The Ladykillers
[3]

Breska gamanmyndin Ladykillers frá árinu 1955 er fyrir löngu orðin klassík en þar fóru Alec Guinness, Peter Sellers, Herbert Lom, Cecil Parker og fleiri á kostum í hlutverkum glæpamanna sem leigja hjá eldri konu.
Skúrkarnir þykjast vera tónlistarmenn og gera heimili konunnar að miðstöð stórkostlegs ráns sem þeir eru með í býgerð. Þegar sú gamla kemst að því hvað vakir fyrir Guinness og félögum sjá þeir sér þann kost vænstan að kála kerlu en komast að því að kerlingin er ekkert lamb að leika sér við.
Þeir eru því síður en svo að ráðast á garðinn þar sem hann er lægstur Coen bræðurnir en þeir eru vitaskuld alltaf bestir þegar þeir vinna með frumsamið efni, auk þess sem það er álíka mikill óþarfi að endurgera Ladykillers og Psycho. Bræðurnir halda sig við meginþráð gömlu myndarinnar en skella á skeið í persónusköpun og samtölum.
The Ladykillers heldur þó ekki dampi og mun seint flokkast með betri verkum þessara snjöllu bræðra. Hún hefði sjálfsagt sigið vel niður fyrir meðallag í höndunum á minni spámönnum en þeim bræðrum sem eru meira að segja góðir á slæmum degi.
Helstu höfundareinkenni þeirra, kostuleg samtöl og fríkaðar persónur, bjarga sögunni fyrir horn og snilldartaktar nokkurra aðalleikaranna bjarga rest. Hin hvimleiði og ofmetni Tom Hanks er í toppformi, nýtur sín í botn í rullu Guiness, Marlon Wayans ofleikur með látum en tekst að vera fyndinn en senuþjófurinn er J.K. Simmons sem er hreint út sagt dásamlegur í hlutverki eins hinna misheppnuðu krimma.
Þessi fjölhæfi leikari sem dúkkar stundum upp í hlutverki geðlæknis í Law&Order: Criminal Intent á síðan eftir að mæta til leiks í enn betra formi, sem ritstjórinn J. Jonah Jameson, í Spider-Man 2 seinna í sumar.

The Punisher
[2]

Frank Castle, betur þekktur sem The Punisher, er stórskemmtileg teiknimyndasögupersóna ekki síst vegna þess að hann er gerólíkur hefðbundnu ofurhetjunum. Hann hefur enga yfirnáttúrulega hæfileika, notar skotvopna, líkamsstyrk sinn og herþjálfun í baráttuni við illþýðið.

Búningurinn hans er einfaldur og laus við allt prjál, bara svartur stuttermabolur með hauskúpulógói og svartur leðurfrakki. Hann er semsagt miklu meiri töffari en Spiderman og Daredevil fyrir utan það að hann er laus við alla manngæsku og drepur vondu kallana miskunnarlaust.
Teiknimyndasöguhöfundurinn Garth Ennis lífgaði Castle við í sögunni Welcome Back Frank fyrir nokkrum árum og þessi nýja Punishermynd byggir að hluta til á þeirri sögu sem er auðvitað hið besta mál. Það hefði þó að ósekju mátt byggja myndina eingöngu á sögu Ennis þar sem handritið er veikasti hlekkurinn í þessari annars ágætu hasarmynd.
Menn gerðu svipuð mistök með Daredevil en handrit þeirrar myndar var kokkað upp úr nokkrum frægum Daredevil teiknimyndasögum í stað þess að byggja eingöngu á verkum Franks Miller en hvaða fífl sem er hefði átt að gera sér grein fyrir því að það væri eina leiðin til að skila DD á hvíta tjaldið.
Þessi feill er þó ekki jafn alvarlegur í þessu tilfelli þar sem leikstjórinn og handritshöfundurinn eru með grunneðlisþætti Refsarans á hreinu auk þess sem Tom Jane er hárréttur maður til að túlka morðóða brjálæðinginn. Jane er fjallmyndarlegur þó hann sé alls ekkert súkkulaði enda karlmennskan uppmálaður ólíkt Ben Affleck sem steingeldi Daredevil í rauða, kerlingarlega latex samfestingnum sínum. Þá er The Punisher mun ruddalegri en aðrar nýlegar ofurhetjumyndir, sem er líka hið besta mál. Þetta er engin barnamynd.
John Travolta er frekar slappur í hlutverki vonda kallsins sem lætur myrða stórfjölskyldu Castles sem má því horfa upp á pabba sinn, mömmu, eiginkonu og son drepinn. Sjálfur kemst hann undan við illan leik og ákveður að endurgjalda Travolta í sömu mynt. Hann telur sig þó hins vegar ekki vera að hefna fjölskyldu sinnar heldur einfaldlega að refsa hinum seku og þá er ekki tekið á því með neinum silkihönskum.
Sem fyrr segir er sagan helsti veikleiki myndarinnar en hún eyðir of miklum tíma í aðdraganda refsingarinnar og The Punisher leggur að mínu mati allt of mikið upp úr flóknum plottum til að grafa undan óvininum. Sem einlægur aðdáandi Castles vildi ég bara sjá hann skella sér í leðrið, kippa með sér nokkrum stórum byssum og skjóta allt kvikt í klessu. Myndin er sem sagt full róleg fyrir aðalpersónuna og það eru allt of fáir drepnir þó Castle taki vissulega góða syrpu í lokin.
Þessi nýja Punisher mynd rétt slefar því yfir meðallagið en ég vona að hún græði nógu margar milljónir dollara til þess að við fáum framhald. Þá er þessi mynd eðlilegur fórnarkostnaður, það þurfti að kynna Castle til sögunnar og leyfa honum að drepa þá sem káluðu fjölskyldu hans. Nú er því lokið og hann getur snúið sér að hvaða þjófi, nauðgara og morðingja sem verður á vegi hans og drápin ættu að geta byrjað fyrir alvöru.

