Alien vs. Predator
[2]

Það hefur lengi staðið til að leiða skrímslin úr Alien og Predator myndabálkunum saman í bíómynd. Hugmyndin er alls ekki galin þar skrímslin eru bæði mannskæð í meira lagi og illviðráðanleg þannig að það ætti að geta verið skemmtilegt að fylgjast með þeim takast á. Það er samt eitthvað "lummó" við þessa pælingu og þess vegna fer maður nú varla með milkar væntingar á Alien vs. Predator sem er hið besta mál vegna þess að þannig veldur hún engum vonbrigðum.

AVP er ekki merkilegur kvikmyndakveðskapur en stendur vel undir þeirri eðlilegu kröfu til mynda af þessu tagi að hún skemmti áhorfandanum þokkalega. Það er líka eitthvað óendanlega heillandi við Alien skrímslið þannig að bara það að hafa það til staðar tryggir ákveðna skemmtun.
Predatorarnir eru eins og flestir vita miklir vígakappar en drepa ekki af jafn miklu handahófi og æði og Alien. Þeir velja sér verðuga andstæðinga og njóta þess að takast á við þá sem standa uppi í hárinu á þeim og þó að Arnold Schwarzenegger hafi lagt einn þeirra að velli í Predator árið 1987 er Alien skrímslið miklu áhugaverðari óvinur en mennsk vöðvabúnt með vélbyssur.
Predatorarnir hafa því fangað Alien drottningu og komið fyrir í píramída á jörðinni. Hún er geymd þar í frosti en á 100 ára fresti vaknar hún og verpir og þá fá útvaldir Predatorar manndómsvígslu með því að berjast við afkvæmin. Þetta er ágætis hugmynd og virkar vel til að leiða þessar forynjur saman á jörðinni. Hópur vísindamanna dregst inn í atburðarásina og blessað fólkið fær heldur betur að kenna á því þegar það kemst í návígi við gestina utan úr geimnum. Þess er vandlega gætt að vísa reglulega í fyrri Alien og Predatormyndir þannig að aðdáendur beggja fyrirbæra fá slatta fyrir sinn snúð.
Myndin fer hægt af stað en þegar Alien-kvikindin fara að klekjast út æsist leikurinn heldur betur og fínustu bardagar eru bornir á borð fyrir þá sem á annað borð kunna að meta sýrðan vísindaskáldskap og þessar nafntoguðu skepnur.

Two Brothers
[4]

Jean-Jaques Annaud sýndi og sannaði það eftirminnilega með kvikmyndinni Björninn að hann hefur lag á dýrum og kann að láta þau bera uppi heila bíómynd. Hann hefur nú endurtekið leikinn með Two Brothers en hefur skipt bjarndýrum út fyrir tígrisdýr.

Annaud segir hér fallega og einfalda sögu tveggja tígrisunga sem verða viðskila þegar veiðimaður drepur föður þeirra. Veiðimaðurinn sem hinn fjallmyndarlegi Guy Pierce leikur er samt hinn vænsti drengur og tekur annan ungann að sér á meðan hinn nýtur frelsisins ögn lengur þar til hann endar sem gæludýr. Pierce missir svo af litla vini sínum sem endar sem sirkusdýr.
Bræðurnir hittast aftur þegar þeir hafa náð fullum vexti en aðstæður endurfundanna eru þó síður en svo ánægjulegar þar sem þeim er stillt upp sem andstæðingum. Þá reynir á bróðurástina og myndin sem hefur liðið rólega áfram hingað til tekur heldur betur flugið og áhorfendur á öllum aldri komast vart hjá því að hrífast með þegar bræðurnir hefja baráttu sína fyrir lífinu og frelsinu.
Sagan er sem fyrr segir sáraeinföld og nánast barnaleg í besta skilningi þess orðs enda er Annaud ekkert að myndast við að finna upp hjólið. Hann er einfaldlega að segja fallega þroskasögu tveggja villidýra og gerir það með miklum glæsibrag.
Tígrisdýr eru með glæsilegustu skepnum merkurinnar þannig að þau fara létt með að bera myndina uppi og eru óumdeildar stjörnur myndarinnar. Þau sýna tilþrif í leik og það er ekki annað hægt en að dást að því hversu vel Annaud og liði hans hefur tekist samvinnan við dýrin. Þá spillir náttúrufegurð Indlands ekki fyrir þannig að myndin er á köflum sannkölluð veisla fyrir augað.
Saga bræðranna tveggja er hjartnæm og hlý og það er sennilega ekki hægt að lýsa henni betur en með þeim orðum að hér sé á ferðinni alvöru fjölskyldumynd af gamla skólanum.

