Ken Park
[3]

Leikstjórinn Larry Clark gekk fram af mörgum siðapostulanum með mynd sinni Kids árið 1995. Þar fjallaði hann um tilvistarkreppu amerískra unglinga þar sem kynlíf og eyðnismit komu mikið við sögu.

Hann er á svipuðum nótum í Ken Park en gengur þó enn lengra í bersöglinni og hikar ekki við að flagga getnaðarlimum og sýna sáðlát í nærmynd. Þetta er sem sagt mynd sem ætlað er að stuða.
Hér fylgir Clark nokkrum ungmennum eftir og gerir hvílubrögðum þeirra ítarleg skil. Það er margt áhugavert í sögum krakkanna og myndin er því vel til þess fallin að vekja fólk til umhugsunar þó ég átti mig ekki alveg á því um hvað það ætti helst að vera. Það má þó lesa hvassa þjóðfélagsádeilu út úr myndinni en það dregur töluvert úr kraftinum að fjölskylduaðstæður allra aðalpersónanna eru svo kolbrenglaðar að það hvarflar aldrei að manni að hér sé verið að veita innsýn inn í líf hins dæmigerða unglings í Bandaríkjunum.
Þá er vandséð að opinská kynlífsatriðin í myndini þjóni öðrum tilgangi en að ganga fram af fólki og vekja umtal og salurinn átti það til að skella upp úr yfir kláminu, sem gefur sterklega til kynna að það missi marks. Klám er í sjálfu sér merkingarlaust og því vandmeðfarið eigi það að undirstrika eitthvað í dramatískum tilgangi. Miðað við Ken Park eiga Bandaríkjamenn enn margt ólært af Frökkum í þessum fræðum en yfirgengileg kynlífsatriði og ofbeldi í myndum Baise-Moi og Irréversible þjónuðu til dæmis sannarlega tilgangi sögunnar og höfðu mikilvægu hlutverki að gegna.
Ken Park er samt skemmtileg pæling en bersöglin er klámhögg.

Dís
[3]

Dís er ferlega hress og skemmtileg stelpa sem fór létt með að selja rúmlega tíu þúsund eintök af bókinni sem þær Birna Anna Björnsdóttir, Oddný Sturludóttir og Silja Hauksdóttir sendu frá sér árið 2000.
Silja hefur nú lagað Reykjavíkurævintýri Dísar að hvíta tjaldinu og útkoman er það vel heppnuð að Dís ætti að gera góða hluti í miðasölunni rétt eins og í bókabúðunum.

Dís er 23 ára reykjavíkurmær sem þarf rétt eins og allir aðrir á hennar aldri að glíma við rótleysi áranna milli tvítugs og þrítugs, ástina og allt hitt bullið sem er ómissandi í þroskaferli hverrar manneskju.
Það leynir sér ekkert að handrit myndarinnar er unnið upp úr skáldsögu og að það hefur líklega oft vafist fyrir höfundunum hverju þeir ættu að sleppa úr skáldverki sínu og hverju þeir ættu að leyfa að halda sér á hvíta tjaldinu. Þetta gerir það óhjákvæmilega að verkum að nokkur losabragur er á myndinni sem er í raun runa af misfyndnum og skemmtilegum atriðum sem mynda frekar veika heild.
Dís skilur því ekki mikið eftir sig en er hins vegar fyrirtaks skemmtun og þar sem Íslendingum er ekkert sérstaklega lagið að gera skemmtilgt bíó er ekki hægt að segja annað en að Dís sé himnasending.
Skemmtilegar persónur og skondnar uppákomur eru aðall myndarinnar sem fær fólk oft til þess að skella upp úr. Álfrún Helga er ákaflega sjarmerandi í titilhlutverkinu og er dyggilega studd af öðrum leikurum. Árni Tryggvasoner traustur að vanda, Þórunn Erna Clausen gerir Möggu að skemmtilega óþolandi týpu og Gunnar Hansson leikur sér að því að túlka hinn óþolandi væmna kærasta Dísar, kokkinn Jón Ágúst. Stjarna myndarinnar er þó, að öðrum ólöstuðum, Ilmur Kristjánsdóttir sem brillerar sem Blær, besta vinkona Dísar. Ilmur nýtur þess vissulega að hlutverkið er skrifað með hana í huga og nýtir sér það í ystu æsar að vinna með þessa skemmtilegu persónu.
Dís er engin snilld en alveg þrælskemmtileg ræma og þó ungar stúlkur séu miðpunktur myndarinnar er þetta ekkert frekar stelpumynd en til dæmis Bridget Jones. Hér er einfaldlega á ferðinni þægileg gamanmynd fyrir alla.