Finding Nemo
[4]

Tölvugúrúin hjá Pixar kunna sitt fag þegar það kemur að gerð skemmtilegra teiknimynda fyrir alla fjölskylduna. Finding Nemo er nýjasta afurð þessara snillinga sem brutu blað í sögu tölvuteiknimynda með Toy Story og fylgdu henni eftir með Monsters Inc, Toy Story 2 og Bug´s Life.

Finding Nemo gefur þessum myndum ekkert eftir og er afskaplega vönduð og litrík enda gerist hún í skrautlegum töfraheimi undir yfirborði sjávar
Þar elst Nemo litli upp, ofverndaður af taugaveikluðum föður sem hefur mátt horfa á eftir eiginkonu og hrognafjöld í rándýrskjaft. Þegar Nemo kemst óvænt undir manna hendur og endar sem skrautfiskur í búri á tannlæknastofu í Sydney verður pabbi gamli að taka á honum stóra sínum og heldur af stað í magnaðan björgunarleiðangur ásamt bláa, skammtímaminnislausa fisknum Dory. Þá byrjar líka fjörið fyrst fyrir alvöru og yngstu áhorfendurnir fá heilmikla rússíbanareið með hákörlum, marglittum, risaskjaldbökum og hungruðum mávum. Alveg hreint meiriháttar stuð.
Söguþráðurinn minnir að vísu full mikið á Toy Story 2 en það kemur þó lítið að sök þar sem það er hvergi slakað á keyrslunni og skrautlegt aukapersónugallerí stelur senunni viðstöðulaust en þar fara fremst í flokki Willem Dafoe í hlutverki hins lífsreynda Gill, sem tekur Nemo undir verndarugga sinn í fiskabúri tannlæknisins, og Ellen DeGeneres sem talar fyrir Dory sem er tvímælalaust besta persóna myndarinnar.
Stærsti kosturinn við myndirnar frá Pixar er vitaskuld að þær skemmta jafn börnum og fullorðnum þannig að það ætti enginn að vera svikin af þessum sundspretti um heimshöfin og það þarf varla að taka það fram að þeir sem eru komnir til vits og ára fá mest út úr ævintýrinu með ensku tali.

Master and Commander
[3]

Master and Commander er risastórmynd samkvæmt Hollywoodstöðlum; hún var fokdýr í framleiðslu og ekkert var til sparað við gerð sviðsmyndar sem er nákvæm eftirlíking 200 ára gamals bresks herskips, hún skartar einum vinsælasta leikara samtímans í aðalhlutverki og er stýrt af leikstjóra sem kann kvikmyndagerð upp á sína tíu fingur.

Þessi formúla er engin gulltrygging fyrir gæðum en hér er hún að virka ágætlega og Master and Commander er ákaflega vönduð, vel leikin og fagmannleg í alla staði.
Þeir sem telja sig vera að mæta í æsispennandi stríðsveislu gætu þó orðið fyrir nokkrum vonbrigðum þar sem það tekur um tvo tíma að sigla inn í aðalbardagann. Þeim sem hafa gaman að karlagrobbi og töffaraskap leiðist þó varla á leiðinni og enginn verður svikinn af tilkomumikilli sjóorrustunni í lokin.
Russell Crowe er vitaskuld drifkraftur myndarinnar og fer létt með að túlka skipstjórann Jack Aubrey sem er karl í krapinu með hjarta úr gulli, eða því sem næst. Hlutverkið reynir þó ekki mikið á Crowe sem gæti sjálfsagt verið svalur í dauðadái.
Sem sagt flott og vönduð stórmynd sem leggur meira upp úr áherslu á smáatriði og persónur en bardaga.

Mystic River
[4]

Mystic River er tvímælalaust besta mynd leikstjórans Clint Eastwood frá því hann kom, sá og sigraði með The Unforgiven árið 1992. Gamli karlinn er lágstemmdur og yfirvegaður í þessum harmleik um kynferðislega misnotkun barna, ást, vináttu, traust og morð.

