Mrs. and Mrs. Smith
[4]

Mrs. and Mrs. Smith er þvottekta sumarmynd; fyndin, spennandi, smart, töff og vel gerð og skartar tveimur skærusu kvikmyndastjörnum samtímans í aðalhlutverkum. Þetta nægir til þess að enginn ætti að verða svikinn af kynnum sínum við hjónin Pitt og Jolie.

Það getur ekki verið annað en góður bisness að skella Angelinu Jolie og Brad Pitt saman í bíómynd. Pitt er einhverra hluta vegna talinn með kynþokkafyllri karlmönnum og þrátt fyrir takmarkaða hæfileika er hann einnig með eftirsóttustu leikurum í Hollywood. Svipaða sögu er að segja af Angelinu Jolie sem hefur það þó fram yfir Pitt að kynþokki hennar er óumdeildur.
Skötuhjúin komast því ekki hjá því að selja milljónir bíómiða út um allan heim þar sem annað þeirra höfðar sterkar til karla og hitt til kvenna þannig að í sumarstórmyndaflóðinu þar sem flestar myndir snúast um geimstríð, teiknimyndaofbeldi og mannlega leðurblöku í hefndarhug er Mr. and Mrs. Smith jarðbundnasti valkosturinn og sú mynd sem flest kærustupör og hjón geta sameinast um að sjá.
Pitt og Jolie leika John og Jane Smith. Þau hafa verið gift í fimm eða sex ár og það eru komnir brestir í hjónabandið. Rót vandans liggur í því að bæði lifa í stöðugri blekkingu þar sem þau starfa bæði sem leigumorðingar en hvorugt veit af hinu. Það reynir þó fyrst á styrk hjónabandsins þegar þau fá það verkefni að kála hvoru öðru og líf beggja hangir á bláþræði þar til þau komast að því hvort einhver ást leynist í blekkingarsambandi þeirra.
Formúlan sem Mr. and Mrs. Smith byggir á er eldgömul og þrautreynd og sjálfsagt hefur hver meðal bíógestur séð um 1000 myndir yfir ævina sem fjalla allar um ólíka einstaklinga og andstæðinga sem verða að snúa bökum saman til að lifa af.
Það lyftir Mr. and Mrs. Smith langt yfir meðalmennskuna að hún er vel gerð, leikararnir eru í banastuði og hún er miklu frekar gamanmynd en spennumynd. Það fer ekki fram hjá neinum að Jolie og Pitt hefur ekki leiðst samstarfið og leikgleðin og greddan á milli þeirra skilar sér beint til áhorfenda.
Hvað efni og innihald varðar er myndin samt hræódýr og fyrirsjáanleg og lausn flækjunnar er glæpsamlega einföld og ófullnægjandi en skemmtunin kemur á undan sem verður til þess að manni er einhvern veginn alveg sama um þetta og finnst manni síður en svo svikinn þegar maður yfirgefur bíósalinn.

Voksne mennesker
[3]

Daníel er ungur Dani sem líður værukær í gegnum lífið á hraða snigilsins. Hann hefur líkt og náfrændi sinn, Nói albínói, nánast sagt sig úr lögum við samfélagið.
Hann fer hvorki eftir skráðum né óskráðum reglum en er samt ekki svo mikill uppreisnarseggur að hann fari eftir eigin reglum. Hann fer einfaldlega ekki eftir reglum. Hann bara er og lætur þar við sitja.

Daníel vinnur fyrir sér með veggjakroti á milli þess sem hann hangir með kunningja sínum, sem einhverra hluta vegna gengur undir nafninu Afi. Sá er vægast sagt kostuleg persóna og tvímælalaust skemmtilegasti kynlegi kvisturinn sem Dagur Kári töfrar fram í þessari einföldu og ljúfsáru kvikmynd.

Voksne mennesker kemur í rökréttu framhaldi af glæsilegu byrjendaverki Dags Kára, Nói albínói, og rétt eins og þar byggir hann frásögnina á persónum og stemmningu frekar en rökréttum og klassískum söguþræði. Þessi frásagnarmáti leikur ákaflega vel í höndum Dags Kára, sem kemst áreynslulaust upp með að segja sögur sínar á lágstemmdum nótum án nokkurs bægslagangs. Þrátt fyrir hægaganginn missir hann ekki athygli áhorfandans og þó það gerist stundum ekki neitt í myndunum leiðist manni aldrei.

