Saw er drungaleg og ekki beint til þess fallin að auka tiltrú manns á mannkyninu en allar persónurnar eru með misóhreint mjöl í pokahorninu og virðast flestar á einhvern hátt eiga skilið að lenda í klóm brjálaða raðmorðingjans Jigsaw sem útdeilir refsingu af skáldlegu réttlæti og miskunnarleysi.
Morðinginn, morðin og framvinda sögunnar minna mikið á snilldarhryllinginn Seven og morðinginn er alltaf skrefi á undan löggunni, sem Danny Glover leikur. Morgan Freeman var í sömu sporum í Seven og komst að þeirri niðurstöðu að það væri útilokað að endirinn yrði góður. Þessi sama stemning næst feikivel í Saw.
Saw stendur Seven þó töluvert að baki, ekki síst þar sem sagan er ekki jafn vel útpæld. Plottið er ekki jafn þétt en það breytir því ekki að myndin heldur dampi og spennu til enda og er orðin það spennandi þegar endalokin nálgast að losarabragurinn á handritinu skiptir engu máli.
Það er svo sem ekkert út á leikarana í Saw að setja. Með kraftmeiri leikurum hefði myndin þó sjálfsagt rist enn dýpra en gaurar á borð við Carey Elwes og Glover spila í fyrstu deild á meðan Freeman og Kevin Spacey eru í úrvalsdeild.
Morðinginn John Doe var burðarásinn í Seven á meðan Jigsaw er veikur hlekkur í Saw. Morðin sem hann fremur eru óneitanlega smart en tilgangur hans er óljós og hann er ekki jafn beinskeyttur og markviss í hlutverki refsarans. Þetta smáatriði er manni þó ekki ofarlega í huga þar sem maður er kýldur kaldur með frábærum viðsnúningi í lokin. Endaprettur Saw er líklega óvæntasti endir sem sést hefur í bíó frá því Morgan Freeman fann hausinn á Gwyneth Paltrow í pappakassa í Seven.