Cellular
[3]

Vondir menn ræna vesalings Kim Basinger og koma henni fyrir á afskekktu háalofti fyrir utan bæinn. Þar kemst hún að því að illmennin ætli sér að ræna syni hennar og eiginmanni líka því að húsbóndinn hafi eitthvað í fórum sínum sem skúrkarnir vilja koma höndum yfir. Kim er skörp kona og áttar sig á því að um leið og glæpamennirnir hafa fengið það sem þeir vilja muni þeir drepa fjölskylduna.

Í örvæntingu tekst henni að hringja úr ónýtum síma og nær sambandi við Chris Evans sem leikur ungan sjálfumglaðan spjátrung sem er nýbúinn að ákveða að sanna það fyrir fyrrverandi kærustunni að hann geti verið góður gæi sem láti sér annt um aðra. Hann ákveður því að reyna að hálpa Kim í stað þess að skella umsvifalaust á.
Okkar maður keyrir svo ýmist eða hleypur eins og óður maður um borg og bý til þess að reyna að eyðileggja áform vondu kallanna. Það gengur þó frekar brösuglega enda skúrkarnir milku klókari en unglingspilturinn sem á þó eftir að sýna óvænt tilþrif.
Myndin nær ágætiskeyrslu og er vel yfir meðallagi í hasarmyndadeildinni. Spennan verður aldrei óbærileg en heldur manni við efnið auk þess sem reytingur af bröndurum flýtur með.
Inn í eltingarleikinn blandast gamalreynd, krúttleg lögga sem William H. Macy fer létt með að gera skil á sinn sjarmerandi hátt en það eru ekki síst Macy og töffarinn Jason Statham, í hlutverki aðal vonda kallsins, sem lyfta myndinni upp. Þá er heldur ekkert út á gömlu sexbombuna Kim Basinger að setja þótt það reyni ekki mikið á leikhæfileikana þegar kemur að túlkun taugaveikluðu konunnar í símanum.

Rammstein: Reise, Reise

Ég er einn þeirra sem hafa ekki enn getað á sér heilum tekið eftir að heyra fyrst í (austur-)þýsku hljómsveitinni Rammstein. Krafturinn í fyrstu plötum sveitarinnar var svo magnaður að maður féll gjörsamlega í stafi og vissi ekki hvaðan á mann stóð veðrið.

Það var því með mikilli eftirvæntingu sem ég setti nýju Rammstein-plötuna Reise, Reise í spilarann og verð að viðurkenna það að trú mín á bandinu er slík að ég var búinn að ákveða það fyrir fram að platan væri algjört dúndur.

Það vantar nokkuð upp á að Reise, Reise standist þessar væntingar mínar en það er þó varla hægt að tala um að hún valdi vonbrigðum. Rammstein er einfaldlega svo góð hljómsveit að þótt platan sé það slakasta sem hún hefur gert en hún engu að síður þrælgóð. Það er ekkert lag sem stendur upp úr og hristir upp í manni jafn hressilega og Du Hast forðum þannig að það er fyrst og fremst Rammstein-krafturinn sem maður saknar á Reise, Reise. Annars er ekkert að þessu.
Lögin renna samt vel í gegn og eru flest býsna áheyrileg, ekki síst þau sem eru í rólegri kantinum. Þá eru textarnir margir hverjir skemmtilegir og eru manni fín hvatning til að dusta rykið af menntaskólaþýskunni, sem öðlaðist auðvitað óvænt framhaldslíf þegar Rammstein sló í gegn.

Næsland
[2]

Það er margt vel gert í Næslandi enda enginn skortur á fagmönnum sem koma að framleiðslunni. Kvikmyndatakan er flott, sviðsetningin á köflum snilld, leikararnir standa sig upp til hópa prýðilega og tónlistin er fín en samt er eitthvað að klikka þannig að eftir stendur áferðarfalleg mynd sem er ekkert sérstaklega skemmtileg og ristir ekki djúpt.

Nú efast enginn um að Friðrik Þór kann að búa til bíómyndir og það er til skjalfest svart á hvítu að handritshöfundurinn Huldar Breiðfjörð er prýðilegur rithöfundur og skemmtilegur náungi þannig að væntingarnar til Næslands voru að vonum talsverðar og vonbrigðin eru að sama skapi umtalsverð.
Eins og fyrr segir eru allir þættir framleiðslunnar í toppklassa þannig að meinið hlýtur að liggja í úrvinnslu handritsins og hvernig því er komið á filmu en þar er eins og menn hafi ekki alveg verið að tala saman eða í besta falli talað í kross. Grunnhugmyndin er góð og einhvern veginn fær maður það á tilfininguna að Næsland hefði orðið pottþétt stuttmynd en seigfljótandi framvindan og teygður lopinn gera það að verkum að hún verður langdregin og jafnvel leiðinleg á köflum þrátt fyrir að góðir sprettir séu teknir inni á milli. Þau ris gefa áhorfandanum tækifæri til að draga andann, stundum hlæja og gera sér vonir um að nú fari að draga til tíðinda. En svo gerist bara aldrei neitt sérstakt.
Lausn flækjunnar er einföld enda stórhættulegt að láta persónu kvikmyndar leggja upp í leitina að tilgangi lífsins. Svarið hlýtur alltaf að leynast í hjarta hvers og eins og því alltaf hætt við því að pælingar persónanna nái aðeins að gára yfirborðið án þess að komast nokkru sinni almennilega á kaf.
Næsland líður áfram í hlutlausum gír, ekki ósvipað Nóa albínóa, en samt var einhver ólga undir yfirborðinu hjá albínóanum sem maður finnur ekki fyrir hér þannig að í lokin yppir maður öxlum og spyr sig hvert meiningin hafi verið að fara með þessu öllu saman.

Man on Fire
[2]

Það hefur aldrei kunnað góðri lukku að stýra að reyta alkóhólíska uppgjafarmorðingja úr röðum CIA til reiði. Það er auðvitað bara ávísun á það að vera sendur beina leið til helvítis limlestur og kvalinn. Þessu fá vondu karlarnir í Man on Fire að kynnast þegar þeir aulast til að ræna ungri stúlku sem fyrrum CIA-útsendarinn Creasy hafði verið ráðinn til að gæta.

Creasy er nær dauða en lífi eftir mannránið en er ekki einu sinni gróinn sára sinna þegar hann kemst í sæmilegt vopnabúr og drepur alla sem komu nálægt ráninu á stúlkunni.
Þetta er svo sem ekki merkilegur söguþráður og allt sem Denzel Washington gerir hér í hlutverki Creasys hefur verið gert áður og engu er bætt við það sem Charles Bronson og aðrir kónar á þessum nótum gerðu á síðustu öld.
Þrátt fyrir tómahljóðið í söguþræðinum má vel hafa gaman af Man on Fire, sérstaklega ef maður er veikur fyrir hefndardrömum og nýtur þess að sjá óþokka þjást en í bestu atriðum myndarinnar níðist Creasy heldur ruddalega á óvinum sínum. Samtölin í myndinni eru svo yfirgengilega hasarmyndaklisjukennd að fyrirlestrar Sylvesters Stallone í Rambómyndunum hljóma eins og upphafin lýrík gullaldarbókmennta. Creasy stendur þó við sitt. Lofar að drepa alla og gerir það. Er hægt að fara fram á meira?
Gömlu töffararnir Mickey Rourke og Christopher Walken setja svo skemmtilegan svip á þetta allt saman. Walken klikkar aldrei og Rourke hefur oft verið verri og frammistaða hans hér gefur gömlum aðdáendum vonir um að okkar maður sé að skríða saman.