Troy
[3]

Troy er rosalega stór mynd enda varla við öðru að búast þar sem myndin er byggð á Illionskviðu Hómers sem er einn hornsteina bókmenntasögunnar og lykilverk í vestrænni menningu. Hér er því boðið upp á mikið sjónarspil og stórfengleg atriði en samt virkar þetta allt saman eitthvað óekta. Það er vissulega tilkomumikið að horfa yfir hafflötinn þakinn þúsundum grískra herskipa og ekki síður að sjá tvær fylkingar tugþúsunda hermanna lenda saman í áköfum bardaga. Stærðin er bara því miður ekki allt og hún breytir litlu þegar tilfinninguna vantar og það er einmitt tilfinningaleysi, yfir höfuð, sem háir myndinni.

Eftir hroðalega bardagaatriði í myndum eins og Braveheart og Saving Private Ryan er varla hægt að bjóða upp á stórar stríðssenur sem eru sneiddar allri þjáningu en hér falla menn unnvörpum án teljandi blóðsúthellinga, limlestinga og þjáninga.
Trójustríðið hefur sjálfsagt verið mildað til þess að takmarka ekki aðgengi yngri áhorfenda að myndinni en afleiðingin er sú að þeir sem sitja í salnum ná lítilli tengingu við hetjurnar á vígvellinum. Þá ná harmrænar persónurnar ná ekki að snerta taugar áhorfenda að Hektor, Trjóuprinsi frátöldum, en hann er langsterkasta persóna myndarinnar í meðförum Erics Bana sem er eini leikarinn sem er raunverulega að gera eitthvað af viti í öllum þessum stjörnufansi.
Orlando Bloom er vitaskuld voða krútt og stendur undir persónu Parísar sem fer það best að vera sætur og heilla konur. Hann sýnir þó enginn tilþrif fyrr en hann mætir konungi Spörtu í einvígi en þá breytist flagarinn á augabragði á skemmtilegan hátt í væluskjóðu. Stærsti akkilesarhæll myndarinnar er svo því miður Brad Pitt í hlutverki sjálfs Akkilesar. Pitt er vel vaxinn og sýnir mikið bert hold en það hlýtur andskotakornið að hafa verið hægt að finna meira karlmenni til þess að túlka þessa frægustu hetju menningarsögunnar.
Akkiles er hálfgerður málaliði sem berst einungis til þess að nafn hans muni lifa í gegnum aldirnar. Hann náði því markmiði en ef eitthvað væri eftir af jarðneskum leyfum hans myndi hann snúa sér við í gröfinni ef hann vissi að allt hefði þetta verið til þess eins að Brad Pitt fengi að fara í sandalana hans og setja upp hjálminn. Þannig að þó Hektor falli fyrir hendi Akkilesar við Tróju þá vinnur Eric Bana óumdeildan leiksigur á Pitt á tjaldinu.
Allt þetta nöldur mitt breytir því þó ekki að Troy er fínasta skemmtun, þó hún sé í lengri kantinum og það er vissulega ánægjulegt að Hollywood skuli gefa fornsögum svo mikinn gaum þessi misserin. Það fer þó alltaf um mann smá hrollur þegar sígild verk eru löguð að kröfum draumaverksmiðjunnar. Þetta slapp fyrir horn í The Passion of the Christ þar sem Kristur endaði á krossinum en í Troy taka menn sér full mikið skáldaleyfi þannig að þeir sem munu einungis kynnast Akkiles og félögum í bíó fá svikna útgáfu af Illionskviðu.
Það er nánast ófyrirgefanlegt að sögufrægar persónur sem lifðu stríðið af og fóru með lykilihlutverk í sígildum harmleikjum að herleiðangrinum loknum skuli drepnar hér til þess eins að þjóna markmiðum hins dæmigerða Hollywoodhandrits þar sem við verðum að hafa í það minnsta einn skúrk sem hlýtur makleg málagjöld. Myndina setur heilmikið niður við þetta en það er þó huggun harmi gegn að Akkiles fær ör í hælinn.

Kill Bill Vol. 1 DVD

Það er réttast að byrja þetta á leiðréttingu sem er eitthvað á þessa leið: "Að gefnu tilefni skal vakin athygli á því að í umfjöllun um kvikmyndina Kill Bill Vol. 2 í Fréttablaðinu hélt gagnrýnandi því fram að Vol. 2 væri betri mynd en Kill Bill Vol.1. Þetta er ekki rétt þar sem Vol. 1 er í raun og sann betri helmingur Kill Bill."

