Kill Bill Vol. 2
[5]

Quentin Tarantino er séní. Það kom strax í ljós með Reservoir Dogs árið 1992 og síðan þá hefur hann staðfest það með þeim myndum sem fylgt hafa í kjölfarið en aldrei með jafn miklum glæsibrag og með Kill Bill Vol. 2. Svart/hvít film noir stemningin í upphafsatriðinu gefur góð fyrirheit og Tarantino svíkur hvergi.

Hvert snilldaratriðið kemur á eftir öðru í geggjuðustu orgíu ólíkra stílbragða, frábærra samtala, vísanna í allar áttir, kostulegra persóna, brjálæðislega vel valinnar tónlistar. Það er unun að horfa á þessa mynd.
Keyrslan er töluvert hægari en í fyrri hlutanum en það gefur miklu meiri fyllingu þar sem tíminn er notaður til að dýpka söguna og skerpa persónurnar. Þá eru blóðsúthellingarnar öllu hófstilltari en það breytir því ekki að krassandi ofbeldi er til staðar í klikkuðum bardagaatriðunum.
Uma Thurman fer fyrir hópi frábærra leikara og gerir Brúðina að einni eftirminnilegustu kvenhetju kvikmyndasögunnar en hér fær hún tækifæri til að sýna mannlegar hliðar á konu sem kemst að því að það fer illa saman að vera morðingi og móðir.
Thurman brillerar í túlkun sinni á stúlku sem er dæmd til að drepa stóru ástina í lífi sínu eða falla ellegar fyrir hendi mannsins sem hún elskar. Rómeó og Júlía eru so last year eftir að maður hefur kynnst Bill og Brúðinni.
David Carradine fer á kostum í hlutverki Bills og setur feykilega sterkan svip á myndina með veðruðu andliti sínu og rámri röddu. Michael Madsen, senuþjófurinn úr Reservoir Dogs, skapar eftirminnilegan skíthæl með persónu Budds en er þó hvergi nærri jafn svalur og hann var í Hundunum og þessi gamli töffari á sér varla viðreisnar von andspænis Umu og ekki síður Daryl Hannah sem er hreint út sagt frábær sem Elle Driver. Morðkvendið sem er næstum jafn svöl og Brúðurinn. Hún hefur rétt eins og Uma aldrei verið betri en nú.
Sem heild eru Kill Bill Vol. 1 og Vol. 2 gargandi snilld og maður getur ekki beðið eftir að sjá þær saman í röð en aðskildar stendur Vol. 2 upp úr og það sem meira er hún getur staðið ein og sér og það má njóta hennar í botn án þess að hafa séð fyrri hlutann. Ef um væri að ræða ritgerð um þann risahrærigraut sem bíómenningin er þá fengi Vol. 1 9,5 en Vol. 2 hækkar einkunnina upp í 10. Þetta verður ekki betra.

Rockville
[3]

Mikilvægi heimildarmynda á borð við Lalla Johns, Hlemm og nú Rockville verður seint ofmetið hvað svo sem mönnum finnst að öðru leyti um efnistök eða áherslur þeirra kvikmyndagerðarmanna sem leggja á sig það óeigingjarna starf að gefa "venjulegu fólki" innsýn í undirheima Reykjavíkur.

Í þessum myndum fær fólkið sem heitir einfaldlega "síbrotamenn" og "góðkunningjar lögreglunnar" andlit og segir frá vonum sínum og þrám sem hafa brostið og orðið að engu í brennivínsþoku og eiturlyfjavímu. Rockville gerir þessum mannlega þætti undirheimana prýðileg skil og það sem er mest um vert er að fíklarnir eiga alltaf einhverja von sem er þeirra haldreipi í batanum sem þeir hafa fundið í skjóli Guðmundar Jónssonar í Byrginu.
Það sem má helst finna að myndinni að Þorsteinn virðist ganga út frá því að áhorfandinn fyrirfram hafi ákveðna þekkingu á málefnum Byrgisins og stofnanda þess. Þeir sem hafa ekki fylgst með fréttum af hremmingum Byrgisins fá því ekki mjög skýra mynd af stöðu mála þó það sé auðvitað öllum ljóst að hún er ekki góð.
Þá er ekki gott að átta sig á Guðmundi sjálfum og það hefði að ósekju mátt ganga nær honum með myndavélinni og spurningum. Annars hef ég lítið út á myndina að setja annað en það að bati minn er ekki meiri en svo að ég pirrast þegar fólk hnígur niður á samkomum innblásið heilögum anda.