Eastwood heldur þó aftur af áhrifaríkri sögunni og leggur aðaláhersluna á persónurnar og innri átök þeirra. Þessi leið gengur algerlega upp þar sem myndin hvílir á herðum einvalaliðs leikara. Sean Penn, Tim Robbins og Kevin Bacon leika æskuvini sem eru í litlu sambandi en leiðir þeirra liggja saman á ný þegar dóttir eins þeirra er myrt. Samband þeirra er spennuþrungið þar sem einn þeirra var misnotaður í æsku og gæti þar fyrir utan verið morðinginn.
Leikararnir eru allir í toppformi og það er ekki hægt að segja annað en að það sé hreint og klárt dekur við áhorfendur að bjóða upp á annan eins leikarahóp, með Laurence Fishburne og Marcia Gay Harden traust í aukahlutverkum, og Sean Penn lang fremstan meðal jafninga. Það er ótrúlegur slagkraftur í þessum eðaltöffara sem fer algerlega á kostum í túlkun sinni á niðurbrotnum föður fórnarlambsins sem er ekki allur þar sem hann er séður og glímir við drauga fortíðarinnar eins og aðrar persónur myndarinnar.

Deathwatch
[2]

Hópur breskra hermanna í fyrri heimsstyrjöldinni leggja undir sig þýska skotgröf með lítilli fyrirhöfn enda ekki nema þrír skíthræddir Þjóðverjar til varnar og þeir eru greinilega miklu hræddari við eitthvað annað og meira en nokkra slæpta Tjalla.
Það er því strax ljóst að það er ekki allt með felldu í skotgröfinni sem er yfirfull af skelfilega illa útleiknum líkum. Eini fanginn sem Bretarnir taka á lífi grenjar á Þýsku að þeir verði að koma sér burt ella muni þeir allir deyja.
Bretarnir láta auðvitað ekki segjast og þegar skyggja tekur byrjar krípí draugagangur og hermennirnir fara að týna tölunni.

Deathwatch er ferlega flott og blaut og vonlaus stemningin í gröfinni er í meira lagi áþreifanleg. Það lítur því framan af út fyrir það að fyrirtaks hryllingur sé á ferðinni en eftir því sem sögunni vindur áfram þvælist plottið og það fjarar hratt undan myndinni.
Rökrétt heimsmyndin hrundi auðvitað í þessu stríði og trúin á manninn og hið góða gufaði upp í öllum hryllingnum og ruddi nýrómantískum straumum bölmóðs og dauðadýrkunnar braut í menningu og listum. Þessum punkti er komið ágætlega til skila enda eru hermennirnir sturlaðir menn í guðlausum heimi sem botna hvorki upp né niður í því sem dynur á þeim. Áhorfendur eru illu heilli í sömu sporum og vita því ekkert hvert myndin er að fara með þá.
Hann Jamie, litli, Bell úr Billy Elliot leikur aðalpersónuna Charlie Shakespeare. Hann er unglingsræfill sem laug til um aldur til að komast í herinn. Persónan og leikarinn valda því þó engan veginn að halda myndinni uppi þannig að allt veldur þetta umtalsverðum vonbrigðum. Með meiri og betri úrvinnslu hefði Deathwatch getað orðið brilljant hrollur en það vantar bara því miður allt of mikið upp á.

The Texas Chainsaw Massacre (2003)
[3]

Það má deila lengi um það hvort það þjóni einhverjum vitrænum tilgangi að endurgera gamlar hryllingsmyndir og sjálfsagt mun þessi nýja útgáfa af hinni alræmdu Texas Chainsaw Massacre misbjóða mörgum sem hafa upprunalegu myndina frá 1974 í hávegum. Í þá daga var unglingahrollurinn ferskur og nýr en formúlan er orðin ansi útvötnuð eftir þrjá áratugi enda gengur hún enn út á það að snælduvitlausir brjálæðingar spretta fram úr skúmaskotum og slátra ungu fólki sem reykir, drekkur brennivín, dópar og stundar kynlíf.

