Fáfnisnesið og hyllum Davíð."
- "Vá" sagði Siggi Kári aftur. Það var glampi í augunum á honum.

Birgir leit skyndilega upp.
- "Hvað er langt til Akureyrar?" spurði hann.
- "Ekki mjög langt svaraði Kjartan. Við eigum eftir að aka Öxnadalsheiðina og svo er þetta eiginlega komið." Bölvaðar spurningar voru þetta alltaf í stráknum. Af hverju gat hann ekki trúað því sem honum var sagt? Kjartan leit í baksýnisspegilinn. Guðlaugur var að setja kvöldskammtinn af hárstífelsi í lokkana. Siggi litli virtist hafa dottað, ein Birgir sat og horfði út í myrkrið fyrir utan. Allir hinir voru sofandi.

- "Er þetta ekki allt í byggð hérna", spurði Birgir.
- "Ha, jú", svaraði Kjartan.
- "Það eru engin ljós hérna í Skagafirðinum", sagði Birgir
- "Nei, það er, sko, skal ég segja þér, það er vegna loftárásanna."
- "Hvaða loftárása?"
- "Fylgistu ekki með fréttum drengur", sagði Kjartan. "Það ríkir frelsisstríð í Írak, og við erum í þeirri herför. Það býður ýmsum hættum heim og við verðum að vera við öllu búnir. Þess vegna ákvað ríkisstjórnin að fyrirskipa myrkvun núna rétt eftir að við fórum úr bænum."
- "Hverjir ætla að gera loftárásir hérna", spurði Birgir, og var nú ekki laust við að áhyggjuhreimur væri í röddinni.
- "Ha, hverjir? Eiginlega engir, en það er hætta á að sumar bráðgáfuðu sprengjurnar villist af leið. Það vantar víst eitthvað upp á gáfnafarið hjá þeim sumum. En ég hef heyrt að þær hafi allar verið smíðaðar af útlendingum." Birgi var greinileg rórra.
- "Þetta var snjallt hjá ríkisstjórninni. Við verðum að sýna ábyrgð á þessum válegum tímum", sagði hann.

Kjartan glotti. Hvílíkt dæmi um heilaþvott. Það var greinilega ekki nein hætta þó Birgir virtist hugsa aðeins af og til. Hann var ekki að hugsa um neitt hvort sem var. Hver reiknar líka með að maður sem notar slaufu geti hugsað? Svona instant slaufu, leiðrétti hann sig í huganum. Þetta gilti auðvitað ekki um menn sem hnýttu sýnar slaufur sjálfir eins og hann gerði. Það skal sko enginn hnýta mínar slaufur! Kjartan varð undrandi yfir ákafanum í sjálfum sér. Jæja, þeir voru nærri komnir að Kerlingafjallakvíslinni. Þetta fór að styttast. Mikið rétt, þarna birtist slakkinn niður að ánni. Hann skipti niður og leit yfir ána þar sem glampaði á hana í skini framljósanna. Þetta var ekki mikið vatn. Samt var trúlega vissara að setja í framdrifið. Kjartan tvíkúplaði, skellti í drifið og smellti driflokunum á með loftdælunni. Guðmundur Jónasson rak engar Ikarus druslur. Það mátti hann eiga. Þetta var alvöru Bens. Íslensksmíðuð yfirbygging á 1080 grind. Mixuð forþjappa og lækkað drifhlutfall. Enginn skrjóður þar.
Það hvein í millikassanum þegar Kjartan sleppti kúplingunni. Bifreiðin snarhægði á sér og tók svo að mjakast hægt og rólega yfir. Árfarvegurinn var grýttur og rútan kastaðist til og frá. Kjartan sá að Guðlaugur átti í mesta basli með að hemja greiðuna. Fína lagningin sem fór svo í taugarnar á Eiríki fréttamanni var öll úr lagi gengin. Birgir hafði staðið upp og var greinilega forviða á ástandi hringvegarins í Skagafirði. Ef hann bara vissi. "Bara að hann yrði nú ekki á móti Siglufjarðargöngunum út af þessu", tuldraði Kjartan. Loks birtist bakkinn hinumegin. Kjartan steig á díselinn og beygði inn á slóðann þar sem hann lá upp bakkann. Það hvað við hár brestur og málmsarg. Vélin fór á háan snúning. Kjartan drap á vélinni og leit afturfyrir sig í augu farþeganna. Það brá fyrir ótta og spurn meðal nývaknaðra ungliðanna.
- "Hvað gerðist?" spurði Guðlaugur.
- "Framdrifið brotnaði" sagði Kjartan.
- "Þetta er allt í lagi" kallaði Birgir. "Við bíðum bara eftir því að næsti bíll komi og biðjum þá um að hjálpa okkur."
- "Það er ekki hægt", sagði Kjartan. Ríkisstjórnin hefur bannað alla umferð almennings. Við verðum að bjarga okkur sjálfir.
- "Ég skal hringja í Ágústu", sagði Guðlaugur.
- "Það er ekki hægt heldur", sagði Kjartan. "Ríkisstjórnin hefur látið loka símakerfinu í öryggisskyni. Hún er líka upptekin við að taka til kaffið fyrir pókerkvöldið í Valhöll."
- "Ég get ekki sent SMS" kallaði einhver. Kjartan leit þreytulegur í átt til þess sem hafði talað.
- "Þið verðið að ýta", sagði Kjartan ákveðinn.
- "Ýta?" sagði Siggi Kári. Það ýtir enginn Bens. Bens er ekki ýtt.
- "Þið verðið að ýta", endurtók Kjartan. "Við verðum að komast norður. Framtíð framboðsins fyrir norðan veltur á því að þið ýtið. Þið verðið!"

Á meðan þessu vatt fram, þá sátu þeir Blöndal og Pétursson á barmi Blöndugljúfurs, sveifluðu fótunum og köstuðu smásteinum niður.
- "Það var víst bara sjeniver eftir" sagði Blöndal með brostinni röddu.
- "Helvítin" sagði Páll. "Helvítin! Engin virðing fyrir eignarétti annarra."
- "Já, helvítin", endurtók Blöndal. "Hvernig á maður að komast í gegnum þetta? Strákurinn sagðist hafa fylgst með kosningum hérna lengi og vita hvernig landið lægi. Það þyrfti ekki mikið að gera, það væri best að vinna þetta bara í gegnum tölvuna. Svo sat píslin og bloggaði daginn út og inn. Þetta gat ekki farið vel." Hann gleymdi að bændur eiga ekki tölvur!
- "Ég veit", sagði Páll skilningsríkur. "En ég þarf ekki að hafa áhyggjur af því, ég verð ekki í næstu ríkisstjórn. Ég ætla að gerast húskarl á Löngumýri! Það er samt glóra þarna. Ég vildi að pilturinn væri í Framsókn. Það þýddi alla vega 10%."

Framhald.

Feminskvisa biðst innilega afsökunar á því sem gerðist þegar Jóhönnu var rænt. Skvisan var drukkin.
En kæri Tóti. Geturðu séð aumur á vesælli skvisu sem allir hata og á hvergi höfði að halla? Því þá loks feminskvisa skrifar eitthvað frá hjartanu, þá bregður fyrir blárri hendi og sjá: Ekkert. Allt horfið. Hafi perlum verið kastað fyrir svín, þá gerðist það í dag.

Við lifum ekki í frjálsu þjóðfélagi.