Það þarf ekki að hafa mörg orð um söguþráð Darkness Falls en hér segir frá afturgöngu kerlingar nokkurrar sem safnaði tönnum barna í lifenda lífi. Það var allt gert í góðu þar til íbúar bæjarins Darkness Falls tóku upp á því að hengja hana fyrir meint barnsrán. Eftir það heimsækir hún börnin í bænum þegar þau missa síðustu barnatönnina sína og ef þau kíkja á hana þegar hún kemur að sækja fenginn drepur hún þau með látum. Þessi brjálaði tannálfur hefur, þegar hér er komið við sögu, haft nokkuð hægt um sig í rúman áratug en allt í einu rennur á hann mikið æði og hálfur bærinn liggur í valnum áður en yfir lýkur.
Þetta hljómar hallærislega og er hallærislegt og það er líklega óhætt að fullyrða að Darkness Falls sé einn hallærislegasti unglingahrollur sem hefur villst á hvíta tjaldið í háa herrans tíð og þá er mikið sagt. Það má samt hafa gaman að vitleysunni á köflum ekki síst þar sem dæmigerð hryllingsmyndatónlist er keyrð í botn út alla myndina og ódýrum bregðubrellum er miskunarlaust dembt yfir áhorfendur. Svolítið fyndið en Darkness Falls er samt sem áður misheppnuð hryllingsmynd sem skýtur ekki nokkrum manni skelk í bringu.