Eurotrip
[2]

Unglingamyndir þykja ekkert sérstaklega merkilegur pappír, líklega vegna þess að þær eru algerlega staðlaðar og innihaldslausar. Þær fjalla undantekningarlaust um graða unglinga þannig að markaðsrannsóknir sérfræðinganna í Hollywood hljóta að hafa leitt það í ljós að það kemst fátt annað en kynlíf fyrir í kollinum á æskunni sem erfa skal heiminn.

Eurotrip sver sig í ætt þessara greddumynda en hér leggja nokkur amerísk ungmenni í Evrópureisu að loknum skóla. Aðalpersónan leggur land undir fót í þeim tilgangi að hafa uppi á þýskri pennavinkonu sinni sem hann hafði móðgað illilega þar sem hann stóð í þeirri meiningu að hún væri karlmaður og geðsjúkur netpervert. Þegar misskilningurinn kom í ljós og hann gerði sér grein fyrir að hér er á ferðinni snotrasta snót, sem einnig er sálufélagi hans, verður hann gripinn eðlilegri blöndu hrifningar og losta og leggur allt undir til þess að komast yfir stúlkuna.
Félagi hans stýrir ferðinni og hefur sérstakan áhuga á Evrópu þar sem kynlífið í álfunni ku vera miklu fjörugra en í Bandaríkjunum, sem voru byggð af teprum sem flúðu perversjónirnar í Evrópu á sínum tíma.
Það vefst mikið fyrir mér hvernig ég á að halda sjálfsvirðingunni um leið og ég upplýsi að mér fannst Eurotrip ferlega skemmtileg en þessi vitleysa er þrælfyndin á köflum. Tilgangur myndarinnar er einfaldlega að skemmta áhorfendum í 90 mínútur og það tekst býsna vel. Þetta er fín kynlífsbrandarasúpa með nokkrum óborganlegum bragðefnum og ekki skemmir fyrir að mikið skín í bert hold. Ég er ekkert sérstaklega að hvetja til tilgangslausra brjóstasýninga í bíó en það vantar eitthvað í unglingagrínið ef striplinu er sleppt. Þetta vissu menn upp á hár fyrir tuttugu árum þegar Porky´s átti sviðið og nú virðist einhver nektarvakning vera í gangi aftur. Í Eurotrip er meira að segja reynt að gæta jafnréttis og karlarnir striplast líka en það verður því miður að segjast eins og er að augljósir hönnunargallar koma í veg fyrir að karlmannslíkaminn sé mikið fyrir augað.

Mors Elling
[3]

Norska gamanmyndin um hrakfarir þeirra herbergisfélaga á Kleppi, Ellings og Kjell-Bjarne, var ein besta myndin sem rataði í kvikmyndahús á Íslandi árið 2001. Sagan af því hvernig þessir geðsjúklingar reyndu að fóta sig í samfélaginu eftir hælisdvölina var drepfyndin án þess að renna út í fíflagang enda áherslan öll á mannlega þáttinn. Þá spillti heldur ekki fyrir að aðalleikararnir skiluðu hlutverkum sínum af svo mikilli næmni að það var ekki annað hægt en að falla fyrir Elling og Kjell-Bjarne og hrífast með.

