Matchstick Men
[4]

Það fer Nicolas Cage ágætlega að leika taugaveiklaða furðufugla. Hann komst á bragðið í Adaptation. og heldur áfram á sömu nótum í Matchstick Men þar sem hann leikur fjölfælin áráttusjúkling sem er þrátt fyrir krankleika sína hinn útsmognasti svikahrappur.

Tilvera hans er frekar einföld, að kvíðaköstum og fóbíum slepptum, og hann hefur ágætt lífsviðurværi af því að féflétta einfalt og gráðugt fólk. Málin flækjast hins vegar verulega þegar 14 ára dóttir hans, sem hann vissi ekki að væri til, skýtur upp kollinum og truflar starfsemi hans og félaga hans sem Sam Rockwell leikur með ágætum. Hann hefur hingað til verið bestur í hlutverkum fláráðra varmenna í The Green Mile og Charlie´s Angels en smellpassar hér í hlutverk lærisveinsins.
Stelpan vélar pabbann til þess að þjálfa sig í faginu og í kjölfarið fer mikil og flókin svikamylla í gang.
Takturinn í myndinni er rólegur og sá bægslagangur sem á það til að einkenna verk Ridley Scotts, aðallega í leiðinlegri myndum eins og Gladiator og Hannibal, er víðs fjarri. Hann gefur sér góðan tíma til að kynna persónu Cage til sögunnar og treysta samband feðginanna sem verður því þungamiðja myndarinnar á kostnað spennunnar sem annars ku einkenna líf svikahrappa.
Myndin er áferðarfalleg, skemmtilega kvikmynduð, ágætlega leikin og Alison Lohman tekst að heilla bæði áhorfendur og persónu Cage með ungæðislegum sjarma sínum. Það er helst að það megi finna að lengd myndarinnar auk þess sem plottið, sem á að vera aðall mynda af þessu tagi, er ekkert sérstaklega sterkt og lausnin kemur sjóuðu bíófólki varla á óvart þó engum þurfi að leiðast á meðan fléttan er rakin upp. Fjórar stjörnur samt fyrir fagmennsku og vönduð vinnubrögð.

Bad Boys II
[2]

Hasarmyndin Bad Boys kom leikstjóranum Michael Bay og leikurunum Will Smith og Martin Lawrence á kortið. Bay hefur verið að sprengja hluti í tætlur fyrir framleiðandann Jerry Bruckheimer síðan þá, Smith hefur átt misgóða daga en leiðin hefur legið stöðugt niður á við hjá Lawrence. Það þarf því engan að undra að leikararnir hafi viljað hverfa aftur til fortíðar og endurtaka leikinn frá 1995.

Þeir sem kunnu að meta þá mynd vita upp á hár að hverju þeir ganga í Bad Boys II enda hefur Bay ekki séð ástæðu til að breyta formúlunni sem samanstóð af hrærigraut spennu og gríns. Hann kann fátt annað en að drepa fólk með látum, sprengingum, árekstrum, skotbardögum og öðru slíku.
Sagan er þynnri og ófyndnari en í fyrra skiptið og hafi einhver neisti verið á milli aðalleikarana árið 1995 þá er hann dauður nú.
Bay breiðir yfir þessa galla með því að stíga allt í botn þannig að önnur eins keyrsla hefur ekki sést í bíó lengi. Þetta skilar tilætluðum árangri framan af og maður unir sæll við sitt þó maður viti varla hvað sé í gangi.
Bay gengur þó því miður of langt og þegar Miami löggurnar fara í herleiðangur til Kúbu er manni öllum lokið. 147 mínútur af innihaldslausum sprengingum, byssubardögum, fáklæddum gellum og testósteróntröllum að hnykla vöðvana er
bara of mikið af því góða.

The League of Extraordinary Gentlemen
[3]

Það blandast engum sem lesið hefur teiknimyndasögur Alans Moore hugur um að þar er snillingur á ferð. Hann gerði Jack the Ripper frábær skil í doðrantinum og stórvirkinu From Hell og í The League of Extraordinary Gentlemen leiddi hann saman þekktar persónur úr afþreyingarbókmenntum síðustu árhundruða.
Útkoman var frábær enda getur það varla klikkað að fá Alan Quatermain , úr Námum Salómons konungs, Nemo skipstjóra, Minu Harker úr Dracula, Ósýnilega manninn og lækninn Henry Jekyll, sem á það til að breytast í skrímslið herra Hyde, til þess að bjarga heimsbyggðinni úr klóm hins illa.
Það hlaut því að koma að því að hugmyndasnautt Hollywoodliðið tæki hugmynd Moores upp á sína arma og kæmi úrvalsliðinu á hvíta tjaldið.

