The Last Samurai
[4]

Hvað svo sem segja má um Tom Cruise sem leikara þá verður ekki af honum tekið að hann kann að velja sér myndir þannig að nafn hans tryggir alltaf ákveðin gæði og selur bíómiða fyrir skrilljónir. Hann hittir beint í mark, eina ferðina, enn með The Last Samurai sem er ekta stórmynd hlaðin töffaraskap, flottum bardagatriðum og hæfilega þykku lagi af gömlum og góðum klisjum.

Cruise er hér í hlutverki fyllibyttunnar og uppgjafarhermannsins Nathan Algren sem hefur tekið þátt í ófáum indíánaslátrunum með riddaraliðinu en drekkur til að gleyma öllum viðbjóðnum sem hann hefur séð. Hann fær kjörið tækifæri til að rétta úr kútnum þegar fulltrúar Japanskeisara vilja ráða hann til að þjálfa nýtísku her sem ætlað er að brjóta á bak aftur uppreisn gamalla samúræja í landinu. Það er skemmst frá því að segja að eftir að Algren kemst í kynni við hinn magnað leiðtoga samúræjanna, Katsumoto, áttar hann sig á því að hann á miklu meira sameiginlegt með andstæðingi sínum og lendir nú öfugum megin við víglínuna og berst við hlið frumstæðs þjóðflokks gegn tæknivæddum árásarher.
Það eru vandfundir meiri töffarar í mannkynssögunni en samúræjarnir japönsku og þegar þeir eru komnir með Tom Cruise sér við hlið getur ekkert klikkað.
The Last Samurai er frábær hrísgrjónavestri sem svíkur ekki enda gerist myndin í Japan í gamla daga þegar orð eins og heiður og hugrekki skiptu einhverju máli.

In the Cut
[3]

Það fer ekkert á milli mála að Jane Campion hefur ætlað sér að gera óhefðbundinn sálfræðitrylli með In the Cut. Aðaláherslan er á persónusköpunina og frásögnin er nánast ljóðræn á köflum í rólegri en drungalegri atburðarás þar sem hrottafengin morð á ungum konum í anda Jack the Ripper eru í bakgrunninum.

Meg Ryan leikur bældu kennslukonuna Frannie sem er þó ekki öll þar sem hún er séð og undir dauðyflislegu yfirborðinu krauma villtir kynórar.
Bældar hvatir hennar fá óvænta útrás þegar hún flækist inn í morðmál og heillast af lögreglumanninum sem stýrir rannsókn þess. Hann er þó ekki heldur allur þar sem hann er séður og er í meira lagi dularfullur á köflum, gæti jafnvel verið morðinginn. Spennan í sambandi þeirra keyrir því myndina áfram fremur en sjálf morðgátan og með mikilli einföldun má segja að hér mætist 9 1/2 Weeks og Kiss the Girls þó In the Cut eigi annars lítið sameiginlegt með þeim myndum sem eiga svo aftur ekkert sameiginlegt.
Meg Ryan tekst ágætlega að hrista af sér rómantísku grínímyndina sem hefur loðað við hana hingað til en það er Mark Ruffalo sem gerir þess mynd að sinni með frábærum leik í hlutverki lögreglunnar.
In the Cut er hrá og Campion er, sem fyrr ófeimin, við að sýna bert hold og þannig fá áhorfendur að berja brjóstin á Meg Ryan augum og þar sem evrópska útgáfan er sýnd hérna slæðast munnmök og limur í fullri reisn með. Það þykir svo sem ekkert merkilegt nú til dags og Campion hefði þurft að ganga töluvert lengra til að toppa Baise-Moi, Irréversible, Intimacy og Romance X sem allar hafa gert út á kynlífssenur sem sýna allt.
Myndin er sem fyrr segir býsna róleg framan af en nær þó strax tökum á áhorfandanum en þrátt fyrir góðan vilja leikstjórans rennur hún óvænt út í ótrúlega fyrirsjánlegan og dæmigerðan farveg í lokin. Það dregur úr áhrifamættinum en breytir því ekki að In the Cut er áhugaverð mynd sem er vel þess virði að kíkja á.

Kaldaljós
[4]

Hilmar Oddsson hefur glímt við það verkefni að færa skáldsöguna Kaldaljós, eftir Vigdísi Grímsdóttur, yfir á filmu síðastliðin 15 ár og það er ekki hægt að segja annað en biðin hafi verið þess virði.
Kaldaljós er ákaflega áferðarfögur og vönduð mynd sem hreyfir við áhorfandanum og skilur eitthvað eftir sig, en slíkt er að verða æ sjaldgæfara þegar kvikmyndir eru annars vegar.

Ingvar E. Sigurðsson leikur Grím Hermundsson sem stundar myndlistarnám í Reykjavík. Hann er þjakaður af hörmungaratburðum sem dundu á honum í æsku og fortíðardraugarnir koma í veg fyrir að hann geti tekist á við lífið og tilveruna.
Drunginn í sálarlífi hans litar myndina alla sem er falleg og hlý þó yfir henni hvíli einhver undarleg séríslensk feigð sem sjaldan hefur verið komið jafn vel til skila í kvikmynd.
Einn helsti styrkur myndarinnar liggur þó fyrst og fremst í góðum leik þar sem valinn maður er í hverju rúmi. Ingvar fer létt með að koma Grími á fullorðinsárum til skila og Kristbjörg Kjeld er frábær að vanda en að þeim og öllum öðrum ólöstuðum bera Áslákur og Snæfríður Ingvarsbörn myndina uppi. Samleikur systkinanna er með ólíkindum afslappaður og eðlilegur og þrátt fyrir ungan aldur tekst þeim að skapa persónur sem ekki er annað hægt en að heillast af og finna til með.
Hér leikur allt í höndunum á Hilmari, börn, fullorðnir, tónlist og myndmál, sem skilar sér í fallegri, fagmannlegri, látlausri, sorglegri en fantavel leikinni eðalmynd.