Once Upon a Time in Mexico er feykilega vel mönnuð og er þar fyrir utan framhald hinnar stórkostlegu byssubardagaveislu Desperado sem gerði farandsöngvarann og byssubrandinn El Mariachi að einum eftirminnilegustu töffurum kvikmyndasögunnar árið 1995.
Banderas og Hayek voru últrakúl í Desperado og sá fyrrnefndi heldur sínu striki hér en Hayek er flottari ef eitthvað er. Depp er að fíla sig í botn í hlutverki fláráðs útsendara CIA sem setur flókna atburðarás myndarinnar af stað en fær heldur dapurleg örlög þrátt fyrir að vera með allt sitt á hreinu, eða þannig sko.
Undirritaður hefur verið dyggur aðdáandi boxarans og fyrrum leikarans Mickey Rourke og þar sem gamli jaxlinn var ofarlega á kreditlistanum gerði ég mér vonir um að þessi mynd markaði upphafið á glæstri endurkomu hans í bíómyndirnar, en hann hefur ekki leikið í bíómynd síðan hann var í smáhlutverki í Rainmaker og skástu myndirnar hans á síðustu árum hafa verið vídeóleigudrasl.
Þessar vonir urðu að engu um leið og Rourke birtist, sjúskaðari en andskotinn með svo tjúvává hund í fanginu sem leit út eins og snoðuð rotta. Þetta er örugglega einkahundurinn hans og hann er nógu heilaskemmdur til þess að heimta að fá að hafa kvikindið með í vinnuna. Ég gæti grátið.
Eva Mendes var þolanleg í 2Fast2Furious en hér er hún alveg roslaega sexí og flott. Hörkubeib sem tekur sig vel út í S.W.A.T. búningi með alvæpni. Um gamla tukthússliminn Danny Trejo þarf svo sem ekki að hafa mörg orð. Hann lítur út eins og skíthæll og leikur þá af stakri snilld. Sama er að segja um hinn ófríða Willem Dafoe sem er aldrei flottari en þegar hann leikur hreinræktuð illmenni. Þá er hann flottur.
Það er því ekkert óeðlilegt að gerðar séu miklar væntingarnar til mydnar með þessu geggjaða leikaravali, undir stjórn Rodriguez og vonbrigðin eru að sama skapi töluverð.
Þrátt fyrir sprengingar, gríðarlegt mannfall, stílfærða byssubardaga og geðveikislega töff persónur stenst myndin ekki samanburð við Desperado og því miður er ekki við neinn annan að sakast en höfundinn og veislustjórann en Rodriguez klikkar nefnilega á því grundvallaratrið að vera að eyða tíma og púðri í flókinn og illskiljanlegan söguþráð en eins og allir vita er slíkt óþarfi í myndum af þessu tagi. Hröð keyrslan og djöfulgangurinn eiga að breiða yfir innihaldsleysið og fullnægja áhorfandanum. Það tókst í Desperado en gengur verr að þessu sinni.
Þetta breytir því þó ekki að allir sem kunna að meta skotveislur af þessu tagi verða að smakka á Once Upon a Time in Mexico þó þeir fari líklega svolítið svangir heim.