Mótmælandi Íslands
[4]

Helgi Hóseasson er fyrir löngu orðinn goðsögn í lifenda lífi fyrir áratugalanga baráttu sína fyrir því að fá skírnarsáttmála sínum rift. Flestir Íslendingar þekkja nafn hans og vita að hann sletti skyri á þingheim fyrir um það bil 30 árum, en síðan ekki söguna meir og flestir hafa afgreitt hann sem brjálæðing sem enn má ganga að vísum á Langholtsveginum með mótmælaskilti.

Heimildarmyndin Mótmælandi Íslands varpar því langþráðu ljósi á þennan kynlega kvist í þjóðlífinu og það er hreint og klárt glapræði að missa af henni. Helgi kemur alltaf til dyranna eins og hann er klæddur og hann er svo eðlilegur og blátt áfram fyrir framan myndavélina að unun er að horfa á.
Þá fer heldur ekkert á milli mála að hér er mikill hugsuður á ferð og mótmæli hans og röksemdafærslur fyrir þeim eru eins langt frá því að vera óráðshjal geðveiks manns og hugsast getur. Og þó Helgi hafi farið óhefðbundnar leiðir munu sjálfsagt flestir geta séð sannleikskorn í málflutningi hans.
Hann er dásamleg persóna, góðhjartaður og hlýr maður sem fær nú loksins uppreisn æru. Yfirbragðið getur þó verið hrjúft en maðurinn er óslípaður demantur. Þennan demant hefur þeim Þóru Fjeldsted og Jóni Karli Helgasynitekist að slípta til í einlægri og heiðarlegri mynd sem mun seint líða þeim sem á horfa úr minni.
Ég tek samt undir með Tótu pönk að það hefði mátt fylla betur út í persónulega sögu Helga fyrst athyglinni var beint að hjónabandi hans á annað borð. Það hefði vel mátt fella annað út og skapa þeim þætti veglegra pláss þar sem myndin er í raun hálftíma og löng eins og hún er.
Gamlar upptökur úr fréttatímum Sjónvarpsins hljóta að skemmta MTV kynslóðinni sérstaklega og Mótmælandi Íslands er alger himnasending fyrir ungt fólk sem hlýtur að hrista hausinn yfir undarlegri þvermóðsku yfirvalda og kerfisins í garð Helga sem er sjálfsagt pönkari eða gjörnigalistamaður í augum æskunnar, miklu fremur en óalandi þráhyggjumótmælandi.
Þetta er mynd sem er öllum holl og því um að gera að drífa sig í bíó og fara svo út að mótmæla. Einhverju. Öllu bara.

Kill Bill Vol.1
[5]
Kill Bill Vol.1 er svo skemmtileg og snilldarvel gerð mynd að maður veit varla hvað maður á að segja annað en að hún er tótallý fokking brilljant.
Tarantino kemur feykilega sterkur inn eftir langt hlé og stærsti gallinn við Kill Bill er að hún var klippt í tvennt. Maður hefði vel getað setið undir þessum trakteringum í tvo klukkutíma til viðbótar og það er óneitanlega helvíti pirrandi að þurfa að bíða fram yfir áramót eftir að geta fengið að gera heildarpakkann upp en miðað við það sem komið er þarf svo sem ekki að hafa miklar áhyggjur. Tarantino hefur engu gleymt og fyrri hlutinn er löðrandi í fingraförum og sjúkum húmor meistarans.

Þeir sem kunna að meta fyrri verk hans munu sakna snjallra samtalanna sem voru hornsteinar Reservoir Dogs og Pulp Fiction en sá skortur er þó síður en svo tilfinnanlegur þar sem hann er bættur margfalt upp með hressilegri keyrslu, smart tökum, kúl klippingum, hörkubardögum, almennum töffaraskap og auðvitað alveg svakalega miklu blóði.

Ofbeldið er svo ýkt og yfirgengilegt að það minnir helst á Itchy&Scratchy úr The Simpsons og blóðsúthellingar spaugarana í Monty Python. Subbuskapurinn er mjög í anda efniviðarins og innihaldsins og snilldin í þessu öllu saman er fólgin í geggjuðum ýkjustílnum. Tilgangurinn helgar meðalið og svona verður þetta að vera og þeir sem eru ekki sáttir geta bara farið eitthvað annað.
Lokabardagi þessa hluta þar sem Brúðurinn (Uma Thurman) stútar 88 skósveinum yakuzadrottningarinnar O-Ren Ishii (Lucy Liu) er ótrúlegt sjónarspil sem verður einhvern veginn dásamlegt í öllum djöfulskapnum.
Þarna gefur Tarantino gefur algert frat í Matrixtölvubrellurnar og bíður upp á geggjaðan sverðaballett upp á gamla skólann og niðurstaðan er svo tjúlluð að George Lucas, Wachowski bræður og aðrir tölvunördar hljóta að þurfa að hugsa sinn gang. Þetta atriði ber mögnuðum tökum leikstjórans á forminu vitni á margan annan hátt og þá ekki síst í þeirri mögnuðu þversögn að það er með fyndnari atriðum sem sést hafa í bíó lengi og þegar tökuvélin horfir yfir blóðidrifinn vígvöllinn og menn sem skríða á eftir afhöggnum útlimum sínum leysist þetta upp í einn alsherjar sjúkan brandara.

