Phone Booth

Colin Farrell þarf að dúsa í símaklefa í um það bil 80 mínútur í Phone Booth eftir að hann slysast til að svara hringingu frá klikkaðri leyniskyttu sem hótar því að drepa hann yfirgefi hann klefann. Höfuðlausn Farrels felst í því að játa áhuga sinn á ungri leikkonu fyrir eiginkonu sinni. Geri hann ekki þessa yfirbót fær hann kúlu í hausinn. Skyttan hefur áður drepið barnaníðing og innherasvindlara þannig að manni finnst nú brot hins ólánssama syndasels frekar lítilfjörlegt þar sem hann hafði ekki einu sinni afrekað það að sofa hjá væntanlegu viðhaldinu sem hann hringir í á hverjum degi úr þessum símaklefa dauðans.

Hugmyndin að baki Phone Booth er ágæt og myndin heldur þrælgóðum dampi fram að hléi en þá lendir fléttan í bölvuðum ógöngum og hallærislegur endirinn sýnir svo ekki verður um villst að þessi snjalla hugmynd var aldrei hugsuð til enda.
Ódýr lausnin situr eftir í manni og grefur undan góðum fyrri hlutanum þannig að þrátt fyrir ágætis viðleitni veldur myndin vonbrigðum.
Farrell nýtur sín ágætlega í hlutverki syndarans iðrandi og Forrest Whittaker er alltaf jafn sjarmerandi í hlutverki lögregluforingja sem reynir að átta sig á undarlegri hegðun ruglaða mannsins í símaklefanum. Þá er Kiefer Sutherland í góðum gír sem morðinginn. Hann sést nánast ekki neitt en kann greinilega að beita röddinni í síma.

Dark Blue

Höfundar Dark Blue eru afskaplega uppteknir af spilltum og vondum löggum. Myndin er byggð á sögu James Ellroy en hin frábæra LA Confidential var gerð eftir skáldsögu hans og handritshöfundur Dark Blue skrifaði einnig handritið að Training Day.
Það eru því kunnugleg stef sem eru leikin í Dark Blue og það má segja að myndin sé einhvers konar samsuða upp úr fyrrnefndu myndunum og stendur þeim báðum nokkuð að baki.

Kurt Russell leikur hér harðsnúna löggu sem hikar ekki við að beita bolabrögðum, rétt eins og Russell Crowe, í LA Confidential og báðir fylgja þeir fyrirmælum gerspilltra yfirboðara sinna. Þá er Russell einnig að skóla til nýliða í fautadeild löggunnar, rétt eins og Denzel Washington í Training Day.
Fyrir utan það að hér er verið að gera hluti sem hafa verið betur gerðir áður er eitthvað bogið við handrit Dark Blue þannig að hún kemst aldrei almennilega á flug og slagkraftinn vantar.
Það má þó hafa gaman að myndinni á köflum en það sem dregur hana jafn óðum niður er fyrst og fremst skelfilegur leikur. Það fer Kurt Russell engan veginn að leika illmenni og Scott Speedman nær nýjum lægðum í vondum leik í hlutverki félaga hans. Jaxlinn Ving Rhames leikur andstæðing þeirra félaga í litlu hlutverki og klikkar hins vegar ekki frekar en fyrir daginn.

2Fast2Furious

The Fast and The Furious var ekkert sérstaklega merkileg mynd en bauð upp á flotta bíla, mikinn hraðakstur, svalar gellur og ægilega töffara með sjálfan Vin Diesel í broddi fylkingar.
Handritið var handónýtt, sagan slöpp og samtölin í besta falli hallærisleg. Þetta kom þó ekki að sök endaskipta þessir þættir ekki nokkru einasta máli í myndum af þessu tagi. Hraðinn skiptir öllu og ef keyrslan er nógu mikil heyrist tómahljóðið ekki fyrir vélarhljóðum og byssugelti.
Í þessari framhaldsmynd fáum við meira af ævintýrum löggunnar úr fyrri myndinni, Brian O'Conner, þar sem Diesel kaus að láta það eiga sig að vera með. Það er skemmst frá því að segja að hans er ekkert sérstaklega saknað og þessi mynd stendur fyllilega fyrir sínu án hans.
Paul Walker sem FF átti að gera að stjörnu fær að gera sig breiðari. Hann er að vísu það slappur að það er enginn hætta á að 2F2F geri það sem fyrri myndin gerði fyrir Diesel.