The Manchurian Candidate
[4]

The Manchurian Candidate er pólitískur þriller af bestu gerð og til þess að gera gott betra er myndin einnig þvottekta samsæriskenninga-mynd. Aðall slíkra mynda er auðvitað sá að sannleikurinn er hulinn þoku og þegar vel tekst til veit áhorfandinn ekkert í hvorn fótinn hann á að stíga og þarf stöðugt að efast um það sem fyrir augu hans ber á tjaldinu.
Þessir þættir ganga algerlega upp í The Manchurian Candidate og maður er alveg jafn ráðvilltur og aðalpersónan Ben Marco sem Denzel Washington leikur.

Marco fór fyrir bandarískri hersveit í Kúveit fyrir 13 árum og stendur í þeirri meiningu að einn undirmanna hans, Raymond Shaw, hafi bjargað öllum herflokknum, einn síns liðs, úr umsátri.
Shaw hefur nýtt sér hetjudáðina í pólitískum tilgangi og er kominn með annan fótinn í Hvíta húsið sem varaforsetaefni þegar Marco fær þá grillu að atburðirnir í Kuveit hafi aldrei átt sér stað og hann og herflokkurinn allur hafi verið heilaþvegnir til þess að trúa hetjusögunni um Shaw.
Rannsókn Marcos bendir til þess að stórfyrirtækið Manchurian standi á bak við heilaþvottinn og sé með samsærinu að koma sér upp fyrsta forsetanum í einkaeigu því Shaw sé handbendi fyrirtækisins þar sem það þurfi aðeins að ráða forsetann af dögum til þess að Shaw sé einráður.
Plottið er býsna flókið og maður þarf að hafa sig allan við til þess að tapa ekki þræðinum og þó athyglin sé óskipt veit maður stundum ekkert hverju maður á að trúa eða hvað maður á að halda. Þessar aðstæður geta verið með öllu óþolandi í bíó en hér á þetta fullkomlega við og það eykur til muna á spennuna að þurfa að vaða reyk í flókinni sögunni með Washington sem virkar auðvitað veikur á geði á köflum.
Leikstjórinn Jonathan Demme er auðvitað enginn byrjandi í bransanum og heldur þétt utan um allan ruglinginn og leikararnir standa sig með stakri prýði. Meryl Streep er traust í hlutverki valdasjúkrar móður frambjóðandans og Washington er sjálfum sér líkur. Jon Voigt klikkar heldur ekki í veigamiklu aukahlutverki en enginn skyggir þó á hinn stórlega vanmetna leikara Liev Schreiber (Sum of All Fears, Scream, The Hurricane) sem fer létt með hlutverk Shaws sem er heldur betur margfaldur í roðinu.

Shall We Dance?
[3]

Gamli, grái sjarmörinn Richard Gere leikur hér miðaldra lögfræðing sem á góða konu, fallegt heimili og efnileg börn. Samt vantar eitthvað og hann er innantómur og leiður. Í stað þess að hella sér út í framhjáhald sem er alþekkt neyðarrúrræði karla í krísu stelst hann til þess að byrja að læra að dansa. Það er þó grái fiðringurinn sem er kveikjan að dansnáminu þar sem Gere heillast af Jennifer Lopez í hlutverki gullfallegs en angurværs danskennara með dapurlega fortíð.

