Closer
[4]

Mike Nichols (Who's Afraid of Virginia Woolf?, The Graduate, Carnal Knowledge) er ferlega klár leikstjóri og það mátti því búast við því að Closer væri góð mynd en hún er gott betur en það. Þetta er besta mynd Nichols í langan tíma og hlýtur að teljast með hans bestu verkum.
Hér segir hann sögu fjögurra einstaklinga, blaðamanns og misheppnaðs rithöfundar, nektardansmeyjar, læknis og ljósmyndara, sem mynda flókinn og óneitanlega svolítið sjúkan ástarferhyrning.

Blaðamaðurinn (Jude Law) byrjar á því að falla fyrir súlustelpunni (Natalie Portman) en hrífst síðar af ljósmyndaranum (Julia Roberts) sem hann kemur óvart í kynni við lækninn (Clive Owen). Konunum stendur strax ógn hvor af annarri og karlmennirnir keppast um að stinga undan hinum eða halda fengnum hlut.
Þetta ástarbrölt tekur nokkur ár og oft líður langur tími á milli atriða þannig að áhorfandinn fær heilmikið svigrúm til að fylla í eyðurnar. Þetta tómarúm í frásögninni neyðir fólk til að máta sjálft sig inn í söguna og spegla sig í persónunum og myndin á því að ná góðum tökum á áhorfendum hafi þeir lágmarksþroska og einhverja lífsreynslu að baki. Hún ristir djúpt ekki síst þar sem sameiginlegar ástarsögur fjórmenninganna draga iðulega fram það versta í fari þeirra. Það er allt leyfilegt í ástum og stríði og það sleppur enginn óskaddaður úr þessum ástarleik og þegar upp er staðið getur aðeins ein persónan borðið höfuðið hátt og haldið mannlegri reisn. Hin eru óféti. Rotnar skepnur sem ástin, greddan og eigingirnin hafa gegnsýrt og eitrað.
Closer er í alla staði vel heppnuð, skemmtilega skrifuð og vel leikin en Natalie Portman ber þó höfuð og herðar yfir aðra og skyggir algerlega á Juliu Roberts en það verður mjög greinilegt hversu úr sér gengin og ofmetin Julia er þegar alvöru leikkona með mikla útgeislun valtar yfir hana.

Alexander
[4]

Alexander, eftir Oliver Stone, er risastór mynd enda varla um annað að ræða þegar verið er að kvikmynda sögu eins nafntogaðasta manns allra tíma. Hér er ekkert til sparað og hálaunaleikarar fara mikinn í stórfenglegum sviðsmyndum og yfirgengilegum stríðsatriðum.

Stone fer vel með Alexander og heldur bæði kostum hans og göllum vel til haga. Það er gamalkunn staðreynd að það eru helst brjálæðingar sem hafa keyrt mannkynssöguna áfram og Alexander getur því varla hafa gengið heill til skógar. Stone kýs að greina Alexander á freudískum forsendum og telur hann hafa fengið fítonskraftinn og valdaþorstann í arf frá klikkuðum foreldrum og brengluðu hjónabandi þeirra.
Mér er svo sem andskotans sama hvað dreif Alexander áfram og þetta er ekkert verri ástæða en hvað annað. Mér er líka sama um það þótt Colin Farrell sé enginn maður til að leika Alexander. Mikilfengleiki persónunnar er slíkur að það skiptir öllu máli hvað hann gerði, ekki hvers vegna og Alexander er svo stór að jafnvel ómerkilegur tittur eins og Farrell getur komist upp með það, í hlutverki hans, að mana þúsundir áfram til sigurs gegn Persum. Hlutföllin eru svipuð og ef Danir myndu hjóla í Bandaríkjamenn og hafa sigur og það er eitthvað brjálæðislega stórfenglegt við þetta og
Stone fangar galdurinn og geðveikina fullkomlega í trylltum átakaatriðum. Alexander var auðvitað uppi á gullöld testósterónsins og það fylgir mikil gæsahúð töffarastælunum í Stone og Farrell. Stórkarlalætin, mikilfengleiki persónunnar og umgjörð myndarinnar verður til þess að lélegur leikur Angelinu Jolie, Val Kilmers og í raun flestra leikara truflar lítið. Kostir myndarinnar eru fleiri en gallarnir og Alexander er þar fyrir utan maður sem reis undir stórum göllum.
Sagan er þó brotakennd en maður fær samt ótrúlega heilsteypta mynd af þessu mikilmenni sem tapaði aldrei orrustu en varð að lúta í lægra haldi fyrir eigin metnaði. Samkynhneigð Alexanders er, sem betur fer, ekkert feimnismál og það hlýtur að teljast fullnægjandi skýring á því hversu fálega Bandaríkjamenn hafa tekið myndinni um þennan mann sem náði lengra en George W. Bush getur nokkurn tíma látið sig dreyma um.
Alexander er þrátt fyrir mikilfengleikann langt því frá að vera gallalaus mynd, enda vart við því að búast þegar Oliver Stone er annars vegar en hann er alltaf eins og fíll í postúlínsbúð og yfirleitt hálfu geðveikari en þær persónur sem hann heillast af og varpar á tjaldið.