The Return of the King
[5]
Það þarf varla að segja þeim sem séð hafa The Fellowship of the Ring og The Two Towers vita sjálfsagt að The Return of the King er frábær mynd. Hún gefur þeim fyrri ekkert eftir og gengur þvert á móti lengra í mikilfengleikanum og gulltryggir um leið að þríleikur Peters Jackson um Hringadróttins sögu er einstakt verk í kvikmyndasögunni, algerlega án hliðstæðu.

Tæknibrellurnar í myndinni eru yfirgegnilega flottar og bardagatriðin hér toppa það sem Jackson hefur áður gert og þá er mikið sagt. Styrkur Hringadróttins sögu felst ekki síst í því að brellurnar þjóna allar tilgangi sögunnar og skyggja aldrei á persónurnar, eitthvað sem George Lucas og Wachowski bræður hafa klikkað illilega á undanfarið.
The Return of the King er rúmir þrír klukkutímar og fyrir vikið langlengsta myndin í bálkinum en það er varla hægt að segja að maður finni fyrir lengdinni enda frá mörgu að segja og margir hnútar sem þarf að endahnýta. Ef menn nenna má tína til einhverja smágalla en myndin er eiginlega yfir gagnrýni hafin í mikilfengleik sínum.
Leikararnir eru allir í toppformi, það gustar sem fyrr af Ian McKellen í hlutverki Gandálfs og Viggo Mortensen er með töffið algerlega á hreinu í hlutverki Aragorns, Legolas er flottur sem fyrr og Gimli sér um að halda uppi húmornum. Gollum er sem fyrr dásamlegur og það er sláttur á Sean Astin í hlutverki Sóma sem lætur hendur heldur betur standa fram úr ermum.
Alveg stórfengleg mynd.

Cabin Fever
[3]

Fimm ungmenni, þrír strákar og tvær föngulegar gellur, fara út í skóg til að fagna skólalokum en þar ætla þau að sukka saman í viku. Sælan verður þó skammvinn þar sem eitt þeirra veikist heiftarlega, byrjar að hósta blóði og missa húðina með tilheyrandi subbuskap. Þegar krakkarnir átta sig á því að bráðsmitandi og drepandi vírus er á ferðinni er hver næstur sjálfum sér í örvæntingarfullri baráttu fyrir heilsunni og húðinni.

Þetta hljómar svo sem ekkert merkilegra en meðal unglingahrollur. Cabin Fever stendur þó slíkum myndum miklu framar enda óvenjuvel skrifuð, sneisafull af fyndnum samtölum. mátulega sjúkum húmor og góðum slatta af viðbjóði.
Þetta er sem sagt ekta hryllingsmynd af gamla skólanum enda sækir leikstjórinn Eli Roth innblástur til Evil Dead, Texas Chainsaw Massacre, The Thing og húðsjúkdóms sem hann fékk á Selfossi fyrir áratug, eins og frægt er orðið.
Eli hefur dásamlega tilfinningu fyrir byggingu hryllingsmynda og það er langt síðan það hefur tekst jafn vel að blanda saman gríni og viðbjóði í mynd af þessu tagi. Þá er Eli mjög meðvitaður um mikilvægi nektar og kynlífs í unglingahrollvekjum og beitir þeim meðulum á réttan hátt.
Frábær skemmtun fyrir þá sem fíla góðan hroll.

Wonderland
[3]

Klámmyndaleikarinn John Holmes var goðsögn í lifenda lífi í sínum bransa, aðallega vegna þess að hann guð blessaði hann með einum stærsta belli sem sögur fara af. Hann lék í gríðarlegum fjölda klámmynda þegar hann var sem harðastur en hann lést slippur og snauður úr eyðni árið 1988.

