Ocean´s Twelve
[3]

Það þarf svo sem engan að undra að ákveðið hafi verið að snara upp framhaldi af Ocean´s Eleven sem sló hressilega í gegn árið 2001. Myndin var feykilega vel mönnuð með George Clooney, Juliu Roberts, Brad Pitt, Andy Garcia og Matt Damon í fylkingarbrjósti. Leikstjórinn Steven Soderbergh bætir svo um betur í Ocean´s Twelve og dembir Catherine Zeta-Jones í púkkið og fyrir vikið er hér saman kominn einn öflugasti stórstjörnufans sem sést hefur saman á hvíta tjaldinu í háa herrans tíð.

Það er vissulega gríðarlegur styrkur fólginn í þessari liðsskipan en hún verður um leið einn helsti veikleiki myndarinnar þar sem það reynir verulega á þanþol sögunnar að koma öllu þessu fína fólki að.
Erkitöffarinn Clooney var burðarás fyrri myndarinnar en hann dregur sig nokkuð til baka hér og eftirlætur Pitt, Damon og Zetu-Jones sviðið. Persóna Pitts er illu heilli frekar þreytandi og ýkt auk þess sem maðurinn sjálfur er stórlega ofmetinn sem leikari. Hann hefði því vel mátt vera í bakgrunninum en Damon nýtur sín hins vegar vel og persóna hans býður upp á góða spretti. Zeta Jones er svo alltaf jafn sjarmerandi og Juliu Roberts, sem er orðin ansi grá og guggin, er hreinlega vorkunn að þurfa að deila tjaldinu með Zetu sem er löðrandi í þokka.
Ræningjahópurinn úr 11 neyðist hér til að koma saman á ný til að afla fjár með ránum. Peningana á svo að nota til að greiða Andy Garcia sem gæti vel hugsað sér að drepa allt gengið fyrir ránið í fyrri myndinni. Okkar menn verða að gera strandhögg í Evrópu þar sem þeir eru of þekktir í Bandaríkjunum og við fáum því að fylgjast með þeim í ágætri Evrópureisu þar sem hinn dásamlega borg Róm leikur stórt hlutverk.
Það er ansi mörgum sögum troðið inn í þetta ferðalag þannig að söguþráðurinn verður býsna flókinn og þvældur á köflum. Þetta dregur úr spennu en þar sem bröltið á liðinu er hin besta skemmtun kemur það lítið að sök.
Ocean´s Twelve gerir meira út á grín en spennu og léttir og góðir sprettir halda manni ágætlega við efnið á milli þess sem maður getur dáðst að Róm. Það leynir sér líka ekki að leikararnir hafa skemmt sér konunglega við gerð myndarinnar og galsinn er smitandi þannig að ránin verða aukaatriði. Áherslan er á persónurnar og létt flipp sem er gott mál.

Saw
[3]

Saw er sallafínn eðalhrollur sem kemur skemmtilega á óvart. Hún er auglýst með gamalkunnum klisjum um að hér sé á ferðinni "ein óhugnanlegasta mynd seinni ára" og að hún sé "alls ekki fyrir viðkvæma". Maður býst því hálfpartinn við að Saw sé einhver miðlungs splatter sem geri út á aflimanir, blóðsúthellingar og almennan viðbjóð. Myndin er vissulega og sem betur fer óhugguleg og á köflum miður geðsleg. Leikstjórinn James Wang missir þó aldrei tökin á viðbjóðnum og subbuskapurinn verður því aldrei yfirgengilegur.