Nói albínói er samt sterkari heild en Voksne mennesker, aðallega vegna þess að hér segir Dagur sögu dómara, sem fær mál Daníels til meðferðar, samhliða meginsögunni. Dómarinn er áhugaverð persóna, það vantar ekki, en tenging hans við Daníel er of veik til þess að hremmingar hans styrki heildarmyndina.

Þetta eru þó hreinir og klárir smámunir og með lygilega skemmtilegu persónugalleríi og þrælfínum dönskum leikurum tekst Degi Kára að segja meinfyndna og lúmskt harmræna sögu fólks sem reynir að skapa sér merkingarbæra tilveru í litlausum samtíma sem steypir alla í sama mót.
Hæg og brotakennd frásögn Dags Kára er í hrópandi ósamræmi við hraðar klippingar og athyglisbrest MTV-kynslóðarinnar og það er í raun frábært að fólk skuli enn segja sögur á eðlilegum gönguhraða á þessum síðustu og verstu tímum.

Persónur Dags Kára eru jafn mikið á skjön við hefðbundin gildi og frásagnarmáti hans en þó Daníel reyni til þrautar að vera eyland kemst hann ekki hjá því að fullorðnast og axla ábyrgð. Það verður hins vegar hvorki af honum né Nóa tekið að kynlegir kvistir af þeirra sauðahúsi gera tilverunna skemmtilegri um leið og Dagur Kári stimplar sig inn sem einn áhugaverðasti kvikmyndagerðarmaður Íslendinga.

Episode III: Revenge of the Sith
[5]

George Lucas réttir heldur betur úr kútnum með Episode III og lýkur Stjörnustríðsbálki sínum með glæsibrag eftir tvær slappar myndir sem ollu aðdáendum þessarar vinsælustu geimóperu allra tíma miklum vonbrigðum. Það er enn margt ósagt í upphafi þessarar myndar og sem betur fer eyðir Lucas, að þessu sinni, ekki dýrmætum tíma í óþarfa barnaskap og kjaftæði.

Revenge of the Sith er því áhrifamesta Star Wars-myndin síðan The Empire Strikes Back gerði allt vitlaust árið 1980. Dramatíkin og slagkrafturinn í þessum magnaða lokakafla er með ólíkindum. Máttur Lucasar er mikill og hér eyðir hann engum tíma í óþarfa kjaftæði. Þetta er einfaldlega 100% Star Wars.

Það ánægjulegasta við þessa mynd er svo tvímælalaust að höfundinum tekst að halda uppi spennu út alla myndina en það verður að teljast býsna vel af sér vikið þar sem hvert einasta mannsbarn í heiminum veit að myndin mun enda með falli Anakins og sigri hins illa. Fallið er sett fram á mjög sannfærandi hátt og við finnum til með ungu hetjunni sem berst við ofmetnað, hroka og valdagræðgi sem mengar sál hans svo illa að henn umbreytist í erkifjandann Svarthöfða.

Hayden Christiansen stendur sig feikivel í hlutverki Anakins og leikurinn styrkist með hverju skrefi sem drengurinn tekur til glötunar. Þessi mynd er þó að mínu mati fyrst og fremst mynd Ewans McGregor í hlutverki Obi-Wans sem er aðalgóði gæinn og í raun og veru mesti töffari myndabálksins í heild. Þá er Samuel L. Jackson ábúðarmikill og
töff og Ian McDiramid er að gera glóða hluti sem Keisarinn vondi.

Þessi mynd er ekki gallalaus frekar en hinar myndirnar fimm en hún rís undir göllunum og er svo miklu, miklu betri en Episode I og II að maður getur ekki annað en tekið henni fagnandi og horft fram hjá því sem betur hefði mátt fara. Spennan er þétt og hamagangurinn mikill og maður tekur andköf yfir geggjuðu geislasverða-einvígi Obi-Wans og Anakins í lokin en þessi mögnuðustu vinslit menningarsögunnar eru bæði kúl og dramatísk.

George Lucas biðst með þessari mynd afsökunar á Episode I og II og gerir það svo vel og fallega að við getum ekki annað en tekið beiðnina til greina enda stendur nú Stjörnustríðsbálkurinn uppi sem ein firnasterk heild þó að hún missi aðeins dampinn fyrir þetta magnaða endatafl.

The Hitchhicker´s Guide to the Galaxy
[3]

Það hefur lengi staðið til að gera kvikmynd eftir hinni frábæru skáldsögu Douglas Adams, The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, og margir leikstjórar hafa verið orðaðir við verkefnið. Það kom að lokum í hlut breska nýliðans Garth Jennings að koma þessari geggjuðu sýn Adams á hvíta tjaldið og það verður að segjast eins og er að hann skilar vandasömu verki með mikilli prýði.

