Blaðamaðurinn (Jude Law) byrjar á því að falla fyrir súlustelpunni (Natalie Portman) en hrífst síðar af ljósmyndaranum (Julia Roberts) sem hann kemur óvart í kynni við lækninn (Clive Owen). Konunum stendur strax ógn hvor af annarri og karlmennirnir keppast um að stinga undan hinum eða halda fengnum hlut.
Þetta ástarbrölt tekur nokkur ár og oft líður langur tími á milli atriða þannig að áhorfandinn fær heilmikið svigrúm til að fylla í eyðurnar. Þetta tómarúm í frásögninni neyðir fólk til að máta sjálft sig inn í söguna og spegla sig í persónunum og myndin á því að ná góðum tökum á áhorfendum hafi þeir lágmarksþroska og einhverja lífsreynslu að baki. Hún ristir djúpt ekki síst þar sem sameiginlegar ástarsögur fjórmenninganna draga iðulega fram það versta í fari þeirra. Það er allt leyfilegt í ástum og stríði og það sleppur enginn óskaddaður úr þessum ástarleik og þegar upp er staðið getur aðeins ein persónan borðið höfuðið hátt og haldið mannlegri reisn. Hin eru óféti. Rotnar skepnur sem ástin, greddan og eigingirnin hafa gegnsýrt og eitrað.
Closer er í alla staði vel heppnuð, skemmtilega skrifuð og vel leikin en Natalie Portman ber þó höfuð og herðar yfir aðra og skyggir algerlega á Juliu Roberts en það verður mjög greinilegt hversu úr sér gengin og ofmetin Julia er þegar alvöru leikkona með mikla útgeislun valtar yfir hana.