City by the Sea

Það hefur háð Robert De Niro nokkuð síðustu árin að hann hefur getað leikið lítið annað en Robert De Niro með tilheyrandi grettum og augngotum. Hann er þó að standa sig ágætlega í City by the Sea í hlutverki fyrirmyndarlöggunnar Vincent LaMarca og getur meira að segja stundum fengið mann til að gleyma því að hann sé fyrst og fremst Robert De Niro.
Þetta einfalda hlutverk virðist þó vefjast fyrir þessum stórleikara á köflum, ekki síst þegar mannlega dramað nær hámarki.
Myndin er frekar mannlegur harmleikur en spennumynd og virkar ágætlega sem slík. LaMarca er ofsóttur af skuggum fortíðar sem hellast yfir hann þegar sonur hans, sem hann yfirgaf mörgum árum áður, fremur morð í eiturlyfjavímu. Heiðarlega löggan lendir í kjölfarið í meiriháttar tilvistarkreppu og einfaldur heimur hennar hrynur til grunna.

City by the Sea er því vitaskuld ansi drungaleg og niðurdrepandi á köflum en verður aldrei leiðinleg enda tekst einhvern veginn að vekja samúð áhorfandans með vonlausum persónunum og það er alltaf huggun harmi gegn að þegar botninum er náð liggur leiðin upp á við.
Leikararnir standa sig almennt með prýði. Frances Mc Dormand er alltaf heillandi og kann þetta allt og Eliza Dushku (Faith úr Buffy þáttunum) er flott stelpa. Senuþjófur myndarinnar er hins vegar hinn ágæti skúrkaleikari William Forsythe sem bætir einu fyrirmyndarskítseiðinu í hnappagatið.

The Matrix Reloaded

The Matrix Reloaded er, eins og við var að búast, heilmikil veisla fyrir augað og þeir sem heilluðust af stílfærðum og frumlegum bardögum fyrstu myndarinnar fá heimikið fyrir sinn snúð og nokkur atriðin eru hrein unun að horfa á. Það þarf auðvitað ekki að taka það fram að útlitið er óaðfinnalegt og búningar og allt þess háttar er í toppklassa.
Þá standa flestir leikararnir sig með prýði; Carrie-Anne Moss er ferlega flott, Jada Pinkett er svöl, Monica Bellucci er æði, Fishburne er mesti töffarinn og Hugo Weaving rúlar í hlutverki Agent Smith. Keanu Reeves er slappur utan Matrixins en þrælvirkar í sýndarveruleikanum.

Það sem háir þessari miðjumynd er hins vegar það að það er voðalega lítið nýtt að gerast. Þetta eru meira og minna sömu Matrix taktarnir, bara í stærri og meiri skömmtum sem er svo sem allt í lagi enda væri það líklega frekja að ætlast til þess að Wachowski bræður toppuðu sig í framhaldsmyndinni. Það er öllu verra að keyrslan hér er ekki nærri því jafn þétt og í fyrstu myndinni, aðallega þar sem þeir bræður falla í sömu gryfju og George Lucas í seinni Star Wars bálkinum og myndast við að troða pólitík, þingfundum og öðru þess háttar inn í atburðarásina. Þetta hægir verulega á myndinni og gerir það óhjákvæmilega af verkum að hún virkar á köflum langdregin, sem er ekki gott þegar verið er að fylgja snilldarstyki á borð við The Matrix eftir.
Þá er myndin drekkhlaðin af trúarlegum og heimspekilegum vangaveltum. Þær þjóna þó vissulega tilgangi sögunnar en þriðja myndin verður að skera úr um hvort The Matrix gangi upp sem tilvistarheimspekilegur hasarþríleikur. Langt og leiðinlegt dans- og kynlífsmyndband í anda MTV er ekki alveg að virka og það þarf varla að hamra svona rosalega á því að í raun eru Neo og félagar að berjast fyrir þeim sjálfsögðu mannréttindum að dansa og ríða.
Það getur sem sagt enn brugðið til beggja vona en útlitið er gott og ég spái miklu fjöri í haust. Klikki Matrix Revolutions hins vegar verður Matrixins líklega fyrst og fremst minnst fyrir fyrsta kaflann sem verður seint toppaður.

Darkness Falls

Það eru engin takmörk fyrir því hversu langt má ganga í vitleysunni í hryllingsmyndum og því þarf ekkert að vera að agnúast yfir því að hér taki Tannálfurinn að sér það hlutverk að kála ungmennum að hætti Freddys Krueger og Michaels Myers. Það er samt eitthvað hallærislegt við hugmyndina og maður verður líklega að fara að búa sig undir það að Páskakanínan mæti morðóð í bíó á næstunni.