Það gustar af Umu í hlutverki Brúðarinnar og þó harðsnúnar konur hafi streymt í halarófu í bíó undanfarin misseri þá kemst engin þeirra með tærnar þar sem Brúðurinn er með hælana. Annan eins töffara hefur maður ekki séð síðan Clint Eastwood gekk út af barnum í lokauppgjöri Unforgiven og sá eini sem hefur drepið með meiri stæl en þessi tvö, í allri sögu afþreyingarmenningainnar samanlagðri, er Egill Skallagrímsson. Þannig að þetta er sko ekkert smá mál.

Tarantino er einkar lagið að fá mikið út úr leikurum sínum. Uma er kúl og Lucy Liu (sem undirritaður er skotinn í) klikkar ekki (að hans mati). Þá er Daryl Hannah greinilega í stuði og þó þeir Michael Madsen og David Carradine láti lítið á sér kræla í þessum hluta þá er það deginum ljósara að þeirra framlag á eftir að verða mikils virði.
Sándtrakkið er að vonum ákaflega vel valið saman og teiknimyndin um forsögu O-Ren Ishii sem brýtur frásögnina upp í miðjum klíðum er gjörsamlega geðveik og slær taktinn fyrir það sem koma skal.

Kill Bill er æði og einfaldlega það lang, lang besta sem maður hefur séð í bíó í háa herrans tíð og ég geri ráð fyrir að það sé passlegt að sjá hana í það minnsta þrisvar með stuttu millibili.

Intolerable Cruelty
[4]

George Clooney og Catherine Zeta-Jones eru fallegt fólk, það verður ekki af þeim tekið, og það fer þeim afskaplega vel að deila hvíta tjaldinu saman. Það er eiginlega miklu meiri hjónasvipur með Zetu-Jones og töffaranum Clooney en henni og ektamakanum Michael Douglas þannig að það var vel til fundið hjá þeim Coen bræðrum að láta skötuhjúin rugla saman reitum sínum í Intolerable Cruelty.

Clooney er hér í hlutverki skilnaðarlögfræðingsins, Miles Massey, sem sérhæfir sig í skotheldum kaupmálum og gætir þess í hvívetna að umbjóðendur sínir sleppi sem best frá hjónabandsuppgjörum. Hann er sjálfur ríkur, myndarlegur og hefur fullkomna stjórn á lífi sínu en er samt innantómur og vansæll. Það vantar eitthvað upp á til að fullkomna hamingjuna. Kannski ástina sem hann hefur lifibrauð af því að lítilsvirða með ofuráherslu á peninga og fasteignir?
Skrattinn hittir svo heldur betur ömmu sína þegar Miles fellur fyrir hinni fláráðu Marylin Rexroth sem hefur það eina takmark í lífinu að giftast ríkum, heimskum manni og féflétta hann í skilnaði. Miles kemur í veg fyrir að Marilyn takist ætlunarverk sitt í fyrstu atrennu þannig að hún beinir hvössum spjótum sínum að honum sjálfum með ófyrirsjáanlegum afleiðingum.
Myndin tekur góða spretti og er á köflum drepfyndin en þar sem Coen bræður eru séní veldur hún óhjákvæmilega nokkrum vonbrigðum. Heildin er ekki nógu sterk og undarlegir og óþarfir hnökrar á framvindunni trufla flæðið sem tekur hressilega krampakippi ekki síst í frábærlega skemmtilegum og vel skrifuðum samtölum persónanna.
Leikararnir standa sig allir með prýði en senuþjófarnir alræmdu Billy Bob Thornton og Geoffrey Rush eru áberandi bestir og lyfta myndinni á hærra plan í hvert skipti sem þeir láta sjá sig.
Intolerable Cruelty er því hin besta skemmtun þó hún muni sjálfsagt valda einhverjum aðdáendum bræðranna nokkrum vonbrigðum.

S.W.A.T.
[2]

Það geysar nánast borgarastyrjöld á götum Los Angeles eftir að alþjóðlegur glæpamaður sem er í haldi lögreglunnar lofar hverjum þeim sem frelsar hann 100 milljón dollara verðlaunum. Það er auðvitað ekki að sökum að spyrja og allt glæpahyski borgarinnar freistar þess að ná verðlaununum með tilheyrnadi ofbeldi og sprengjugný.

