Freddy Vs. Jason
[2]

Freddy Krueger og Jason Voorhees eru ásamt Michael Myers úr Halloween myndunum lífseigustu unglingamorðingjar hryllingsmynda síðustu tuttugu ára en allir eiga þeir sinn myndabálk og þó þeir hafi allir verið drepnir í lok ótal mynda um föstudaginn þrettánda, hrekkjavökur og martraðir á Álmstræti þá koma þeir alltaf aftur. Gallinn við þessar tíðu upprisur er þó sá að myndirnar verða alltaf þynnri , leiðinlegri og minna spennandi eftir því sem óbermin rísa oftar upp.
Það er því svo sem ekkert galið að hressa aðeins upp á þetta með því að leiða þá Freddy og Jason saman í mynd. Það bíður upp á smá tilbeytingu að sjá þá kauða reyna að kála hvor öðrum á milli þess sem þeir fara í gegnum gömlu rútínuna að salla niður unglinga sem reykja, hass, drekka og stunda kynlíf.

Það er ekkert nýtt á ferðinni hérna enda varla hægt að ætla til þess þar sem gamalreynd formúlan virðist alltaf skila framleiðendum mynda af þessu tagi nægum peningum í kassan. Hér vekur Freddy Jason til lífsins og fær hann til að hrella ungafólkið til þess að ótti þess blási Freddy sjálfum nýjum drápsanda í brjóst en hann er öllum gleymdur og því hættulaus í upphafi myndarinnar.
Þetta lullar allt sinn vanagang fram að hléi og ekkert útlit fyrir annað en hefðbunda blóðslettu ládeyðu og helst tíðindin eru þau að brjóstin á aðalleikkonunum hafa tekið vaxtarkipp og hafa sjaldan verið meira áberandi. Þá tekur þessi mynd unglingahefðina með trompi og sýnir meiri nekt en gengur og gerist í hryllingsmyndum af þessu tagi. Þetta er vel til fundið þar sem kynlífið er alltaf í brennidepli og ber brjóst eiga hvergi betur við í bíó en í gelgjumyndum af þessu sauðahúsi.
Þegar hagsmunaárekstrar morðingjanna verða svo alvarlegir æsist leikurinn heldur betur og viðureign þeirra er bráðskemmtileg. Þetta er auðvitað allt meira fyndið en hræðilegt en það er ekki hægt annað en að hafa gaman af dellunni. Freddy alltaf hress og reytir af sér brandarana á meðan hann sveiflar beittum klónum en hann fær óhindrað að stela senunni þar sem Jason segir aldrei aukatekið orð.
Freddy er líka flottari persóna; óskilgetin sonur hundruða morðingja og geðsjúklinga sem nauðguðu nunnunnu, móður hans, þegar hún læstist inn á geðdeild í den. Það er því skemmtilegt af fá að sjá Robert Englund, án gervis, í forleik myndarinnar þar sem dauða Freddys eru gerð skil.

Lara Croft Tomb Raider The Cradle of Life
[2]

Það liggur einhvern veginn í augum uppi að hasarmynd sem ber undirtitlilinn Vagga lífsins hlýtur að vera á villigötum. Fyrri myndin um grafarræningjann föngulega Löru Croft var óttaleg della en það kom ekki að sök þar sem glæsikvenndið Angelina Jolie fór létt með að halda myndinni uppi með því að spranga um í þröngum eða klæðalitlum fötum, sveifla byssum og vera rosalega töff.