Eftir að hafa horft nokkrum sinnum á Kill Bill Vol. 1 er ég sem sagt farinn að hallast að því að hún sé betri en glæsilegur lokakaflinn. Fjörið er vitaskuld óumdeilanlega meira og það eru miklu fleiri drepnir, sem er stór plús. Samtöl og persónusköpun rista ekki jafn djúpt og í Vol. 2 en það kemur þó vart að sök þar sem snilld Tarantinos í klippingum, framsetningu, lagavali og blóðsúthellingum toppar allt sem maður hefur áður séð.
Annars eru þessar vangaveltur og hártoganir um hvor hluti Kill Bill sé betri en hinn fánýtar og nánast bjánalegar. Kill Bill er fyrst og fremst ein stór heild og sem slík er hún alveg pottþétt, þannig að þegar maður hefur séð báða hlutana og gerir sér grein fyrir því hversu vel þeir smella saman er ekki hægt að líta á Vol. 1 og 2 sem eina mynd. Enda kveikir Vol.1 strax í manni löngum til að sjá Vol. 2 aftur og aftur og þar til myndirnar verða gefnar út saman er ekki um annað að ræða en að skella Kill Bill Vol. 1 í tækið og rjúka svo beint í bíó og horfa á Vol.2. Heildarmyndin er feykilega sterk og Tarantino sannar það með Kill Bill að það e vel hægt að kljúfa bíómynd í tvennt hún er frá upphafi hugsuð sem heild, ólíkt seinni Matrix myndunum tveimur sem runnu út í merkingarlausan og máttlausan vaðal.
Það eina sem hægt að fetta fingur út í við þessa DVD útgáfu Kill Bill Vol. 1 er að aukefnið er skorið við nögl og einungis er boðið upp á 25 mínútur af bónusefni; umfjöllun um gerð myndarinnar og svo tónlistaratriði með gellunum í The 5-6-7-8´s. Það er vissulega fengur í þessu en þeir sem þekkja Tarantino hljóta að gera ráð fyrir að hann eigi haug af ónotuðum tökum og fleira spennandi dóti. Þetta hlýtur allt að skila sér í einhverju viðhafnarsetti sem inniheldur báða kafla. Þangað til myndirnar koma sameiginelgar á DVD má þó vel drepa tímann með þessum diski.

Van Helsing
[3]

Það er ansi hætt við því að strangtrúaðir vampíristar láti Van Helsing fara í taugarnar á sér og kunni illa við það að Dr. Frankenstein skuli nú starfa í Transylvaníu og reyna að skapa líf með fjárstuðningi Drakúla greifa. En svona vill Stephen Sommers hafa þetta þegar hann leiðir saman gömlu Universal skrímslin, Drakúla, Frankenstein og Varúlfinn, í einni og sömu myndinni.

Það er þó alls ekki svo galið hvernig hann tvinnar þessa gömlu hryllingsþræði saman og saga hans er fínn efniviður í hressilegan sumarsmell. Þá verður það bara að segjast eins og er að stórmyndabúningurinn klæðir þessar gömlu Universal skepnur afskaplega vel.
Sommers hefur áður gert tvær fínar hasarmyndir í anda Indiana Jones úr Múmíunni og hann beitir svipuðum meðulum hér, fyrir utan það að Van Helsing nýrra tíma minnir eiginlega meira á James Bond en fornleifafræðinginn með hattinn en hann mætir ófreskjunum með allskonar sérútbúnaði frá Q-deild Vatíkansins. Svoldið galið en tilgangurin helgar meðalið.
Sommers nær samt ekki sömu hæðum og í The Mummy og galsinn sem einkenndi þá mynd er því miður ekki til staðar. Sommers tekur sig full hátíðlega, sjálfsagt vegna virðingar fyrir gömlu skrímslunum, og hefði að ósekju mátt flippa meira.
Þá eru Hugh Jackman og Van Helsing ekki jafn efnilegar hetjur og Brendan Frasier og persóna Ricks í Mummy myndunum, þannig að það má segja að hér sé aðalpersónan veikasti hlekkurinn.
Drakúla er hins vegar bæði flottur og hress og Roxburgh fílar sig í hlutverkinu. Hann setur sig í stellingar Bela Lugosi sem gerir það af verkum að hann nær ekki að laða fram sömu hreinu illskuna og Christopher Lee gerði í bresku Hammer myndunum. Lee er því enn hinn eini sanni Drakúla.
Sommers er alveg með helstu grunnþætti vampírunnar á hreinu og veit að það er fyrst og fremst kynþokkinn sem gerir þær að því sem þær eru. Brúðir Drakúla eru súperflottar gellur, seiðandi og banvænar. Kate Beckinsale er líka rosalega flott í hlutverki gallharðarar sígaunaprinsessu sem hefur að takmark eitt að drepa hinn lifandi dauða greifa.
Útlit myndarinnar er frábært, búningarnir eru flottir og drungalegt umhverfi Transylvaníu er heillandi. Tæknibrellurnar eru fyrsta flokks en þó nokkuð ofnotaðar, sérstaklega í lokin og þá keyrir væmnin einnig um þverbak. Annars er ekki yfir neinu að kvarta og Van Helsing er alvöru sumarpoppkorns smellur sem stendur fyllilega undir væntingum til hennar sem slíkrar.