Sem betur fer er gamli harðjaxlinn Samuel L. Jackson nýbúinn að setja saman harðsnúna sérsveit innan lögreglunnar sem er vel til þess fallinn að snúa á skrílinn og koma krimmanum á öruggan stað. Collin Farrel er aðaltöffarinn í deildinni og er bara nokkuð góður í einfölu hlutverki manns sem er fæddur til að vera sérsveitarmaður og skyggir því óhjákvæmilega á félaga sína. Rapparinn LL Cool J er léttur og skemmtilegur að vanda og slagsmálastelpan Michelle Rodriguez er verðugur fulltrúi kvennþjóðarinnar í deildinni og er auðvitað lang flottust.
S.W.A.T. er í sjálfu sér ósköp venjuleg hasarmynd sem passar sig á því að hafa allar helstu klisjurnar með; leiðilega lögregluforingjann, óuppgerðar sakir úr fortíðini, svikara og allt það. Það gengur hins vegar nógu andskoti mikið á til þess að manni leiðist aldrei neitt sérstaklega jafnvel þótt myndin sé í lengra lagi og miklum tíma sé eytt í þjálfum sérsveitarinnar áður en ósköpin byrja fyrir alvöru.

Doctor Sleep
[3]

Maður á einhvern veginn ekki von á góðu þegar maður fer á hryllingsmynd með jafn fáránlegu nafni og Doctor Sleep og ósjálfrátt hlýtur maður að ganga út frá því að hér sé álíka rusl og The Ambulance eða Dr. Giggles á ferðinni. Myndin gengur víst líka undir nafninu Hypnotic sem er strax skárra en í henni er kynntur til sögunar landflótta og dularfullur dávaldur sem er á flótta undan fortíðinni og hefur komið sér fyrir í London þar sem hann notar náðargáfu sína til þess að hjálpa fólki að hætta að reykja en dregst gegn vilja sínum inn í rannsókn á barnamorðum og kemst fljótlega að því að morðinginn sé líklega búinn að vera dauður í 500 ár.

Þetta er kannski ekki beint beysið plott og þar fyrir utan tekst öllum persónum myndarinnar að bregðast ótrúlega fáránlega við aðstæðum sínum. Þetta breytir því þó ekki að hér er á ferðinni fyrirtakshrollur sem fangar áhorfandann strax í upphafi með drungalegri stemningu og óvissu um framvinduna. Þá er þetta skreytt með viðbjóðslegum morðum og óhugnanlegum draumsýnum sem ofsækja dávaldinn sem tekur að falla í trans í tíma og ótíma eftir því sem hann færist nær morðingjanum. Látið því ekki bjánalegan titilinn fæla ykkur frá og gefið Doctor Sleep séns, þið gætuð grætt svona eins og eina andvökunótt.

Underworld
[2]

Vampírur eru eitursvalar og eru lífseigustu fyrirbæri hryllingsbókmenntanna enda er eitthvað ómótstæilegt við þær; seiðandi kynþokki, uppreisnarandi; rómantísk einsemd og melankólía þess sem dæmdur er til eilífrar jarðvistar í myrkri.
Varúlfar þvælast jafnan á svipuðum slóðum og blóðsugurnar en eru ekki jafn elegant; hálfgerðir ruddar og vitleysingar. Þessi fyrirbæri eru sem sagt aðall og pöpull afþreyingarmenningarinnar. Þessum fylkingum lýstur saman í Underworld þar sem við fylgjumst með blóðsugunni og varúlfabananum Selenu sem hefur árhundruðum saman elt tunglsjúku skepnurnar uppi og lógað þeim.

Hún lendir því í heljarinnar tilvistarkreppu þegar hún fellur fyrir varúlfi en það þarf ekki að eyða mörgum orðum í það að vampírugengið kann illa við blóðblöndun tegundanna enda kemur á daginn að blóðsugurnar eru hinir verstu rasistar.
Varúlafar og vampírur eru gömlul fyrirbæri og hittast hér í einni elstu sögu allra tíma um elskendurna sem fá ekki að njótast og það er ekkert nema gott um það að segja.
Blóðsugur eru svalar og þegar þær eru komnar í þröngt latex og leður eru þær auðvitað ómótstæðilegar í þokka sínum. Kate Beckinsale er eitursvöl í hlutverki Selenu í umhverfi sem er samansuða úr The Matrix og The Crow.
Bardagarnir eru flottir og keyrslan ágæt en sagan er býsna þvæld og bjánaleg þannig að myndin er fyrst og fresmt fyrir augað og innihaldið stendur ekki undir svölu yfirbragðinu.