Söguþráður þessarar myndar er enn meiri steypa og er lítið annað en samhengislaus hrærigrautur úr um það bil 20 James Bond myndum og ævintýrum Indiana Jones þar sem Lara hendist heimshornanna á milli í leit að dularfullri diskókúlu sem getur opnað Pandóruboxið goðsögufræga sem mun kalla hörmungar og farsóttir yfir heimsbyggðina.
Angelina Jolie er sem fyrr æðisleg en það er komin einhver þreyta í Löru og henni tekst ekki að koma í veg fyrir það að manni leiðist á köflum og þó hún sé flottari en allir Englarnir hans Kalla samanlagt standa stílfærð
bardagatrið myndarinnar Englunum og öðru sem verið er að gera í þessari deild um þessar mundir langt að baki.
Þessi atriði eru vitaskuld það sem aðdáendur Löru og Angelinu vilja sjá og þau eru því miður of fá núna og Jolie fær ekki að njóta sín sem skyldi þannig að myndin getur ekki annað en valdið hörðustu nördum og aðdáendum leikkonunnar vonbrigðum.

28 Days Later
[4]

Það hefur ríkt skortur af góðum hryllingsmyndum á undanförnum árum og kvikmyndagerðarmenn hafa, að því er virðist, ekki áhuga á að sinna þessari ágætu kvikmyndagrein með öðru en innantómum unglingahrollvekjum. 28 Days Later er því velkomin tilbreyting en hér er á ferðinni einn sá allra besti hryllingur sem sést hefur í bíó síðustu misserin.
Myndin var sýnd í nokkra daga á kvikmyndahátíð í vor og þeir sem misstu af henni þá ættu ekki að klikka á því aftur þar sem hún er sælgæti fyrir þá sem kunna að meta mátulega subbulegan hroll enda vísar hún markvisst í klassískar dómsdagsmyndir á borð við The Night of the Living Dead, Mad Max og The Omega Man.

Banvænn og bráðsmitandi vírus sleppur laus í Bretlandi en hann hefur þau hvimleiðu áhrif á fólk að það umbreytist á nokkrum sekúndum í morðóðar og heiladauðar skepnur sem eru skemmtilega náskyldar gömlu uppvakningunum hans George A. Romero. Þeir örfáu sem sleppa við sýkingu berjast vonlítilli baráttu fyrir lífi sínu og þrátt fyrir áhersluna á blóðsúthellingar og líkamlega viðbjóð finnur Danny Boyle, rétt eins og Romero í uppvakningamyndunum, samt pláss fyrir tilfinningar persónanna og vangaveltur um eðli mannsins sem þarf auðvitað, frekar en fyrri daginn, ekkert endilega á veirusýkingu að halda til þess að breytast í skepnur og brytja náungann í spað.

Sinbad: Legend of the Seven Seas
[3]

Hinn goðsagnakenndi sæfari Sinbad lærir mikilvæga lexíu í þessari nýjustu teiknimynd frá DreamWorks og leggur sjálfselsku og græðgi til hliðar og lætur ástina og hjatað ráða för. Allt gott og blessað með það og boðskapurinn hollur og góður ungum sálum sem eiga auðvelt með að hrífast með enda Sinbad hress og sjarmerandi gaur sem lendir í æsispennandi ævintýrum.

Myndin er vönduð og vel gerð og það er nánast offramboð af kyngimögnuðum skrímslum sem rífa myndina upp úr rómantíkinni með reglulegu millibili og skjóta litlum hjörtum skelk í bringu. Forynjurnar eru flest handbendi
gyðjunnar Erisar sem hefur horn í síðu kappans og leggur sig alla fram um að steypa honum og vinum hans í glötun. Skemmtileg og þokkafull persóna sem sver sig í ætt við frænkur sínar í Odysseifskviðu. Þá er vinkona Sinbads, Marina, einnig hinn mesti kvennskörungur þannig að það er enginn skortur á máttugum meyjum í myndinni.
Það vantar samt einhvern neista í myndina þannig að þeir sem eru komnir til vits og ára fara hálf innantómir af henni en það hefur verið styrkur bestu teiknimynda síðustu ára að þær hafa glatt bæði unga sem aldna.
Þetta er þó algert aukaatriði þar sem krakkarnir fá mikið fyrir sinn snúð en bíósumarið hefur verið frekar magurt fyrir þau þannig að ævintýri Sinbads eru kærkomin tilbreyting.