Það væri því synd að segja að það sé eitthvað nýtt á ferðinni hér en það verður þó að segja 2003 árgerðinni af The Texas Chainsaw Massacre það til varnar að hún er þó ekkert verri en þeir unglingahrollar sem boðið hefur verið upp á undanfarin ár. Leðurfés er ekkert slappari morðingi en Michael Myers í Halloween og Jason úr Föstudagsmyndunum og aðalpersónan hér er síður en svo með minni brjóst en Jennifer Love Hewitt og aðrar öskurdrottningar. Vélsagarmorðið í Texas nýtur nýtur þess líka, ef eitthvað er, gamla myndin hafði svo mikil áhrif á sínum tíma að nafnið eitt og sér nægir til að vekja óhug.
Skíturinn og viðbjóðurinn í kringum úrkynjaða fjölskylduna sem brytjar ferðalanga sem eiga erindi til Texas í spað er alveg hreint ágætur og nokkur klassísk bregðuatriði hafa tilætluð áhrif. Ofbeldið sem gekk fram af fólki fyrir 30 árum er hins vegar ekkert til að tapa sér yfir í dag enda kippa sér fáir upp við aflimanir og húðflettingar á þessum tímum þar sem all er leyfilegt. Vélsögin er að vísu orðin svolítð gamaldags og þunglamalegt morðvopn en það er samt eitthvað sjarmerandi við að sjá afmyndaðan óskapnaðinn hlaupa í æðiskasti á eftir ungmennum með sögina á lofti. Þeir sem vita að hverju þeir ganga ættu því að geta verið sæmilega sáttir við þessa útgáfu en þeir sem efast ættu að halda sig fjarri Leðurfési og hyskinu hans.
Leikurinn í myndinni er auðvitað undir meðallalgi, eins og vera ber, í myndum af þessu tagi og gamli harðjaxlinn R. Lee Ermey (The Frighteners, Full Metal Jacket) ber af eins og gull ef eir og lyftir myndinni á hærra plan í hlutverki hins vafasama lögreglustjóra.

The Matrix Revolutions
[3]

The Matrix sló verðskuldað í gegn árið 1999 enda frábær mynd í alla staði. Í kjölfar velgengninnar lýstu þeir Wachowski bræður yfir að þeir hefðu hugsað The Matrix sem þríleik og framhaldsmyndirnar tvær yrðu teknar upp í einum rykk.
Sagan þvælist heldur betur í miðkaflanum og sem betur fer æsist leikurinn aðeins í síðustu myndinni The Matrix Revolutions en þegar upp er staðið læðist að manni sá grunur að þeir bræður hafi verið að ljúga til um að The Matrix hafi verið hugsuð sem þríleikur frá upphafi. Fyrsta myndin stendur einfaldlega sterkari sem heild, ein og sér, og framhaldsmyndirnar varpa leiðinlegum skugga á forleikinn.

The Matrix Revolutions tekur upp þráðinn þar sem frá var horfið í sumar og nú brýst út allsherjarstríð milli manna og véla og hin ýmsu vandræðaforrit blanda sér í hasarinn. Því miður fer minna fyrir skemmtilegustu persónunum sem kynntar voru til sögunnar síðast, þeim hjónakornum, Persephone og Merovingian, en Agent Smith fer hins vegar létt með að stela senunni og Hugo Weaving fer vægast sagt á kostum í hlutverki forritsins sem er orðið svo öflugt að það ógnar bæði mannheimum og sýndarveruleika Matrixins.
Hér er mikið um sprengingar og læti þannig að manni leiðist ekkert en samt fylgir þessu einhver depurð yfir því að þriðja myndin skuli ekki fylla betur upp í tómarúmið sem niðursuðudósaheimspekivellan skildi eftir sig í millikaflanum.
Þessi mynd gerist meira og minna utan Matrixins sem er ekki gott fyrir Keanu Reeves sem er flottur í sýndarveruleikanum en marflatur þegar hann þarf að tjá tilfinningar í alvörunni.
Flækjan er síðan leyst á ansi ódýran hátt og þeir bræður gæta sín samt á því að halda öllu opnu fyrir frekara framhald. The Matrix verðskuldar þéttari sögulok en þau sem boðið er upp á en það vill svo kaldhæðnislega til að í lokin hittir Neo fyrir einhvers konar guð í vélinni en hugtakið "deus ex machina" notuðu gömlu Grikkirnir um ódýrar lausnir klassísku
harmleikjanna. Það er ómögulegt að segja hvort þetta beri húmor bræðranna vitni og breytir því ekki að endalokin eru ansi klén.