The League of Extraordinary Gentlemen er í sjálfu sér, rétt eins og From Hell, ágætis bíómynd en báðar eru þær þó móðgun við verk Moores. Úrvinnslan á frábærum efniviðnum er ófullnægjandi í báðum tilfellum og við sitjum því uppi með miðlungsmyndir byggða á frábæru efni.
Horfi maður fram hjá þessu er hins vegar hægt að skemmta sér ágætlega yfir The League. Brellurnar eru flottar og þetta er heilmikð þrjúbíóævintýri. Sean Connery er með flottari gamalmennum og gerir Quatermain fín skil, Ósýnilegi maðurinn sér um að halda húmornum uppi en annars er Stuart Townsend aðal senuþjófurinn í hlutverki hins fláráða Dorian Gray.
Gray er að vísu ekki í upprunalega hóp Moores en tekur sig samt vel út í þessum félagsskap. Tom Sawyer er aftur á móti boðflenna sem hefði betur látið sig vanta en þar sem þetta er Holywoodframleiðsla verður að sjálfsögðu að vera í það minnsta einn Ameríkani í hetjuliðinu.
Söguþráður myndarinnar er bjánalegur fram úr hófi og á tímabili lítur út fyrir að bullið ætli að ríða The League á slig, enda hefur myndin fengið slæma dóma erlendis. Þar eru menn þó full óvægnir, væntanlega vegna réttlátrar reiði fyrir hönd Moores. Þeir sem kunna að meta hressileg ævintýri ættu ekki að láta þessa gagnrýni aftra sér frá því að kíkja á þennan eðalmannskap í bíó. Það breytir því þó heldur ekki að ef men hefðu haldið sig við sögu Moores hefði myndin geta orðið perla í svínafóðrinu sem borið hefur verið á borð fyrir bíógesti í sumar.

Once Upon a Time in Mexico
[3]

Það er ekki á hverjum degi sem manni er boðið upp á jafn glæsilegt úrval af töffurum af báðum kynjum og Robert Rodriguez gerir í Once Upon a Time in Mexico en þeir sem kunna gott að meta fá gæsahúð og vatn í munninn þegar þeir sjá Antonio Banderas, Sölmu Hayek, Johnny Depp, Mickey Rourke, Evu Mendes, Danny Trejo og Willem Dafoe á sama matseðli.

Once Upon a Time in Mexico er feykilega vel mönnuð og er þar fyrir utan framhald hinnar stórkostlegu byssubardagaveislu Desperado sem gerði farandsöngvarann og byssubrandinn El Mariachi að einum eftirminnilegustu töffurum kvikmyndasögunnar árið 1995.
Banderas og Hayek voru últrakúl í Desperado og sá fyrrnefndi heldur sínu striki hér en Hayek er flottari ef eitthvað er. Depp er að fíla sig í botn í hlutverki fláráðs útsendara CIA sem setur flókna atburðarás myndarinnar af stað en fær heldur dapurleg örlög þrátt fyrir að vera með allt sitt á hreinu, eða þannig sko.
Undirritaður hefur verið dyggur aðdáandi boxarans og fyrrum leikarans Mickey Rourke og þar sem gamli jaxlinn var ofarlega á kreditlistanum gerði ég mér vonir um að þessi mynd markaði upphafið á glæstri endurkomu hans í bíómyndirnar, en hann hefur ekki leikið í bíómynd síðan hann var í smáhlutverki í Rainmaker og skástu myndirnar hans á síðustu árum hafa verið vídeóleigudrasl.
Þessar vonir urðu að engu um leið og Rourke birtist, sjúskaðari en andskotinn með svo tjúvává hund í fanginu sem leit út eins og snoðuð rotta. Þetta er örugglega einkahundurinn hans og hann er nógu heilaskemmdur til þess að heimta að fá að hafa kvikindið með í vinnuna. Ég gæti grátið.
Eva Mendes var þolanleg í 2Fast2Furious en hér er hún alveg roslaega sexí og flott. Hörkubeib sem tekur sig vel út í S.W.A.T. búningi með alvæpni. Um gamla tukthússliminn Danny Trejo þarf svo sem ekki að hafa mörg orð. Hann lítur út eins og skíthæll og leikur þá af stakri snilld. Sama er að segja um hinn ófríða Willem Dafoe sem er aldrei flottari en þegar hann leikur hreinræktuð illmenni. Þá er hann flottur.
Það er því ekkert óeðlilegt að gerðar séu miklar væntingarnar til mydnar með þessu geggjaða leikaravali, undir stjórn Rodriguez og vonbrigðin eru að sama skapi töluverð.
Þrátt fyrir sprengingar, gríðarlegt mannfall, stílfærða byssubardaga og geðveikislega töff persónur stenst myndin ekki samanburð við Desperado og því miður er ekki við neinn annan að sakast en höfundinn og veislustjórann en Rodriguez klikkar nefnilega á því grundvallaratrið að vera að eyða tíma og púðri í flókinn og illskiljanlegan söguþráð en eins og allir vita er slíkt óþarfi í myndum af þessu tagi. Hröð keyrslan og djöfulgangurinn eiga að breiða yfir innihaldsleysið og fullnægja áhorfandanum. Það tókst í Desperado en gengur verr að þessu sinni.
Þetta breytir því þó ekki að allir sem kunna að meta skotveislur af þessu tagi verða að smakka á Once Upon a Time in Mexico þó þeir fari líklega svolítið svangir heim.