The Secret Window
[2]

Stephen King er vinsælasti hrollvekjusöguhöfundur samtímans og hann má eiga það kallinn að hann hittir oft í mark en inn á milli er hann æði mistækur. Það er því síður en svo trygging fyrir gæðum kvikmynda að nafn Kóngsins skuli tengjast þeim; myndir eins og The Shining, The Green Mile og The Shawshank Redemption eru góð dæmi um það þegar allt hefur gengið upp en einnig er til haugur af rusli sem byggir á sögum kappans og hefur farið rakleiðis á myndbandamarkað enda standa þær myndir engan vegin undir einni bíóferð.

The Secret Window er þarna einhvers staðar mitt á milli. Framleiðslan er metnaðarfull og teflt er fram ekki minni leikurum en Johnny Depp og John Turrturro. Það er vitaskuld sjálfsögð krafa til myndar sem skartar þessum þremur nöfnum að hún sé góð en hér vantar töluvert upp á.
Fyrir það fyrsta er hún allt of fyrirsjáanleg og King er að vinna með gamalkunn viðfangsefni sín; rithöfund sem er ofsóttur af brjálæðingi (Misery) og rithöfundi sem missir sjónar á skilunum milli ímyndunar og raunveruleika (The Dark Half, Umney´s Last Case).
Depp leikur rithöfundinn sem vaknar upp við það einn morguninn að klikkhaus, frábærlega leikinn af Turrturo, bankar upp á hjá honum og sakar hann um ritstuld. Vandamálin hlaðast síðan upp í einhverju sem gæti helst verið versta martröð Hannesar Hólmsteins, þangað til okkar maður virðist vera að ganga af göflunum.
Tvær snilldarmyndir um geðveiki og tvöfalt eðli mannskepnunnar, Psycho og Angel Heart, skjóta strax upp kollinum og The Secret Window bætir engu nýju við og er þar fyrir utan töluvert leiðinlegri en þessar myndir.
Þá eru vitaskuld stærstu vonbrigðin við The Secret Window að Johhny Depp er ekki að gera neitt af viti. Hann lullast í gegnum rulluna og gerir bara það sem þarf, er auðvitað andskotanum myndarlegri og þarf lítið að reyna á sig, og er meira að segja svo værukær að stundum glittir í Jack Sparrow þegar rithöfundurinn missir tökin á sjálfum sér.
Turrturo klikkar hins vegar ekki og lyftir myndinni upp en The Secret Window verður því miður engu að síður að teljast nokkur vonbrigði bæði fyrir aðdáendur Kings og Depp.

Drekafjöll
[1]

Drekafjöll er afskaplega einföld spænsk teiknimynd sem gerist á ævintýralegum stað sem virðist óháður tíma og rúmi. Þar búa býsna kátir drekar í sátt og samlyndi við mannverur sem einhverra hluta hafa villst til Drekafjalla. Undantekningin á þessu og eina mannskepnan sem unir hag sínum illa í Drekafjöllum er galdrakarlinn Hrekklyndur sem er haldið föngum í Drekafjöllum svo hann geri ekki óskunda í mannheimum.

Myndin greinir frá tilraunum Hrekklyndar til að sleppa frá Drekafjöllum og tilraunum ungs drengs og dreka til að gera þau áform að engu. Allt er þetta gert eftir hefðbundinni forskrift ævintýra og það verður að segjast eins og er að sagan nær aldrei flugi og grípur ekki sérstaklega.
Teikningarnar eru ágætar en standast vitaskuld ekki því besta sem kemur frá Hollywood í þessum geira snúning enda vart hægt að ætlast til þess. Það er vissulega ánægjulegt að menn skuli taka sig til og talsetja evrópskar teiknimyndir en Drekafjöll er þó varla myndin til að tryggja það að þetta verði regla frekar en undantekning. Hún er einfaldlega ekki nógu skemmtileg. Það er farið hratt yfir sögu í brotakenndum atriðum og svo er myndin einfaldlega of stutt. Minnir einna helst á langan sjónvarpsþátt og stendur vart undir bíóferð nema fyrir þau allra yngstu.