Divine Intervention
[3]

Jólasveinn í rauðum búningi á harðahlaupum í hitanum í Nazaret með nokkra pilta á hælunum. Pakkarnir hrynja úr bakpokanum hans og þegar hann nemur staðar sér maður að það stendur risastór búrhnífur í brjósti hans.
Þar er eitthvað verulega bogið við þessa mynd, sérstaklega þar sem jólasveinninn er ekki Ástþór Magnússon.

Maður gengur út úr húsi sínu með sorppoka og kastar honum yfir í garð nágrannans. Þetta gerir hann aftur og aftur þar til nágranninn fær nóg og byrjar að kasta ruslinu til baka. Það líkar dónalega nágrannanum illa og hann skammar nágrannakonu sína fyrir að kasta ruslinu í garðinn sinn að sér forspurðum. Nágrannar eigi nefnilega að geta talað saman og sýnt hvor öðrum virðingu.
Þetta eru aðeins tvö af ótal sýrðum atriðum sem mynda arabísku verðlaunakvikmyndina Divine Intervention. Það er varla hægt að tala um að myndin hafi söguþráð sem slíkan og framan af spyr maður sig hvað í ósköpunum maður sé að horfa á. Það fæst enginn botn í þennan stórundarlega og vægast sagt brotakennda söguþráð. Svo segir nánast engin neitt og það litla sem persónurnar láta frá sér fara er algerlega út í hött. Eða hvað?
Divine Intervention er erfið mynd á að horfa. Ekki vegna ofbeldis eða neins slíks heldur er frásagnarmátinn alls ekki sniðinn að smekk Vesturlandabúa fyrir línulega framvindu sögunnar, hraðar klippingar og hasar. Það gáfust nokkrir upp á þessari sýningu og gengu út áður en nokkur heilleg mynd komst á þetta brotapúsl.
Ég er ekki frá því að þetta fólk hafi verið að missa af einhverju óskilgreinanlegu, hugmynd, fræi sem skýtur rótum einhver staðar í kollinum á manni og byrjar að vaxa.
Divine Intervention er nefnilega áhrifarík mynd í öllum fáránleika sínum og þegar maður hugsar um hana út frá þeirri staðreynd að hún lýsir upplausn í lífi Araba og gyðinga á hernumdu svæðunum áttar maður sig á því að hvert atriði er hlaðið merkingu og þegar brotin fara að renna saman í huganum eftir að myndin er búin gerir maður sér grein fyrir því að maður var að upplifa eitthvað sem maður fær ekki skilið.
En hver skilur svo sem þann fáránleika sem blasir við fólki sem býr í Ramallah og þarf hálf dofið að horfast í augu við sjálft sig, grimmilegt umhverfið og tilfinningar sínar?

Spider-Man 2
[5]

Þó bíósumarið sé rétt hálfnað þori ég að fullyrða að Spider-Man 2 verði aðalsumarmyndin í ár. Hún toppar allt sem á undan er gengið og það þarf eitthvað mikið að ganga á til þess að þær sumarmyndir sem enn hafa ekki skilað sér í hús skáki Spider-Man 2.
Þetta er einfaldlega frábær mynd, spennandi, fyndin, falleg og gerð af svo mikilli og djúpri virðingu fyrir Köngulóarmanninum sem teiknimyndasöguhetju að hrein unun er að horfa á.

Peter Parker, vinur okkar, er þó síður en svo í góðum málum þegar hann mætir til leiks. Það er nefnilega ekki tekið út með sældinni að vera ofurhetja og Köngulóarmaðurinn tekur svo mikinn tíma og orku frá honum að hann er að klúðra náminu og fjarlægjast sína nánustu.
Peter er sem sagt andlegt flak og það kemur harkalega niður á hetjunni þar sem hann virðist vera að missa yfirnáttúrulega köngulóarhæfileika sína hægt og bítandi vegna þunglyndis.
Þetta gæti ekki gerst á verri tíma þar sem hinn ofurgáfaði vísindamaður Otto Octavius tekur upp á því að sturlast og ganga berserksgang með fjóra tröllslega stálarma á bakinu. New York, eins og hún leggur sig, er því í stórhættu og Spider-Man þarf á öllu sínum kröftum, óskiptum, að halda eigi hann að geta bjargað borginni sinni, ástvinum sínum og síðast en ekki síst sjálfum sér.
Það er því nóg að gerast í þessari framhaldsmynd og það verður að segjast eins og er að maður hefur sjaldan séð jafn mikinn metnað settan í handritsgerð teiknimyndasöguhetjumyndar. Sagan er pottþétt og rímar fullkomlega við það sem gerðist í fyrri myndinni og traustur grunnur er lagður að frekara framhaldi. Það er því greinilegt að Sam Raimi hefur lagt upp með ákveðna heildarhugsun og haldi hann áfram á þessari braut verður Spider-Man einn besti og eftirminnilegasti kvikmyndabálkur sögunnar.
Þrátt fyrir hraða keyrslu og geggjaðar tæknibrellur sem gera það af verkum að áhorfandann svimar stundum af því að sveifla sér á milli skýjakljúfa með hetjunni er persónusköpuninni gefin góður tími og handritið er skrifað með ákaflega mikilli virðingu fyrir Spider-Man blöðunum þannig að þeir sem hafa átt Lóa að vini síðan í barnæsku fá ofboðslega mikið fyrir sinn snúð en einn helsti galdur myndarinnar er sá að hún skemmtir bæði þeim sem þekkja sögu Spider-Man fram og aftur ekki síður en þeim sem eru bara að koma til að sjá gott bíó.
Þessi fer beint á stall með Empire Strikes Back í flokki framhaldsmynda sem toppa fyrrennarann. Geðveik mynd. Alveg tótallí brilljant.

