Dís er 23 ára reykjavíkurmær sem þarf rétt eins og allir aðrir á hennar aldri að glíma við rótleysi áranna milli tvítugs og þrítugs, ástina og allt hitt bullið sem er ómissandi í þroskaferli hverrar manneskju.
Það leynir sér ekkert að handrit myndarinnar er unnið upp úr skáldsögu og að það hefur líklega oft vafist fyrir höfundunum hverju þeir ættu að sleppa úr skáldverki sínu og hverju þeir ættu að leyfa að halda sér á hvíta tjaldinu. Þetta gerir það óhjákvæmilega að verkum að nokkur losabragur er á myndinni sem er í raun runa af misfyndnum og skemmtilegum atriðum sem mynda frekar veika heild.
Dís skilur því ekki mikið eftir sig en er hins vegar fyrirtaks skemmtun og þar sem Íslendingum er ekkert sérstaklega lagið að gera skemmtilgt bíó er ekki hægt að segja annað en að Dís sé himnasending.
Skemmtilegar persónur og skondnar uppákomur eru aðall myndarinnar sem fær fólk oft til þess að skella upp úr. Álfrún Helga er ákaflega sjarmerandi í titilhlutverkinu og er dyggilega studd af öðrum leikurum. Árni Tryggvasoner traustur að vanda, Þórunn Erna Clausen gerir Möggu að skemmtilega óþolandi týpu og Gunnar Hansson leikur sér að því að túlka hinn óþolandi væmna kærasta Dísar, kokkinn Jón Ágúst. Stjarna myndarinnar er þó, að öðrum ólöstuðum, Ilmur Kristjánsdóttir sem brillerar sem Blær, besta vinkona Dísar. Ilmur nýtur þess vissulega að hlutverkið er skrifað með hana í huga og nýtir sér það í ystu æsar að vinna með þessa skemmtilegu persónu.
Dís er engin snilld en alveg þrælskemmtileg ræma og þó ungar stúlkur séu miðpunktur myndarinnar er þetta ekkert frekar stelpumynd en til dæmis Bridget Jones. Hér er einfaldlega á ferðinni þægileg gamanmynd fyrir alla.