Þegar hér er komið við sögu er búið að reka O´Conner úr löggunni fyrir að hafa leyft Diesel að sleppa í lok fyrri myndarinnar. Hann brunar því um götur Miami og safnar hraðaksturssektum hraðar en íslensk meðalfjölskylda safnar skuldum. Honum býðst síðan óvænt að gera yfirbót með því að aðstoða yfirvöld við að leysa upp eiturlyfjahring með hraðakstri. Meira þarf ekki að segja um söguþráðinn enda er bara gefið í og hvergi slegið af.
Meira þarf ekki að segja um söguþráðinn enda er bara gefið í og hvergi slegið af.
Kappakstursatriði myndarinnar eru mörg hver afskaplega vel útfærð og æsileg þannig að þeir sem kunnu að meta fyrri myndina fá nóg fyrir peninginn auk þess sem stelpurnar eru fleiri og fáklæddari og töffararnir ýktari. Þeir sem sækjast eftir vitrænni afþreyingu ættu hins vegar að sitja heima eða leita á önnur mið.

Bringing Down The House

Það er eitthvað sorglegt við Bringing Down The House sem átti líklega að vera drepfyndin gamanmynd. Hugmyndin sem myndin keyrir á er orðin svo gömul að hún er nánast fornleifar en samt virðast menn aldrei þreytast á að hjakka í gamla þroskasögufarinu en hér segir frá tilfinningalega bækluðum, fráskildum lögfræðingi sem kemst í kynni við óheflaða blökkukonu, brussu og tukthúslim og tekur út síðbúinn þroska.
Þessi þráður hefði svo sem alveg getað haldið uppi miðlungs gamanmynd en þar sem ekkert nýtt er á ferðinni er maður búinn að klára myndina í huganum þegar fimmtán mínútur eru liðnar af henni. Þar fyrir utan er framsetningin með ólíkindum ómarkviss og klippingin út í hött þannig að áhorfandinn situr uppi með illa saman soðinn graut af misfyndum atriðum.

Steve Martin lék sér að því að bera uppi gamanmyndir í gamla daga en þessi mynd er enn ein átakanleg staðfestin á því að hann er búinn að vera sem gamanleikari. Gömlu gretturnar og ofleikurinn virka ekki lengur og eftir stendur gráhærður trúður sneyddur öllum sjarma.
Queen Latifah er aftur á móti jafn heillandi og krúttleg og hún er mikil um sig og hún á bestu sprettina og fær mann stundum til að gleyma þjáningum sínum og Eugene Levy (pabbinn úr American Pie) er traustur aukaleikari í gamanmyndum og á góðar innkomur.
Annars dapurt.

Anger Management

Adam Sandler er orðinn einhvers konar vörumerki í gamanmyndageiranum og þeir sem þekkja til fyrri mynda hans vita nákvæmlega að hverju þeir ganga og þó myndirnar hans séu æði misjafnar að gæðum er einhvern veginn alltaf hægt að hafa gaman að þeim. Það á einnig við um Anger Management sem er besta Sandler myndin frá því hann gerði The Wedding Singer þar sem Punch-Drunk Love getur vart flokkast sem dæmigerð Sandler mynd.
Annars er það ekki Sandler sjálfur sem ræður úrslitum hér. Hann fer bara með sína hefðbundnu rullu skammlaust og lætur mótleikara sína um að lyfta myndinni upp fyrir meðalmennskuna. Þar fer Jack Nicholson fremstur í flokki og nýtur sín í botn sem snælduvitlaus geðlæknir sem tekur að sér að kenna Sandler að hemja skap sitt.

Þá fer John Turturro á kostum að vanda og stelur öllum sínum senum fyrirhafnarlaust. Þá er hinn geðþekki Luis Guzmán litlu síðri.
Marisa Tomei leikur unnustu Sandlers og er alltaf jafn heillandi og Woody Harrelson og fleiri þekkt nöfn krydda þetta enn frekar í skemmtilegum gestahlutverkum.
Anger Management er léttleikandi gamanmynd sem er þrælfyndin þegar hún rís sem hæst og það er greinilegt að leikararnir hafa skemmt sér konunglega við gerð hennar og áhorfendur komast ekki hjá því að hrífast með.