Around the World in 80 Days
[1]

Sjaldan eða aldrei hefur kvikmynd fengið jafn misvísandi titil og þessi nýja útgáfa af Around the World in 80 days. Það er ekkert annað en hrein bókmenntasögufölsun að kenna þetta nýjasta Jackie Chan grín við sígilda og samnefnda sögu Jules Verne og hreint út sagt galið að telja þennan löngu látna franska vísindaskáldskaparhöfund upp sem einn handritshöfunda. Þessi mynd á nánast ekkert sameiginlegt með sögu hans annað en yfirskriftina og nöfn helstu persóna.

Jú, það má svo vissulega verja það að grunnhugmyndin er tekin frá Verne en hér er sagt frá manni sem veðjar um að hann geti lokið hnattferð á 80 dögum. Afgangurinn er út í hött.
Ferðalangurinn vaski Phileas Fogg er orðinn að kengrugluðum uppfinningamanni og sérvitringi sem engum dettur í hug að taka alvarlega og hægri hönd hans og helsta hjálparhella, Passepartout, er orðinn að Kínverja. Það má svo líta fram hjá því þar sem þetta er Jackie Chan mynd og hann er óneitanlega Kínverji.
Þessi frávik eru líka alls ekki banabiti myndarinnar og eru í raun aukaatriði. Stóri bömmerinn er einfaldlega sá að handritið er stefnulaust rekald og það hefur verið höfundum og leikstjóranum gersamlega ofviða að festa söguna á filmu. Við sitjum því uppi með samhengislausa moðsuðu misskemmtilegra hasar- og slagsmálaatriða og sumarmynd sem nær aldrei að skapa spennu.
Nú er Jackie Chan oftast nær býsna skemmtilegur og aldrei betri en þegar hann hefur frábæra grínleikara til að styðja við bakið á sér (Shanghai Noon, Rush Hour). Þessi formúla klikkar algerlega að þessu sinni þar sem hinn kostulegi Steve Coogan (24 Hour Party People) leikur Fogg. Þeir félagar ná bara engri tengingu og samband þeirra er steingelt og húmorslaust.
Ljósi punkturinn í þessu öllu saman eru kunnugleg andlit og góðkunningjar Chans sem dúkka upp í fríkuðum smáhlutverkum. Owen Wilson ber auðvitað af þar og þá er óneitanlega fróðlegt að sjá Arnold Schwarzenegger í pilsi með mjög svo vafasama hárgreiðslu.

Walking Tall
[3]

Chris Vaughn, vöðvastæltur sérsveitahermaður, snýr aftur heim til litla smábæjarins síns eftir átta ára fjarveru til þess eins að komast að því að fallegu heimahagarnir eru orðnir viðbjóðslegt lastabæli.
Gömlu myllunni, aðalvinnustaðnum í bænum, hefur verið lokað og eina tekjulind samfélagsins er subbulegt spilavíti sem um leið er dreifingarmiðstöð fyrir eiturlyf.

