Þeir sem kunna að meta fyrri verk hans munu sakna snjallra samtalanna sem voru hornsteinar Reservoir Dogs og Pulp Fiction en sá skortur er þó síður en svo tilfinnanlegur þar sem hann er bættur margfalt upp með hressilegri keyrslu, smart tökum, kúl klippingum, hörkubardögum, almennum töffaraskap og auðvitað alveg svakalega miklu blóði.

Ofbeldið er svo ýkt og yfirgengilegt að það minnir helst á Itchy&Scratchy úr The Simpsons og blóðsúthellingar spaugarana í Monty Python. Subbuskapurinn er mjög í anda efniviðarins og innihaldsins og snilldin í þessu öllu saman er fólgin í geggjuðum ýkjustílnum. Tilgangurinn helgar meðalið og svona verður þetta að vera og þeir sem eru ekki sáttir geta bara farið eitthvað annað.
Lokabardagi þessa hluta þar sem Brúðurinn (Uma Thurman) stútar 88 skósveinum yakuzadrottningarinnar O-Ren Ishii (Lucy Liu) er ótrúlegt sjónarspil sem verður einhvern veginn dásamlegt í öllum djöfulskapnum.
Þarna gefur Tarantino gefur algert frat í Matrixtölvubrellurnar og bíður upp á geggjaðan sverðaballett upp á gamla skólann og niðurstaðan er svo tjúlluð að George Lucas, Wachowski bræður og aðrir tölvunördar hljóta að þurfa að hugsa sinn gang. Þetta atriði ber mögnuðum tökum leikstjórans á forminu vitni á margan annan hátt og þá ekki síst í þeirri mögnuðu þversögn að það er með fyndnari atriðum sem sést hafa í bíó lengi og þegar tökuvélin horfir yfir blóðidrifinn vígvöllinn og menn sem skríða á eftir afhöggnum útlimum sínum leysist þetta upp í einn alsherjar sjúkan brandara.

Það gustar af Umu í hlutverki Brúðarinnar og þó harðsnúnar konur hafi streymt í halarófu í bíó undanfarin misseri þá kemst engin þeirra með tærnar þar sem Brúðurinn er með hælana. Annan eins töffara hefur maður ekki séð síðan Clint Eastwood gekk út af barnum í lokauppgjöri Unforgiven og sá eini sem hefur drepið með meiri stæl en þessi tvö, í allri sögu afþreyingarmenningainnar samanlagðri, er Egill Skallagrímsson. Þannig að þetta er sko ekkert smá mál.

Tarantino er einkar lagið að fá mikið út úr leikurum sínum. Uma er kúl og Lucy Liu (sem undirritaður er skotinn í) klikkar ekki (að hans mati). Þá er Daryl Hannah greinilega í stuði og þó þeir Michael Madsen og David Carradine láti lítið á sér kræla í þessum hluta þá er það deginum ljósara að þeirra framlag á eftir að verða mikils virði.
Sándtrakkið er að vonum ákaflega vel valið saman og teiknimyndin um forsögu O-Ren Ishii sem brýtur frásögnina upp í miðjum klíðum er gjörsamlega geðveik og slær taktinn fyrir það sem koma skal.

Kill Bill er æði og einfaldlega það lang, lang besta sem maður hefur séð í bíó í háa herrans tíð og ég geri ráð fyrir að það sé passlegt að sjá hana í það minnsta þrisvar með stuttu millibili.