AVP er ekki merkilegur kvikmyndakveðskapur en stendur vel undir þeirri eðlilegu kröfu til mynda af þessu tagi að hún skemmti áhorfandanum þokkalega. Það er líka eitthvað óendanlega heillandi við Alien skrímslið þannig að bara það að hafa það til staðar tryggir ákveðna skemmtun.
Predatorarnir eru eins og flestir vita miklir vígakappar en drepa ekki af jafn miklu handahófi og æði og Alien. Þeir velja sér verðuga andstæðinga og njóta þess að takast á við þá sem standa uppi í hárinu á þeim og þó að Arnold Schwarzenegger hafi lagt einn þeirra að velli í Predator árið 1987 er Alien skrímslið miklu áhugaverðari óvinur en mennsk vöðvabúnt með vélbyssur.
Predatorarnir hafa því fangað Alien drottningu og komið fyrir í píramída á jörðinni. Hún er geymd þar í frosti en á 100 ára fresti vaknar hún og verpir og þá fá útvaldir Predatorar manndómsvígslu með því að berjast við afkvæmin. Þetta er ágætis hugmynd og virkar vel til að leiða þessar forynjur saman á jörðinni. Hópur vísindamanna dregst inn í atburðarásina og blessað fólkið fær heldur betur að kenna á því þegar það kemst í návígi við gestina utan úr geimnum. Þess er vandlega gætt að vísa reglulega í fyrri Alien og Predatormyndir þannig að aðdáendur beggja fyrirbæra fá slatta fyrir sinn snúð.
Myndin fer hægt af stað en þegar Alien-kvikindin fara að klekjast út æsist leikurinn heldur betur og fínustu bardagar eru bornir á borð fyrir þá sem á annað borð kunna að meta sýrðan vísindaskáldskap og þessar nafntoguðu skepnur.