Til að bæta gráu ofan á svart er spilavítinu og sölumönnum dauðans stýrt af gömlum keppinauti Chris úr skóla og á ruðningsvellinum í gamla daga. Þetta gengur auðvitað ekki þannig að Chris tekur málin í sínar hendur, beinbrýtur vondu kallana, rústar spilavítinu með einni tréspýtu og í stað þess að fara í fangelsi fyrir lætin er hann kosinn lögreglustjóri.
Þá æsist fyrst leikurinn og til magnaðs lokauppgjörs kemur á milli skólafélaganna þar sem öllum meðulum er beitt, vélbyssum, sprengjum og öllu þar á milli.
Fyrirfram getur maður ekki gert miklar kröfur til myndar af þessu tagi með glímutröllinu The Rock (The Scorpion King) í aðalhlutverki. Svona dót er alla jafna rusl sem á ekkert erindi í bíó og er best geymt á hillum myndbandaleiga. Það má því segja þessari mynd til hróss að hún slagar vel upp í meðallagið.
The Rock er alls ekki svo slæmur og leysir þá heillum horfnu harðhausa Steven Seagal og Van Damme af með glæsibrag enda, að því er virðist, hæfileikaríkari en þeir báðir til samans. Þá sér erkifíflið Johnny Knoxville úr Jackass um að halda gríninu gangandi í hlutverki undirmanns löggustjórans góða. Býsna skemmtilegur gaur og svo fer það Neal McDonough (saksóknaranum í Boomtown) býsna vel að leika skítalabba.
Walking Tall er ekki merkileg mynd en manni leiðist ekkert yfir henni og í þessum geira verður það að teljast býsna gott.

The Chronicles of Riddick
[1]

Þeir félagar David Twohy, leikstjóri, og Vin Diesel hafa greinilega látið ofmetnaðinn hlaupa með sig í gönur eftir velgegni geimhrollsins Pitch Black. Sú einfalda og ódýra mynd var ágætisskemmtun og Diesel fékk að láta ljós sitt skýna sem ofurtöffari. Það var því að sjálfsögðu hlaupið til og gert framhald en þrátt fyrir mikinn íburð og helling af milljónum dollara er The Chronicles of Riddick hvorki fugl né fiskur.

Handritið er ein sú þvældasta og flóknasta loðmulla sem komið hefur frá Hollywood í háa herrans tíð og þá er nú mikið sagt. Hringlandinn með söguþráðinn kemur í veg fyrir að nokkur spenna myndist og bardagaatriðin eru of fá og þá loksins að eithvað gerist vantar allan slagkraft í átökin.
Morðingin og útlaginn Riddick kemst hér að því að hann er sá eini sem getur bjargað alheiminum frá leiðinda kynstofni sem fer um með ofbeldi og beygir alla undir morkin trúarbrögð sín.
Hetjum veitir yfirleitt ekkert af heilli bíómynd til þess að redda svona málum en Riddick er samt sendur á eitthvert leiðinda flakk áður en hann snýr sér að aðal vondu köllunum og loksins þegar það kemur að uppgjörinu dæmigerða er manni orðið slétt sama um allt, maður vill bara komast út úr salnum og drífa sig út á leigu og ná í Pitch Black til að sannfæra sig um að persóna Riddicks hafi einu sinni verið töff.
Hér hafa menn greinilega ætlað að sleppa ódýrt frá öllu saman og veðjað á að það væri nóg að láta Diesel hnykla ofvaxna vöðvanna og sprengja eitthvað í loft upp. Það þarf bara svo miklu, miklu meira til að gera góða hasarmynd.

Godsend
[1]

Hamingjusöm hjón missa son sinn í hörmulegu slysi daginn eftir átta ára afmæli drengsins. Skýtur þá upp kollinum gamall kennari móðurinnar sem er einn fremsti erfðafræðispekingur samtímans. Hann býðst til að klóna soninn látna þannig að litla hamingjusama fjölskyldan geti sameinast á ný.

Pabbinn tekur tilboðinu illa í fyrstu og sér ótal siðferðilega annmarka á málinu svo ekki sé talað um að slíkar tilraunir eru vitaskuld hreint og klárt lögbrot. Hjónin láta þó tilleiðast og endurheimta son sinn og allt verður voða gott. Gleðin endist þó ekki lengur en í átta ár og þegar drengurinn nær þeim aldri sem hann var á þegar frummynd hans lést verða skuggalegar persónuleikabreytingar á honum og fjölskyldunni og litla samfélaginu sem hún býr í stafar skyndilega ógn af litla ljósgeislanum.
Þetta er söguþráður Godsend í stuttu máli en myndin er kynnt til leiks sem tryllir í anda Sixth Sense en ef frá eru talin nokkur skuggaleg og ókennileg atriði sleppir samanburðinum og þessi mynd nær því ekki einu sinni að vera vanskapaður klón af The Sixth Sense.
Handritið er sköllótt og sagan illa ígrunduð þannig að engin raunveruleg spenna myndast nokkurn tíma enda er myndin með ólíkindum fyrirsjáanleg. Þá vekur hún engar skemmtilegar siðferðislega spurningar eða vangaveltur þó hún fjalli um einræktun manna og það er með ólíkindum að ágætis leikarar á borð við Robert de Niro, sem er þó þokkalegur í túlkun sinni á ansi gamalkunnri persónu vísindamanns sem storkar örlögunum með því að leika guð, og Greg Kinnear eru að gera í þessum ódýra trylli sem mun hræða fáa og ekki skilja neitt eftir sig.