Það munar sjálfsagt mest um það að myndin er öll mjög bresk. Allir helstu leikrarar eru Bretar og eins og bresk bíólög gera ráð fyrir verður því áherslan á persónurnar og söguna frekar en tæknibrellurnar sem þó eru ómissandi í þessum geggjaða óð til alheimsins.
Myndin hefst á því að hinn værukæri Arthur Dent kemst að því að það stendur til að eyða Jörðinni þar sem hún stendur í vegi fyrir lagningu hraðbrautar í gegnum vetrarbrautina. Vinur hans sem er geimferðalangur sem skrifar fyrir Handbók puttaferðalangsins um vetrarbrautina kippir honum með sér út í geim augnabliki áður en Jörðinni er eytt og þá hefst ótrúlegt ferðalag jarðarbúans um alheiminn en vitleysan þar er öll eins og á Jörðinni, bara milljón sinnum umfangsmeiri og fáránlegri.
Martin Freeman, best þekktur sem Tim úr The Office, fer ákaflega vel með hlutverk Arthurs og nýtur þess að vera umkringdur eðalleikurum í minni og stærri aukahlutverkum. Stephen Fry ljær leiðbeiningarriti puttalingsins þíða rödd sína og Mos Def gerir Ford Prefect prýðileg skil. Alan Rickman fer á kostum sem rödd þunglynda vélmennisins Marvins, sem er án efa skemmtilegasta persóna myndarinnar, og Bill Nighy og John Malkovich klikka ekki í sínum hlutverkum. Þá er Sam Rockwell gersamlega óþolandi sem Zaphod Beeblebrox, forseti vetrarbrautarinnar, en það vill svo vel til að Zaphod er óþolandi persóna.
Myndin er hvorki jafn fyndin né jafn skemmtileg og bókin en stendur þó fyllilega fyrir sínu og þótt ýmsar breytingar á sögunni muni fara í taugarnar á heittrúuðum aðdáendum Adams liggur styrkur myndarinnar ekki síst í því að hún höfðar til allra og getur, ekki síður, skemmt þeim sem ekki hafa lesið bók Adams. Hinir ólesnu hafa jafnvel forskot á hina innvígðu og fá meira fyrir sinn snúð í þessari fantasíu sem minnir um margt á geimdelluna The Fifth Element eftir Luc Besson.

Sjónvarpsþættirnir um Simpson fjölskylduna eru merkilegt fyrirbæri í menningarsögunni en þessar 25 mínútna drepfyndnu þjóðfélagsádeilur um gulskinnuðu vísitölufjölskylduna hans Hómers eru enn jafn ferskar og fyndnar nú og þær voru þegar þættirnir hófu göngu sína árið 1989.

Þetta úthald er með ólíkindum en það er meira en að segja það að halda sjónvarpsþáttum lifandi í 16 ár án þess að sýna þreytumerki. Þar fyrir utan eru þættirnir svo vel skrifaðir og útpældir að þeir fyrstu eru jafnfyndnir nú og þeir voru í upphafi.
Fimmti árgangurinn af ævintýrum Simpson fjölskyldunnar er kominn út á DVD og á, eins og allir árgangarnir, heima í hillum allra menningarheimila rétt eins og höfundarverk Þórbergs og Laxness.
Flestir eru almennt sammála um að þættirnir hafi verið í fullkomnum blóma um þetta leyti enda höfðu þeir tekið út eðlilegt þroskaskeið. Teikningarnar hafa breyst lítillega og leikararnir hafa eflst með hverjum þætti með Dan Castellaneta fremstan meðal jafninga í hlutverki andhetjunnar Hómers.
Það eru 22 þættir á þessu fjögurra diska safni og þar á meðal eru klassíkerar eins og þátturinn um rakarakvartett Hómers, Cape Feare sem stælir tryllinn Cape Fear snilldarlega þegar Sideshow Bob (í snilldartúlkun Kelsey Grammers) reynir að koma Bart fyrir kattarnef, þá fáum við líka að fylgjast með Hómer setjast á skólabekk og hrista upp í lífi nördanna á heimavistinni auk þess sem Lisa fer í femíníska herferð gegn barbiedúkkunni Malibu Stacey.
Þessi kassi er því vægast sagt eigulegur fyrir aðdáendur þáttanna sem geta horft á þættina aftur og aftur og aftur og endalaust fundið eitthvað nýtt til að hlæja að.