Stærð miðfótar hans hefur þó orðið til þess að hann er ekki enn öllum gleymdur og nú gefst þeim sem ekki voru komnir til vits og ára þegar hann tröllreið klámmyndaheimum tækifæri til að kynnast kauða betur í Wonderland.
Myndin rekur að vísu ekki sögu leikarans, ris hans og fall, heldur fjallar hún um hrottalegt fjöldamorð sem framið var í húsi við Wonderlandbraut í Los Angeles sumarið 1981 en Holmes blandaðist í rannsókn morðmálsins.
Wonderland rekur aðdraganda morðanna frá ólíkum sjónarhornum þar sem Holmes er bæði sakfelldur og hann sjálfur fær að fegra sinn hlut. Þessi frásagnarháttur gengur ágætlega upp og heldur athygli áhorfandans. Þar fyrir utan er myndin hrá, ljót og fram úr hófi ruddaleg á köflum sem er allt hið besta mál.
Val Kilmer á ekki í nokkrum vandræðum með að leika skítalabba, sýnir fantagóðan leik og fer létt með að koma forheimskum og vonlasum fíklinum John Holmes til skila og Dylan McDermott úr The Practise sýnir á sér nýja og skemmtilega hlið sem tætingslegur smákrimmi. Allt annað að sjá til drengsins hér en á Skjá Einum.
Wonderland er ekki beinlínis skemmtileg mynd en hún er áhugaverð og mögnuð á köflum en það þarf varla að taka það fram að hún er ekki allra, frekar en myndirnar hans John Holmes.

Love Actually
[4]

Handritshöfundurinn Richard Curtis veit hvað hann syngur þegar hann er á rómantísku nótunum. Love Actually er fyrsta leikstjórnarverkefni hans og hún sver sig í ætt við þær rómantísku gamanmyndir sem hann hefur skrifað á síðustu árum. Efnistökin eru áþekk og rétt eins og í Four Weddings and a Funeral, Notting Hill og Bridget Jones fer sjarmatröllið Hugh Grant með mikilvægt hlutverk í Love Actually.
Myndin sker sig þó úr að því leyti að hér segir Curtis ástarsögur óvenju margra einstaklinga og fléttar þær saman í eina alls herjar feelgood mynd sem ætti að koma öllum í jólaskap en myndin hefst einmitt fimm vikum fyrir jól og eins og náttúrulögmálin gera ráð fyrir eykst ástinni ásmeginn eftir því sem jólin þokast nær.

Það má helst finna að lengd myndarinnar en mikill fjöldi aðalpersóna teygir óhjákvæmilega svolítið á lopanum. Þetta er þó algert aukaatriði þar sem Curtis teflir fram ótrúlega glæsilegum leikarahóp sem fer létt með að heilla áhorfendur. Það mæðir mikið á þungaviktarfólkinu Hugh Grant, Colin Firth, Liam Neeson, Emmu Thompson og Alan Rickman en aðrir leikarar gefa þeim ekkert eftir og þannig stelur Bill Nighy hverri senunni á fætur annarri þegar hann nánast endurtekur hlutverk sitt úr Still Crazy. Alveg óborganlegur gaur.
Rowan Atkinson er hins vegar ofaukið en Curtis reynir jafnan að trana þessum gamla félaga sínum fram. Hann var stílbrot á Four Weddings og hér er hann alveg út úr kú.
Annars er ekki hægt að segja annað en að Love Actually sé frábær skemmtun og þörf áminning um að það er fyrst og fremst ástin og náungakærleikurinn sem eru haldreipi okkar í sturluðum heimi hryðjuverka og stríðsátaka.

Cold Creek Manor
[1]

Dennis Quaid og Sharon Stone sýna lítil tilþrif og eru nánast bara léleg í hlutverkum hjóna sem gefast upp á stórborgarlífinu í New York og flytja ásamt tveimur börnum sínum í sveitina. Þau kaupa niðurnítt óðalssetur á
slikk úr þrotabúi en eru varla flutt inn þegar fyrri eigandi (Stephen Dorff) rekur inn nefið og gerir sig líklegan til vandræða.

Það er ljóst strax við fyrstu kynni að gaurinn er ekki með öllum mjalla og er með óhreint mjöl í pokahorninu og þegar Quaid fer að róta í fortíð mannsins stofnar hann sér og sínum í stórhættu.
Allt hljómar þetta býsna kunnuglega og það verður því miður að segjast eins og er að í þessu tilfelli verður þessi gamla tugga beinlínis þreytandi. Myndin fer ágætlega af stað og einhver óþægilegur drungi og óljós ógn hvíla yfir gamla setrinu frá upphafi. Stemningin dettur þó fljótt niður og myndin fer aldrei út fyrir formúluna, kemur aldrei á óvart og er því frekar óspennandi.
Sagan er sáraeinföld en það er reynt að dýpka hana með ákveðnum vísbendingum um brenglað fjölskyldulíf fyrri eigenda hússins. Þetta gleymist svo allt og það er skilið svo mikið eftir af lausum endum að maður er litlu nær um fortíð brjálæðingsins í lokin. Það að líkja Cold Creek Manor við Cape Fear er því algerlega út í hött og hún stenst þann samanburð
engan veginn.