Tveir stjórnarhermenn, Leo og hinn lífsglaði og kvensami Jin, telja víst að blinda dansmærin Mei geti vísað þeim á höfuðstöðvar fljúgandi rýtinganna og Jin frelsar stúlkuna því úr fangelsi til að vinna traust hennar í von um að hún komi honum á spor uppreisnarmannanna.

Það er hins vegar ekkert sem sýnist og varla óhætt að hafa fleiri orð um söguþráð þessarar frábæru hasarmyndar sem er fullkominn jafningi Chrouching Tiger, Hidden Dragon og ber höfuð og herðar yfir allt sem maður hefur séð frá Hollywood í þessari deild.

Sagan er marglaga en flækjan, svikin og tilkomumiklir bardagarnir hverfast um firnasterka ástarsögu og átakanlegan ástarþríhyrning sem verður ekki leystur öðruvísi en með blóðsúthellingum. Það má segja að þetta sé tilbrigði við gamalkunnugt Rómeó og Júlíu-stef en dramatíkin í ástarsamböndunum er litlu minni en hjá Shakespeare og það sem gerir þetta svo enn betra í þessari mynd er að undir öllu kraumar bullandi erótík sem er útfærð ákaflega smekklega. Þá spillir ekki fyrir að hér, rétt eins og í Chrouching Tiger og öðrum asískum myndum í þessum dúr, eru kvenpersónurnar firnasterkar. Þetta eru alvöru valkyrjur sem karlpeningurinn fer ekki millimetra með.

Myndin er ofboðslega falleg, frábærlega tekin og tökustaðirnir hver öðrum fallegri. Sömu sögu er að segja af kínversku leikurunum sem eru svo fallegir að mann langar til að éta þá.

Öll þessi snilld er svo toppuð með brjáluðustu bardagaatriðum sem sést hafa á hvíta tjaldinu. Maður er hreinlega agndofa yfir snilldartöktunum sem tækni og tökufólk sýnir í Shi mian mai fu. Það sem fyrir augu ber í sumum atriðum er töfrum líkast þannig að The Matrix fölnar í samanburðinum. Þeir kunna þetta sko í Kína og þessi mynd er í senn dásamleg og alveg gersamlega, brjálæðislega góð.