Þessi framhaldsmynd um samband Ellings við aldraða móður sína gerist fyrir atburði fyrstu myndarinnar. Þegar hér er komið við sögu býr Elling hjá móður sinni eins og hann hefur alltaf gert. Hann er öllu borubrattari en þegar hann mætti til leiks árið 2001 en er þó engu að síður stjórnsamur áráttusjúklingur með kollinn stútfullan af ranghugmyndum um sjálfan sig og umhverfi sitt.
Mamma veit hins vegar hvað hún syngur og vill að miðaldra strákurinn sinn geri meira af því að hitta fólk og skellir sér því með hann í vikuferð til Mallorca. Kerlinginn er í essinu sínu í sólinni en Elling á erfiðara með að fóta sig ekki síst þar sem mamma virðist ætla að finna sér kærasta og sjálfur verður hann fyrir stöðugu áreiti frá beru holdi á ströndinni og kynhvötin setur hann allan í keng. Það kemur svo óhjákvæmilega til uppgjörs milli Freuds, móður og sonar og Elling snýr heim breyttur maður að einhverju leyti.
Það er auðvitað ávísun á vandræðalegar uppákomur og góða brandara að senda rullukoll eins og Elling til Mallorca og Mors Elling er því hin besta skemmtun. Hún er þó langt því frá jafn þétt og góð og fyrri myndin og þar munar mest um fjarveru Kjell-Bjarne, sem ekki er kominn til sögunnar, en samspil vitleysinganna tveggja var burðarás Elling.
Per Christian Ellefsen klikkar þó ekki í hlutverki Ellings frekar en fyrri daginn og það má skemmta sér konunglega yfir vandræðaganginum í honum þó myndin sé hálf brotakennd runa af kunnuglegum "Elling bröndurum."

Eternal Sunshine of the Spotless Mind
[5]

Sambandsslit og skilnaðir geta verið farið ansi illa með fólk og það eru þá ekki síst minningarnar um þá eða þann fyrrverandi sem valda hugarangri og éta þá sem engjast í ástarsorg upp að innan.
Í Eternal Sunshine of the Spotless Mind kemst Jim Carrey að því að það er til skemmtileg og ódýr lausn á þessu hvimleiða vandamáli; maður fer bara til læknis sem hreinsar burt allar minningar hans um fyrrverandi kærustuna sína.

Aðgerðin tekur eina nótt og þegar hann vaknar mun hann ekki sakna elskunnar sinnar sem Kate Winslet leikur einfaldlega vegna þess að fyrir honum hefur hún aldrei verið til.
Það borgar sig að segja sem minnst um innihald myndarinnar en atburðarásin á sér að mestu stað í huga aðalpersónunnar á meðan hún sefur og horfir á minningar sínar hverfa.
Sagan er eftir Charlie Kaufman sem er án efa einn frumlegasti handritshöfundurinn í Bandaríkjunum þessi misserin en hann á að baki snilldarmyndirnar Being John Malkovich og Adaptation. Þeir sem þekkja til verka hans ættu því að hafa nokkra hugmynd að því að hverju þeir ganga hér. Hann er sem fyrr að þvælast inni í kollinum á persónum sínum og það kemur vel í ljós hér að hann er orðinn býsna flinkur í þessum hugarflækjum þar sem Eternal Sunshine of the Spotless Mind er töluvert betri en fyrri myndirnar og þá er heilmikið sagt.
Sagan er í eðli sínu flókin og það hefði hæglega verið hægt að klúðra henni en framsetningin er pottþétt, áferðin smart og leikararnir svo góðir að það klikkar ekkert.
Carrey sýnir heldur betur hvað í honum býr og glansar í gegnum hlutverk sitt, Kate Winslet og Eliah Wood (ekkert hobbitalegur) eru einnig traust en senuþjófurinn er Mark Ruffalo sem er gersamlega óþekkjanlegur frá því í In the Cut og tekur af öll tvímæli um það að hann er leikari í toppklassa.
Eternal Sunshine of the Spotless Mind vekur upp margar spurningar um ástina, hugsanir, minningar og samskipti kynjanna. Hún svarar ef til vill engu en minnir á hið fornkveðna að enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur og að minningarnar eru það dýrmætasta sem við eigum þó þær geti verið sárar.
Lækningin við ástinni og sorginni sem getur fylgt henni finnst sjálfsagt aldrei en þessi mynd getur ýft upp sár hjá áhorfendum um leið og hún veitir huggun með því að sýna svo ekki verður um villst að sársauki og söknuður er eitthvað sem er óhjákvæmilegur fylgifiskur þess að vera til.
Eternal Sunshine er hreinn gullmoli í bíóflórunni þessa dagana. Mynd sem gleymist seint og býður upp á endalausar vangaveltur fyrir þá sem á annað borð nenna að pæla í nokkrum sköpuðum hlut. Brilljant mynd.