Heimildarmyndin Mótmælandi Íslands varpar því langþráðu ljósi á þennan kynlega kvist í þjóðlífinu og það er hreint og klárt glapræði að missa af henni. Helgi kemur alltaf til dyranna eins og hann er klæddur og hann er svo eðlilegur og blátt áfram fyrir framan myndavélina að unun er að horfa á.
Þá fer heldur ekkert á milli mála að hér er mikill hugsuður á ferð og mótmæli hans og röksemdafærslur fyrir þeim eru eins langt frá því að vera óráðshjal geðveiks manns og hugsast getur. Og þó Helgi hafi farið óhefðbundnar leiðir munu sjálfsagt flestir geta séð sannleikskorn í málflutningi hans.
Hann er dásamleg persóna, góðhjartaður og hlýr maður sem fær nú loksins uppreisn æru. Yfirbragðið getur þó verið hrjúft en maðurinn er óslípaður demantur. Þennan demant hefur þeim Þóru Fjeldsted og Jóni Karli Helgasynitekist að slípta til í einlægri og heiðarlegri mynd sem mun seint líða þeim sem á horfa úr minni.
Ég tek samt undir með Tótu pönk að það hefði mátt fylla betur út í persónulega sögu Helga fyrst athyglinni var beint að hjónabandi hans á annað borð. Það hefði vel mátt fella annað út og skapa þeim þætti veglegra pláss þar sem myndin er í raun hálftíma og löng eins og hún er.
Gamlar upptökur úr fréttatímum Sjónvarpsins hljóta að skemmta MTV kynslóðinni sérstaklega og Mótmælandi Íslands er alger himnasending fyrir ungt fólk sem hlýtur að hrista hausinn yfir undarlegri þvermóðsku yfirvalda og kerfisins í garð Helga sem er sjálfsagt pönkari eða gjörnigalistamaður í augum æskunnar, miklu fremur en óalandi þráhyggjumótmælandi.
Þetta er mynd sem er öllum holl og því um að gera að drífa sig í bíó og fara svo út að mótmæla. Einhverju. Öllu bara.