Dansinn kveikir lífsneistann á ný hjá vini okkar sem tekur svo miklum breytingum að eiginkonan hans (Susan Sarandon) kemst ekki hjá því að gruna hann um framhjáhald.
Rómantíkin og ástarþráin svífur því yfir vötnum í Shall We Dance? en dramað og tilfinningarnar rista þó aldrei nógu djúpt til þess að myndin hreyfi almennilega við áhorfandanum en til þess að rómantískar gamanmyndir af þessu tagi virki fullkomlega þarf fólk að geta fundið einhvern samhljóm með persónunum og fá tækifæri til að taka þátt í gleði þeirra og sorgum af heilum hug.
Persónurnar hér eru bara ekki nógu spennandi og aðalleikararnir sýna lítil tilþrif. Gere er alltaf eins og Lopez gerir lítið annað en að myndast við að vera sæt og döpur í senn. Þá er ekki mikil tilfinning í dansatriðunum sem ættu að vera aðall bíómyndar sem fjallar um leitina að lífsgleðinni í dansi.
Þetta þýðir þó alls ekki að Shall We Dance? sé leiðinleg mynd en hún rífur sig aldrei upp yfir meðalmennskuna þó hún hafi vissulega burði til þess að vera rómó gamanmynd í toppklassa.
Skemmtilegar aukapersónur lífga verulega upp á myndina en þar fer hinn kostulegi Stanley Tucci fremstur í flokki í hlutverki kreppts vinnufélaga Gere sem sleppir sér gjörsamlega í funheitum dansi.
Shall We Dance? virkar því alveg fyrir sinn hatt en þar sem hún er endurgerð frábærrar japanskrar myndar frá árinu 1996 vekur hún enn eina ferðina upp spurninguna um endalausa tilhneigingu Hollývúddsins til að endurgera útlenda eðalframleiðslu þegar það hefur engu við frummyndirnar að bæta.

Shark Tale
[2]

Smáfiskurinn Oscar kemst heldur betur í álnir þegar honum er eignaður slysalegur dauði mafíuhákarlsins Frankie. Hákarlabaninn verður stjarna og veður í peningum og sénsum en missir um leið sjónar á öllu því sem virkilega skiptir máli í lífinu þegar Angie, fiskastelpan sem elskar hann, fellur í skuggan af tálgellunni Lolu.

Sælan verður líka skammvinn hjá Oscari þar sem Frankie var sonur mafíuforingjans Don Lino sem hyggur vitaskuld á hefndir að hætti blóðþyrstra hákarla og til þess að eiga möguleika á að halda lífi og blekkingunni um hetjuímyndina þarf Oscar að ganga í bandalag með grænmetisætunni Lenny. Lenny er hákarl og bróðir Frankies heitins en hefur ekki geð í sér til að taka við fjölskyldufyrirtækinu.
Það er ekki frumleikanum fyrir að fara í þessari sögu og þar sem ekki er boðið upp á nein tilþrif eða skemmtilegan viðsnúning á klassískar mafíumyndir fer grínið allt meira og minna fyrir ofan garð og neðan. Spennan er einnig í lágmarki þannig að það læðist leiði að manni á meðan myndin rennur eftir hefðbundum farvegi. Það er helst að litadýrð neðansjávarríkisins geti haldið yngstu áhorfendunum hugföngnum en þeir sem eru komnir til vits og ára fá lítið fyrir sinn snúð.
Aðalpersónan Oscar er svo veikasti hlekkurinn í þessu öllu saman en persónan er í grunninn leiðinleg og verður nánast óþolandi í meðförum Wills Smith. Þá fer það ofurskutlunni Angelinu Jolie ekki að tala fyrir Lolu og hin hjartagóða Angie verður hvorki fugl né fiskur hjá Zellweger.
Mafíuhákarlarnir eru einu persónurnar sem eitthvað er spunnið í og þar eru þeir áberandi bestir Robert De Niro sem gerir góðlátlegt grín að sjálfum sér í hlutverki Don Linos og Michael Imperioli (Christopher úr The Sopranos). Þessir gaurar kunna mafíósataktana utanbókar og blása smá lífi í staðna söguna.