Scooby-Doo 2: Monsters Unleashed
[1]

Einhvern veginn hefði maður nú haldið að leikna myndin með hinum tölvuteiknaða Scooby-Doo frá árinu 2002 hefði átt að duga til þess að sannfæra alla um að ævintýri Shaggy, Velmu, Freds, Daphne og Scooby-Doo geta engan veginn borið uppi alvörubíómynd.

Teiknimyndirnar um gengið hafa ákveðinn sjarma, þó þær séu hallærislegar, og eru ágætlega geymdar á Cartoon Network. Bjánalegur og staðlaður söguþráður þeirra þolir þó alls ekki beina yfirfærslu yfir á hvíta tjaldið og persónurnar verða nánast óþolandi þegar þær eru af holdi og blóði og það sem er verst af öllu er að burðarásarnir Shaggy og Scooby eru með öllu óþolandi. Það er grátlegt að horfa upp á jafn efnilegan leikara og Matthew Lillard festast í hlutverki mannleysunnar Shaggy. Þar hefur með sanni góður biti farið í hundskjaft.
Scooby-Doo stendur þó nærri hjarta bandarískrar þjóðarsálar og fyrri myndin græddi nógu mikið af dollurum til þess að réttlæta aðra umferð. Það verður þó að segja þessari mynd til varnar að hún er eilítið skárri en forverinn en það er helst að Buffy gellan hún Sarah Michelle Gellar geri eitthvað af viti þegar hin bleika Daphne rís upp og lemur á skrímslunum að hætti blóðsugubanans. Þá klikkar Peter, gamli, Boyle ekki í litlu aukahlutverki. Annars eru leiðindin ríkjandi.

The Dawn of the Dead
[3]

The Dawn of the Dead er hressandi hryllingur og fyrir þá sem kunna að meta myndir af þessu tagi er hún sannkölluð himnasending. Hér er ekkert verið að teygja lopann og strax í upphafsatriðinu verður allt vitlaust þegar uppvakningar byrja að éta fólk og breyta því um leið í heiladauð skrímsli.
Blóðið er heldur ekki sparað og subbuskapurinn er til hreinnar fyrirmyndar. Myndin byggir á samnefndri mynd eftir George A. Romero, sem var brautryðjandi í uppvakningamyndum á sínum tíma, og greinir frá örlögum lítils hóps fólks sem leitar skjóls undan uppvakningaplágunni í yfirgefinni verslunarmiðstöð.

Það er ekki rétt að tala um endurgerð í þessu tilfelli, heldur miklu frekar skemmtilega og vandaða endurvinnslu. Hrátt yfirbragð og lítill framleiðslukostnaður gáfu myndum Romeros mikinn sjarma og þessum sjarma er viðhaldið með grófri áferð filmunnar og groddalegum klippingum. Þetta er fyrsta flokks framleiðsla með B-mynda áferð sem skilar sér fullkomlega.
Uppvakningar Romeros voru svo skemmtilega heillandi vegna þess hversu heimskir, slappir og hægfara þeir voru. Ógnin fólst í fjöldanum en það var ekkert mál að sigrast á einum og einum. Þessir nýju uppvakningar eru ekki eins mikil krútt enda fráir á fæti og nokkuð erfitt að kála þeim. Nýja myndin bætir það hins vegar upp með aukinni áherslu á persónurnar sem eru sumar býsna vel skrifaðar. Þá gefa alvöru leikarar á borð við Ving Rahmes, Sarah Polley og Jake Weber myndinni aukna vikt. Þá er húmorinn aldrei langt undan og maður á á hættu að skella upp úr í miðju blóðbaði. Sem sagt eðalstöff fyrir þá sem kunna að meta uppvakninga og gráglettinn viðbjóð. Öðrum er ráðlagt að halda sig heima.