Hollywood Homicide
[2]

Harrison Ford er töffari sem eldist hræðilega illa og í dag er hann svo fýldur og sjarmalaus að það er með ólíkindum að hann hafi á árum áður heillað heilu kynslóðirnar í hlutverkum Han Solo og Indiana Jones. Þegar hann var upp á sitt besta fór hann létt með að bera heilu myndirnar uppi en í dag getur hann engu bjargað eins og sannast best í Hollywood Homicide.

Hér leikur hann reynda rannsóknarlögreglu sem er með allt niður um sig í fjármálunum og reynir að hafa aukatekjur af fasteignasölu. Þetta gæti verið sniðugt en er það ekki hér. Josh Hartnett leikur óreyndan félaga hans og stendur sig með eindæmum illa í hlutverkinu. Tvíeykið er sem sagt ekki til stórræðanna líklegt en fær þó það verkefni að hafa uppi á morðingjum heillar rapphljómsveitar.
Handrit myndarinnar ein allsherjar hrærigrautur úr helstu fléttum og klisjum úr löggufélagamyndum síðustu áratuga. Hún kemur því aldrei á óvart og þeir sem þekka vel til þessara kvikmyndagreinar ættu að geta raðað öllum brotunum saman og reiknað endinn út vel fyrir hlé.
Hollywood Homicide er því bæði langdregin og óspennandi en tekur blessunarlega smá fjörkipp í lokin. Þar fer þó meira fyrir gríni en spennu og svo einkennilega vill til að það er Harrison Ford sem nær nokkrum sinnum að laða fram bros en það er líklega fyrst og fremst vegna þess hversu hann er ömurlegur og brjóstumkennanlegur við þessar aðstæður.

Wrong Turn
[2]

Unglingahrollvekjuformúlan er líklega sú ofnotaðasta í bíóbransanum en menn munu seint þreytast á því að dæla út myndum um fallega unglinga sem stunda kynlíf, drekka, reykja dóp og er svo slátrað af geðveikum morðingjum eða skrímslum fyrir vikið.
Scream myndirnar hökkuðu formúluna í spað á sínum tíma og einhverjir töldu að í kjölfar þeirra myndi þessi kvikmyndagrein taka breytingum. Það er hins vegar allt komið í sama farið, formúlan lifði háðið af og barmmiklar stúlkur í flegnum bolum eru aftur farnar að þvælast afsíðis einar síns liðs og öskra af lífs og sálarkröftum þegar morðinginn skýtur upp kollinum.

Wrong Turn bætir engu nýju við það sem þegar hefur verið gert í þessari deild en hér villast fimm ungmenni í óbyggðum og lenda í klónum á þremur úrkynjuðum sveitalúðum sem finnst fátt skemmtilegra en að brytja fólk í spað. Gagnrýnanda kvikmyndatímaritsins Empire
tókst vel að lýsa myndinni í einni setningu þegar hann sagði að leikstjórinn hefði greinilega leigt Texas Chainsaw Massacre, horft síðan á Deliverance og kíkt aðeins á Friday The 13th. Það þarf svo sem ekki að segja meira en það er þó rétt að geta þess að þrátt fyrir ófrumleikan er myndin snyrtilega gerð og nær á köflum upp ágætis spennu þannig að þeir sem kunna að meta myndir af þessu tagi ættu að fá blóðþorstanum svalað.

Desmond Harrington er hæfileikalítill og sjarmalaus leikari en gerir sitt besta til að bjarga fögrum fljóðum frá morðhundunum en er jafn lélegur og hann var í hinni slöppu draugamynd Ghost Ship. Eliza Dushku er hressari í hlutverki aðalgellunnar. Hún öðlaðist frægð fyrir að lífga upp á Buffyþætti sem hin skæða Faith og satt best að segja hefði maður nú reiknað með því að hún kæmi kröftugri inn miðað við frammistöðuna þar.