Það þarf ekki að hafa mörg orð um söguþráð Darkness Falls en hér segir frá afturgöngu kerlingar nokkurrar sem safnaði tönnum barna í lifenda lífi. Það var allt gert í góðu þar til íbúar bæjarins Darkness Falls tóku upp á því að hengja hana fyrir meint barnsrán. Eftir það heimsækir hún börnin í bænum þegar þau missa síðustu barnatönnina sína og ef þau kíkja á hana þegar hún kemur að sækja fenginn drepur hún þau með látum. Þessi brjálaði tannálfur hefur, þegar hér er komið við sögu, haft nokkuð hægt um sig í rúman áratug en allt í einu rennur á hann mikið æði og hálfur bærinn liggur í valnum áður en yfir lýkur.
Þetta hljómar hallærislega og er hallærislegt og það er líklega óhætt að fullyrða að Darkness Falls sé einn hallærislegasti unglingahrollur sem hefur villst á hvíta tjaldið í háa herrans tíð og þá er mikið sagt. Það má samt hafa gaman að vitleysunni á köflum ekki síst þar sem dæmigerð hryllingsmyndatónlist er keyrð í botn út alla myndina og ódýrum bregðubrellum er miskunarlaust dembt yfir áhorfendur. Svolítið fyndið en Darkness Falls er samt sem áður misheppnuð hryllingsmynd sem skýtur ekki nokkrum manni skelk í bringu.

A Man Apart

Vin Diesel er mikill töffari og munar þar mest um hrjúfa röddina þar sem hann er full góðlegur til augnanna. Þrátt fyrir að töffið leki af honum þá virðist hann ekki geta borið uppi heila bíómynd nema hamagangurinn sé þeim mun meiri. Hann er nefnilega háður sömu annmörkum og kollegar hans Sylvester Stallone og Arnold Schwarzenegger; það fer honum vel að skjóta, slást og sprengja en hann má ekki tala mikið, sem er auðvitað afskaplega slæmt fyrir töffara sem er fyrst og fremst röddin.

Diesel átti góðan dag í Pitch Plack, enda var hann ekki mikið að tjá tilfinningar sínar í orðum þar. Þá var djöfulgangurinn í XXX nógu mikill til þess að bjánaleg sagan og rislágur tilfinningaskali leikarans skiptu engu máli. Hann slapp fyrir horn í The Fast and the Furious (sem var ekkert spes)en þar var orðið nokkuð ljóst að kauði yrði að vanda hlutverkaval sitt betur. Það var því klókt hjá honum að taka ekki þátt í framhaldi Fast and the Furious en því miður er A Man Apart samt versti afleikur hans til þessa.
Hér er hann í hlutverki eitursvalrar fíkniefnalöggu sem missir eiginkonu sína í skotbardga við vondu kallana. Þetta kallar á hörð viðbrögð af hans hálfu og hann leggur allt undir til þess að ná fram hefndum.
Þetta er gömul saga og gæti svo sem enn verið góð ef vel væri að verki staðið en hér ekkert nýtt að gerast og myndin því í meira lagi fyrirsjánaleg. Skotbardagarnir eru ekki einu sinni sómasamlega útfærðir og standa því besta sem menn eru að gera í þeim bransa langt að baki.
Verst af öllu er svo að myndin er langdregin á köflum og Diesel er lengst af eins og illa gerður hlutur þar sem hann fær ekkki að hóta, skjóta og drepa nógu oft. Harðir aðdáendur hans geta þó verið sæmilega sáttir en ættu að fara að hafa áhyggjur af framhaldinu hjá hetjunni.

28 Days Later

Leikstjórinn Danny Boyle hóf feril sinn í kvikmyndum með miklum
krafti með myndunum Shallow Grave og Trainspotting en tókst ekki að fylgja þeim eftir sem skyldi með A Life Less Ordinary og hinni misheppnuðu The Beach. Hann virðist þó vera kominn í gamla formið aftur og 28 Days Later er einn sá allra besti hryllingur sem sést hefur í bíó síðustu misserin.
Hún er hreint út sagt sælgæti fyrir þá sem kunna að meta mátulega subbulegan hroll enda vísar hún markvisst í klassískar dómsdagsmyndir á borð við The Night of the Living Dead, Mad Max og The Omega Man.

Banvænn og bráðsmitandi vírus sleppur laus í Bretlandi en hann hefur þau hvimleiðu áhrif á fólk að það umbreytist á nokkrum sekúndum í morðóðar og heiladauðar skepnur sem eru skemmtilega náskyldar gömlu uppvakningunum hanns George A. Romero. Þeir örfáu sem sleppa við sýkingu berjast vonlítilli baráttu fyrir lífi sínu. Þrátt fyrir áhersluna á blóðsúthellingar og líkamlegan viðbjóð finnur Boyle, rétt eins og Romero, í uppvakningamyndunum, samt pláss fyrir tilfinningar persónanna og vangaveltur um eðli mannsins sem þarf auðvitað, frekar en fyrri daginn, ekkert endilega á veirusýkingu að halda til þess að breytast í skepnur og brytja náungann í spað.