Saw er drungaleg og ekki beint til þess fallin að auka tiltrú manns á mannkyninu en allar persónurnar eru með misóhreint mjöl í pokahorninu og virðast flestar á einhvern hátt eiga skilið að lenda í klóm brjálaða raðmorðingjans Jigsaw sem útdeilir refsingu af skáldlegu réttlæti og miskunnarleysi.
Morðinginn, morðin og framvinda sögunnar minna mikið á snilldarhryllinginn Seven og morðinginn er alltaf skrefi á undan löggunni, sem Danny Glover leikur. Morgan Freeman var í sömu sporum í Seven og komst að þeirri niðurstöðu að það væri útilokað að endirinn yrði góður. Þessi sama stemning næst feikivel í Saw.
Saw stendur Seven þó töluvert að baki, ekki síst þar sem sagan er ekki jafn vel útpæld. Plottið er ekki jafn þétt en það breytir því ekki að myndin heldur dampi og spennu til enda og er orðin það spennandi þegar endalokin nálgast að losarabragurinn á handritinu skiptir engu máli.
Það er svo sem ekkert út á leikarana í Saw að setja. Með kraftmeiri leikurum hefði myndin þó sjálfsagt rist enn dýpra en gaurar á borð við Carey Elwes og Glover spila í fyrstu deild á meðan Freeman og Kevin Spacey eru í úrvalsdeild.
Morðinginn John Doe var burðarásinn í Seven á meðan Jigsaw er veikur hlekkur í Saw. Morðin sem hann fremur eru óneitanlega smart en tilgangur hans er óljós og hann er ekki jafn beinskeyttur og markviss í hlutverki refsarans. Þetta smáatriði er manni þó ekki ofarlega í huga þar sem maður er kýldur kaldur með frábærum viðsnúningi í lokin. Endaprettur Saw er líklega óvæntasti endir sem sést hefur í bíó frá því Morgan Freeman fann hausinn á Gwyneth Paltrow í pappakassa í Seven.

Íslenska sveitin
[3]

Íslenska friðargæslan í Kabúl er brilljant efniviður í heimildarmynd enda flestum hulið hvað í andskotanum Íslendingar eru að bralla í Afganistan. Það er því óhætt að segja að þeir Friðrik Guðmundsson og Kristinn Hrafnsson hafi lagt upp með skothelt efni og það eitt að Friðrik hafi fengið að elta íslensku gæsluliðana á röndum með myndavélina gerir það að verkum að enginn sem á annað borð lætur sig stríðsbrölt Íslendinga varða getur látið myndina fram hjá sér fara.

Íslenska sveitin svarar þó ekki mörgum spurningum og maður hefur það á tilfinningunni að trúin á safaríkt efnið hafi orðið til þess að það var einfaldlega rokið af stað til Kabúl með myndavélina án þess að það lægi ljóst fyrir hvert markmið myndarinnar ætti að vera.
Fókusinn á viðfangsefnið er óljós og engum einum friðargæslumanni er fylgt nógu vel eftir til að áhorfandinn fái heilsteypta mynd af störfum Íslendinganna í Afganistan.
Það er hins vegar vel hægt að skilja þá ákvörðun að leyfa sem flestum gæsluliðanna að njóta sín þar sem þeir eru hver öðrum skemmtilegri og sumir hverjir hreint út sagt frábærar persónur í heimildarmynd. Maður hlýtur samt að vona að markmið klippingarinnar hafi að einhverju leyti verið að sýna íslensku dátana í skoplegu ljósi þar sem annars eru nokkrir bjánar í byssuleik í Kabúl á vegum íslenska ríkisins.
Það hefur mikið verið rifist um það hvort fiðargæsluliðarnir séu íslenskur her og sitt sýnist hverjum. Myndin gefur engin afdráttarlaus svör og sjálfir eru gæsluliðarnir með það á kristaltæru að þeir séu eitthvað annað en hermenn. Tuðið í afturhaldskommatittunum hér heima byggi fyrst og framst á vankunnáttu um störf þeirra. Við fáum samt að sjá þá í júníformum að spóka sig með frethólka af öllum stærðum og gerðum og í mínum huga eru þeir samkvæmt orðabókarskilgreiningunni hermenn þó fáni friðsamrar þjóðar norður í ballarhafi sé saumaður í skæruliðagallann þeirra.
Íslenska sveitin er á köflum mjög smart, skemmtilega tekin en er fyrst og fremst skemmtileg heimsókn til Íslendinga í byssuleik og þeir eru vitaskuld mátulega sveitalubbalegir eins og við er að búast. Þeir tala mikið í klisjum um að vilja láta gott af sér leiða á meðan þeir fá að kynnast framandi landi og skemmtilegum byssum en maður er samt litlu nær um hver tilgangur sveitarinnar er.
Þrátt fyrir þennan augljósa galla á heimildarmynd er Íslenska sveitin þarft og skemmtilegt innlegg í umræðuna um "íslenska herinn" og tímasetningin á henni er pottþétt þar sem hún kemur í kjölfar teppafíaskósins mikla. Myndin ber þess þó greinileg merki að henni var snarað í bíó í flýti. Hljóðið er langt því frá fullunnið og ýmislegt fleira í eftirvinnslu virðist hálfklárað.