Þegar Hellboy vex úr grasi helgar hann líf sitt baráttunni gegn skrímslum og yfirnáttúrulegum illvirkjum, svolítið eins og Fox Mulder í X-Files, bara með horn og hala.
Hér fá áhorfendur að fylgjast með sköpunarsögu Hellboy en síðan er stokkið til nútímans. Vandamálin hlaðast upp þegar Raspútín rís upp við dogg og ætlar að ljúka ætlunarverki sínu frá því í stríðinu ásamt tveimur nasistakvikindum sem hafa tryggt sér eilíft líf. Það verður vitaskuld allt vitlaust og viðurstyggileg skrímsli byrja að fjölga sér hraðar en kanínur í Öskjuhlíð og tröllríða öllu. Hellboy og félagar fá það verkefni að uppræta óværuna og þá er hvergi slegið af.
Það vantar því ekki hasarinn og flottar tæknibrellurnar og þeir sem þekkja Hellboy úr myndasögublöðunum virðast almennt sammála um að þessi lögun að kvikmyndaforminu sé býsna vel heppnuð. Þar munar sjálfsagt mest um að myndin gefur húmornum mikið pláss og leyfir kostulegri persónu vítisengilsins góða að njóta sín en hann þarf til að mynda að glíma við ástina á milli þess sem hann bjargar heiminum.
Þetta þýðir auðvitað að myndin missir dampinn inni á milli og þá er hætt við að þeim sem ekki þekkja kauða láti sér leiðast og finnist myndin vera ómarkviss og langdregin. Það breytir því samt ekki að Hellboy er fjörugt bíó.