Daníel vinnur fyrir sér með veggjakroti á milli þess sem hann hangir með kunningja sínum, sem einhverra hluta vegna gengur undir nafninu Afi. Sá er vægast sagt kostuleg persóna og tvímælalaust skemmtilegasti kynlegi kvisturinn sem Dagur Kári töfrar fram í þessari einföldu og ljúfsáru kvikmynd.

Voksne mennesker kemur í rökréttu framhaldi af glæsilegu byrjendaverki Dags Kára, Nói albínói, og rétt eins og þar byggir hann frásögnina á persónum og stemmningu frekar en rökréttum og klassískum söguþræði. Þessi frásagnarmáti leikur ákaflega vel í höndum Dags Kára, sem kemst áreynslulaust upp með að segja sögur sínar á lágstemmdum nótum án nokkurs bægslagangs. Þrátt fyrir hægaganginn missir hann ekki athygli áhorfandans og þó það gerist stundum ekki neitt í myndunum leiðist manni aldrei.

Nói albínói er samt sterkari heild en Voksne mennesker, aðallega vegna þess að hér segir Dagur sögu dómara, sem fær mál Daníels til meðferðar, samhliða meginsögunni. Dómarinn er áhugaverð persóna, það vantar ekki, en tenging hans við Daníel er of veik til þess að hremmingar hans styrki heildarmyndina.

Þetta eru þó hreinir og klárir smámunir og með lygilega skemmtilegu persónugalleríi og þrælfínum dönskum leikurum tekst Degi Kára að segja meinfyndna og lúmskt harmræna sögu fólks sem reynir að skapa sér merkingarbæra tilveru í litlausum samtíma sem steypir alla í sama mót.
Hæg og brotakennd frásögn Dags Kára er í hrópandi ósamræmi við hraðar klippingar og athyglisbrest MTV-kynslóðarinnar og það er í raun frábært að fólk skuli enn segja sögur á eðlilegum gönguhraða á þessum síðustu og verstu tímum.

Persónur Dags Kára eru jafn mikið á skjön við hefðbundin gildi og frásagnarmáti hans en þó Daníel reyni til þrautar að vera eyland kemst hann ekki hjá því að fullorðnast og axla ábyrgð. Það verður hins vegar hvorki af honum né Nóa tekið að kynlegir kvistir af þeirra sauðahúsi gera tilverunna skemmtilegri um leið og Dagur Kári stimplar sig inn sem einn áhugaverðasti kvikmyndagerðarmaður Íslendinga.